Marissa en Ellen in de tuin

Ongelofelijk

Ik ben weer thuis, en ik kan het nog steeds niet geloven. Mijn hoofd zit nog in Armenië, en ik baal dat ik nu hier zit. En tegelijkertijd ben ik blij dat ik hier überhaupt kan zijn, na alles wat ik daar gezien heb. Op speciaal verzoek van Rosa komt er nu dan toch een blog, die vast erg onsamenhangend wordt. Ik heb zoveel gezien, gedaan en meegemaakt, dat ik geen idee heb hoe ik dat kort ga zeggen. Dus ik begin maar bij het begin, en dan kun je stoppen met lezen als je het zat wordt.

Donderdag 22 juli om 4 uur verzamelden we bij de kerk en reden we naar Schiphol, na het inchecken en afscheid nemen gingen we nog even ergens wat eten, en toen wachten bij de gate. We vlogen met Czech Airlines (doe dat NOOIT.) en om half acht stegen we op. We hadden helaas een kwartier vertraging, dus moesten we echt keihard rennen om onze overstap in Praag te halen. We moesten wéér door de douane en dan pikken ze je er natuurlijk nét uit als je haast hebt, maargoed. Eenmaal bij de gate bleken we een uur vertraging te hebben. Argghh.. Dat werd dus kaarspellen spelen, dagboeken schrijven en lezen. Om drie uur 's nachts Armeense tijd kregen we een warme maaltijd, ik was echt net wakker en door dat eten al helemaal uit mijn ritme. Ondanks alle verhalen die ik over vliegtuigmaaltijden had gehoord vond ik het best lekker. Om lokale tijd vijf uur kwamen we aan, en toen was het een kwestie van visums regelen, geld wisselen en koffers halen. Toen begonnen de problemen al, er waren maarliefst 8 koffers achtergebleven in Praag. En guess what? Mijn natuurlijk ook. Na een hoop geregel zouden ze de volgende dag komen, maar moesten ze wel opgehaald worden. Handig, als je zes uur rijden van het vliegveld vandaan zit... Maargoed. Wij dus met een touringcar naar Vanadzor gereden, en in alle vroegte werden we door honderd kinderen ontvangen. Al die nieuwschierige koppies achter de ramen zal ik nooit vergeten. Daar gesetteld, geluncht en uitgerust.

In de dagen daarna hebben we hard gewerkt. We hebben de brandtrappen buiten allemaal van een leuk kleurtje voorzien, evenals de bankjes en het speeltuintje. Ook zijn alle deuren en posten binnen opnieuw geschilderd. Verder hebben we natuurlijk veel met de kinderen gespeeld. Af en toe gingen we 's avonds ook nog naar de stad om wat te drinken of uit eten te gaan. De directeur van het weeshuis had ook nog een bakkerij, een wodkabrouwerij en een restaurant. Hij werd zwaar gecontroleerd door de regering, alles moest tot op het aantal rollen wcpapier verantwoord worden. Echt ongelofelijk. Iemand die zoiets goeds doet, wordt zo in de weg gezeten. Tegen het einde van de tweede week kwam er een cameraploeg om ons te filmen, we waren 4x per dag op het Armeense journaal! Echt heel apart. We waren daar gewoon nationaal nieuws, zo bijzonder vonden ze het wat wij kwamen doen. Dat is gewoon niet te bevatten. Op de laatste avond deden wij een k3 liedje, de meisjes in hele foute kleding en de jongens met meisjeskleren aan. De kinderen kwamen niet meer bij! Daarna overhandigden we een cheque om nieuwe tafels en stoelen in de eetzaal te kunnen plaatsen, en voor elk kind nieuwe schoenen en ook nog dekbedovertrekken en kussenslopen. De directeur, het personeel en vooral de kinderen waren ons ontzettend dankbaar. Toen het dan tijd was voor het afscheid kwam dat wel heel hard aan, tranen met tuiten, vooral bij de kinderen. Wij waren daar weer zo door ontroerd, dat zij ons zo zouden missen, dat we het ook niet droog konden houden. De volgende ochtend, toen we écht weggingen, hadden we dus gelukkig het echte afscheid al gehad en zwaaiden zij ons, maar wij hén ook, dankbaar uit.

