Een nieuwe huisgenoot

Dit is ons nieuwe huisgenootje, hij heet Spike. Om precies te zijn is het een baardagaam, maar niemand kent dat. Dus houd ik het in gesprekken meestal op een hagedisbeest. Hij lijkt best eng hè? Dat is hij dus totaal niet. Hij is ongeveer vijftien centimeter, inclusief staart. En hij doet niks. Hij ligt en loopt de hele dag lui door zijn prachtige terrarium, en dat was het. Dat is trouwens wel leuk om te zien. Officieel is hij trouwens van mijn broertje, maar ik sponsor een deel van het eten dus ben ik mede-eigenaar. In de vakantie moet ik hem voeren, dat vind ik dus wel heel eng. Want hij eet namelijk levende krekes, maden en sprinkhanen. Ik dacht: ik doe hem gewoon op een vegetarisch dieet, maar dat mag niet van mijn broertje. Dus heeft hij nu een tangetje waar ik die beesten mee kan oppakken en in de kooi gooien. Zijn eten is dus nog enger dan Spike zelf. Zijn terrarium is trouwens supermooi, mijn broertje heeft hem in een winkel helemaal zelf ontworpen. De planten zijn mijn verjaardagscadeautje. (nep, trouwens) Dus vanaf nu woont er een baardagaam in ons huis! Cool toch?

First results: Nikon P100

I'm So In Love!

R.I.P Nikon Coolpix S520

Dat was het dan. Het einde van mijn lieve roze fototoestel. Ik had hem pas twee jaar, gekocht voordat ik op zeilkamp ging... Ik zal hem missen.

Na de uitwisseling kwam ik doodmoe thuis, maar op zondag wilde ik mijn foto's aan mijn familie laten zien. Maar wacht... Ik had er meer dan 300 gemaakt en er stonden er nog 180 op. Ra ra hoe kan dat? Ik deed mijn kaartje in mijn computer, sloeg mijn foto's op, net als anders, en opende de map. Tot mijn grote schrik stonden er allemaal mappen met chinese tekens tussen. Hier was iets goed fout. Ik wilde mijn geheugenkaartje weer in mijn fototoestel stoppen, maar dat wilde hij niet. Mijn lieve roze fototoestel was blijkbaar misselijk ofzo, want hij spuugde mijn geheugenkaart tot wel dertig keer toe gewoon uit. Toen gaf ik het op.

Probleem: de winkel waar ik hem gekocht had was failliet. Oplossing, mijn neef, die toen in die winkel werkte, werkt nu in een ander fotowinkel in Den Haag. Conclusie: we brengen mijn fototoestel gewoon even naar mijn neef.

Zaterdag jl. kwam hij bij ons langs. Met mijn fototoestel. En een cd'tje. Goede nieuws: al mijn foto's waren hersteld, en stonden nu op de cd. Slechte nieuws: het repareren van mijn fototoestel zou tussen de 120 en 150 euro kosten, en dat raadde hij ons niet aan. Want voor datzelfde geld kun je tegenwoordig een betere nieuwe kopen. En mijn geheugenkaart was ook dood, want ze kregen de chinese tekens er niet meer af. Mijn fototoestel is gestorven aan een zeer zeldzame aandoening, die bijna niet voorkomt en ze wisten ook niet hoe ik dat gedaan zou kunnen hebben. (En nee, ik heb hem niet laten vallen.) Het veertje dat mijn geheugenkaart zou moeten vasthouden, was om onduidelijke redenen lam geworden. Dat verklaarde de chinese tekens nog niet, maar ik was al lang blij dat mijn foto's van de uitwisseling gered waren.

Donderdag ga ik, in de winkel waar mijn neef werkt, een nieuwe camera kopen. Ik ben altijd jaloers op de Jiska-en-Rosa-foto's, dus misschien neem ik ook wel zo'n mooie grote spiegelreflex... Ik heb toch alweer best veel gespaard na mijn laptop, en voor Armenië lijkt dat me wel zo gaaf. Iemand tips of aanraders?

Menselijk onmogelijk

http://player.omroep.nl/?aflID=11093072
(Ik krijg hem niet hier, dus dan maar een link)

Gisteravond keek ik met mijn vader naar het laatste stukje van het Hofvijverconcert. De finalisten van Kruimeltje waren net klaar, toen het residentie Bach orkest de Boléro van Ravel ging uitvoeren. Daar zat ook een danser bij, en wat hij deed, was naar ons idee menselijk gewoon onmogelijk. Ik heb het zelf nog uitgeprobeerd, hoe lang ik het volhoud, maar dat was maar kort. Wat hij deed? De hele Boléro lang, (dus zo'n TIEN minuten lang!) rondjes draaien. Dezelfde kant op. Zonder te spotten. Hoe kan dat? U kunt het zelf bekijken, vanaf 45.23. Tijl Beckand doet de presentatie. (Wat hij nu met klassieke muziek te maken had, kon ik zo snel niet bedenken...)