Het tweede tehuis was niet echt een weeshuis, meer een dumpplaats. Naar ons idee woonde de gehele gehandicapte bevolking van Armenië daar, op het deel na dat in kelders werd gestopt of zelfs vermoord. Je hebt dus geluk als je daar überhaupt terechtkomt. Ik heb daar echt hele heftige dingen gezien. Hele spastische kinderen, veel mensen in een rolstoel, halve armen en benen, en zelfs waterhoofden. We hadden hier gewoon veel minder contact met de bewonders dan in het vorige weeshuis, en het was overdag wel 55 graden in de zon, dus iedereen begon een beetje af te tellen. Gelukkig gingen we nog drie dagen weg om het land te verkennen, we zijn bij de grens van Turkije, Azerbijdjan, Iran en Georgie geweest, ik heb op het hoogste punt gestaan, in een bergmeer gezwommen, kloosters en kerken bezocht, in een stoeltjeslift gezeten alsof het Oostenrijk was, en bij een waterval gezeten. Het is zo'n divers land, van alles vind je er wat. Soms was het net Frankrijk, dan weer Afghanistan. Maar op alle manieren mooi.

Het tehuis was nog vrij nieuw en dus konden we niet heel veel aan klussen doen, we zouden een kamer opknappen maar dat lukte door verkeerde informatie en gebrek aan materialen uiteindelijk niet, en we hebben ook nog de balkonhekken buiten geschilderd. Dat is wel heel mooi geworden. We laten echter veel meer dan dat achter, we hebben ook hier weer een cheque aangeboden, nu voor een nieuw busje waar ook rolstoelen in kunnen, de renovatie van de voorraadkamer, inclusief lift en dekbedden voor 2 seizoenen. Helaas was dat allemaal in bestelling en maakten wij de overhandiging dus niet meer mee. Maar de vrouw uit Pijnacker die daar al 10 jaar woont houdt het allemaal voor ons in de gaten. De laatste dag kregen we een zang en dansvoorstelling, dat was echt heel leuk om te zien. De directeur vertelde dat het maanden duurt om ze zoiets aan te leren maar dat ze er onwijs veel plezier in hebben.

Afgelopen donderdagnacht moesten we om kwart voor twee opstaan, en om kwart over twee zaten we in de bus naar Zvartnots, het vliegveld van Yerevan. Hier ging alles vrij snel, om vijf uur vlogen we naar Praag en ik heb bijna de hele vlucht geslapen. In Praag konden we ook zo doorlopen, dus kwamen we op tijd (half negen NL tijd) op Schiphol aan. Bij de bagagebanden konden we door het glas al alle mensen met spandoeken, ballonnen en rozen voor ons zien, echt supergaaf! Wij lieten echter nog 1.5 uur op ons wachten omdat er 16 koffers kwijt waren... (Mijne niet deze keer!) Ze bleken in de kelder van Schiphol te zijn beland, en ééntje was er echt kwijt. Die werd echter dezelfde dag nog thuisbezorgd, zo hoort het! Toen konden we eindelijk naar onze famillie, ik was helemaal kapot. Heb thuis lekker uitgepakt en uitgerust, want ik moest de volgende dag alweer werken! Heb bij een retour zo ongeveer alles fout gedaan wat maar fout kán gaan, maar ik heb het volgehouden. Daarna stortte ik echt in, maar vanochtend lekker lang uitgeslapen en nu mijn foto's aan het uitzoeken. Die komen straks op picasa, nu staan er al een aantal foto's van anderen. Dit is de link: http://picasaweb.google.nl/marleen.dobbe?fgl=true&pli=1 Ik ben benieuwd naar jullie reacties! Voor de meesten: tot volgende week op school!