Vanavond zingt mijn vader op datzelfde podium, met datzelfde voltallige orkest, een selectie uit de opera Porgy and Bess. Ik ben echt trots op hem

Lief

Mijn twee poezen, Julia en Zara, zijn dinsdag 'geholpen', zoals mijn gezinsleden zeggen. Steriliseren is blijkbaar een vrij moeilijk woord. Mijn zusje heeft mijn ouders regelmatig moordenaars, dierenbeulen en nog wat van dat soort dingen genoemd, want ze vond het zielig en wilde graag een nestje.Toen we haar er eindelijk van hadden overtuigd dat dat toch écht niet ging gebeuren en dat ze niet naar buiten mogen zo lang ze krols zijn en lopen te mekkeren, was ze nog steeds niet overtuigd.

Ik had per ongeluk een keer gezegd dat ze elkaar misschien niet meer aardig zouden vinden na de operatie, dus dat mijn moeder dat even moest uitzoeken. Dit bleek niet zo te zijn, maar mijn zusje zat er nog steeds over in. Toen zei mijn vader, er gaan ook wel eens poezen dood door de narcose, maar dat wil toch ook niet zeggen dat het altijd gebeurt? Dat had hij dus niet moeten doen, mijn zusje barstte in huilen uit en toen wilde ze het al helemáál niet meer.

Toch gingen ze dinsdag om half negen naar de dierenarts, samen in zo'n groot reishok. 's Middags om half drie mochten we ze weer ophalen, en ik ging mee. 'We komen Julia en Zara ophalen,' 'Zijn dat die twee witte donderstenen?' 'Ja, ik denk het wel.' En toen kwamen ze, in diezelfde reiskooi, helemaal suf en sloom. Ze keken zo zielig uit hun oogjes! Eenmaal thuis zetten we ze op hun eigen bank in de bijkeuken, maar ze wilden graag rondlopen. Dat ging alleen niet, ze liepen te zwalken en vielen steeds om, ze waren nog half dronken van de narcose. Dat was echt superschattig om te zien.

Nu zijn ze allebei weer helemaal opgeknapt. Ze eten weer en zijn ook nog steeds lief voor elkaar, dus mijn zusje vindt het wel best. Maargoed, een heel avontuur voor die meisjes dus!

(Grieks en Nederlands gingen goed, nu weer hard leren...)

Het begin van het einde

Hoera! De toetsweek is weer begonnen!

Okee, niet hoera dus. Maar wel fijn aan één kant, want dit betekent dat de vakantie in zicht komt en Armenië dus ook! Er zit nu dus nog maar één obstakel voor...

Economie ging niet lekker. Het was erg moeilijk, maar als ik alles wat ik dacht te weten goed heb, dan moet het toch wel net een voldoende zijn. Eigenlijk maakt het me weinig meer uit, slecht hè? Ik moet nog wel even gewoon mijn best doen, maar er hangt gelukkig niets van af. Nu heb ik Nederlands geleerd, het is eigenlijk gewoon geschiedenis met een andere naam. Echt, dat feodale stelsel hebben we deze periode bij geschiedenis ook! Dus ik snap het nut niet helemaal, maar opzich vind ik die middeleeuwse verhalen best wel leuk. Vooral van den vos Reynaerde. Die is nog best grappig. Maar het is dus klaar, ik ga er niets meer aan doen.

Dan Grieks... Dat wordt drama. Het zijn 79 regels, vol met moeilijke constructies en ingewikkelde werkwoorden, en ik ben nog niet begonnen. Het is nu 19.20 en om 21.30 moet ik echt stoppen van mezelf. Dan ga ik lekker douchen en slapen. Maar het fijne is, na morgen heb ik de grootste proefwerken wel gehad. Zelfs geschiedenis is deze keer niet zo heel veel, en ook niet erg moeilijk. Dus al met al: het komt wel goed.

Oranjegekte

Vanochtend stond ik voor de spiegel, en wel als volgt. Ik had een oranje honig-shirt aan, van het vorige WK, met mijn naam erop. Ik had een oranje groote beesie om mijn nek. Ik had rood-wit-blauwe nagels (alleen links, want rechts kon ik het niet zelf). Ik had witte all-stars, met blauwe veters, en een rood elastiekje in mijn haar. Toen dacht ik bij mezelf: ik ben toch helemaal niet zo'n voetbalgek? Ik vind het normaal toch irritant? Maarja, tijdens het WK vind (bijna...) iedereen voetbal ineens geweldig. Het is niet ajax tegen feijenoord met strenge beveiliging en hooligans, maar Nederland tegen Denemarken met allemaal o-zo-gezellige vuvuzela toeters. (Nee echt, die dingen zijn ontzettend irritant, maar de rest vind ik heel leuk.)

Dus het honig-shirt ging weer de kast in, en maakte plaats voor een rood t-shirt met een wit vestje. Ik ben echter zo aan mijn groote beesie gehecht geraakt dat die toch echt mee moest. Maar dan wel in mijn tas, niet in de trein. Toen ik echter op het station stond zag ik zakenmannen met oranje stropdassen, glimpjes van oranje shirtjes, goed verborgen onder nette jasjes, en in de trein van kwart voor één 's middags was het opvallend druk. Mijn moeder belde: 'Ik blijf wat langer, want ik kan nu lekker doorwerken. Ik zit hier in mijn eentje, alle andere collega's hebben vrij genomen om het wk te kijken.' Dat vond ik erg grappig, ze is de enige vrouw, zou dat er iets mee te maken hebben? Op mijn werk (intertoys) hebben we zaterdag een tv met kpn draadloos geïntstalleerd, in het zicht van de kassa. Het duurde even, maar nu kan iedereen dus ook in de winkel de wedstrijden volgen!

We hebben met 2-0 gewonnen, beter kun je haast niet beginnen toch?

Veel nieuws!

Omdat ik belachelijk lang niets van me heb laten horen, zal ik alle belangrijke dingen van de afgelopen drie weken even kort toelichten, want dat was nogal wat!

Allereerst zijn we op uitwisseling naar Frankrijk geweest, wat ontzettend gaaf was. De school stond in Rennes, waar mijn corres ook woonde, verder hebben we nog Saint Malo, Dinan en de Mont-Saint-Michel bezocht. Ik heb heel veel foto's gemaakt, maar helaas is mijn camera nu gesneuveld en ben ik de helft (waaronder alle foto's van het huis van mijn corres, haar moeder, haar hond, en alles tot en met Dinan) kwijt ben. Mijn geweldige neef die bij een fotozaak werkt, probeert hem nog te reanimeren. Dus ik wacht gespannen af.

Verder heb ik me aangemeld om hulpmentor van de brugklas te worden, dit lijkt me ontzettend leuk! Het was of survival, of brugklas, en dit leek me toch meer iets voor mij. Geen idee wanneer ze het bekend gaan maken, dus ik wacht rustig af.

Ook ben ik geselecteerd voor een soort Amerika-project, zonder dat ik wist dat ik me had opgegeven. Dat bleken mijn lieve klasgenoten gedaan te hebben, omdat ze wisten dat ik dat leuk zou vinden. En dat klopt! Het houd in dat je aan een student in Amerika gekoppelt wordt, en daar dan mee moet gaan mailen, skypen, schrijven etc. Ze komen ook naar Nederland, en heeel misschien (IK HOOP HET!) gaan wij ook daar naartoe.

Ik heb ook wat knopen doorgehakt, ik ga één keer van ballet af, ga geen pre-university doen, ik ga lekker op een koor, want zingen wil ik al heel lang. Ik doe het gewoon iets rustiger aan volgend jaar. Dat voelt echt goed!

Woensdag en gisteren had ik DELF examens van Frans. Woensdag ging erg goed voor mijn gevoel, alleen luisteren was een beetje lastig. Het geluid stond veel te hard, waardoor de stemmen niet duidelijk te verstaan waren. Zaterdag was mondeling, dat was doodeng! Ik was heel zenuwachtig, maar uiteindelijk viel het best mee en ging dat ook wel goed. Nu maar de uitslag afwachten.

Vanochtend in de kerk heb ik afscheid genomen van Different Sunday, ons jongerengroepje. Het gaat namelijk maar tot de 4e klas, maar volgend jaar ga ik vrolijk verder als leiding van de brugklassertjes. Ook werden we officieel uitgezwaaid met de zegen omdat we over vijf weken al naar Armenië gaan! Gisteren was trouwens onze afsluitende actie, met auto's wassen (DRIEHONDERD = 1500 euro!) een markt met groenten, fruit en planten, koffie, thee, taart cake, soep, broodjes gezond en broodjes hamburger, een dienstenveiling en een barbecue. Het heeft in totaal wel 3850 euro opgebracht! In totaal staan we nu op 50.412 euro! Echt zo enorm geweldig, echt meer dan we ooit hadden kunnen hopen. Ik kan echt niet meer wachten, ik heb zoveel zin om te gaan!

Nou, dit was weer een hele lange blog, maar ik heb iedereen weer even bijgepraat. Ik zal jullie voortaan iets regelmatiger op de hoogte houden van de avonturen in Marissaland, want er gaat nog behoorlijk wat gebeuren.