Ik ben heel slecht in kiezen, want ik vind alles leuk. En ik wil ook alles doen, maar dat kan natuurlijk niet. Gisteren werd ik daarmee geconfronteerd, omdat ik met alles in mijn hoofd zat. Ik was bang dat alles tegelijk zou vallen en als ik niet uitgekozen word heb ik niks. Die kans bestaat helaas...

Ik heb me net afgemeld voor de jongerenreis. Het is superleuk, maar dat komt nog wel een ander jaar. De organisatie verloopt erg moeizaam naar mijn idee, en ik heb geen zin om nu af te wachten op een vaag project als ik nog andere dingen zou kunnen doen.

Dan was er de mogelijkheid om met school naar Kenia te gaan. Toen ik het hoorde dacht ik: 'Wow... Gaaf!' En dat is ook zo. Maar het valt tegelijk met de selectiedagen voor het UWC, en de kans dat ik uitgekozen word is niet groot.

Als laatste blijft dan het UWC over, daar ga ik met de volle 100% voor! Dat is hetgene wat ik het allerallerliefste wil, en ik hoop erg dat dat me lukt want de kans is nog steeds klein. Maar veel mensen hebben vertrouwen in me en daar heb ik best veel steun aan. Bedankt allemaal! Inmiddels heb ik gehoord dat nog 4 meisjes van mijn school dat willen, het is vreemd om concurrentie te hebben van mensen die je kent, als ze anoniem zijn en je dus ook niet weet hoe goed ze zouden zijn is het toch anders. Maar ik gun het iedereen, en het selectiecommittee is supergoed getraind dus ik heb vertrouwen in hun oordeel. De aanmeldingsformulieren komen pas eind deze maand online! Helaas.. Maar ik heb geduld.

Ook ga ik meedoen met THIMUN in januari, waar we Ghana zullen vertegenwoordigen. Vandaag wordt de indeling gemaakt. Ook ga ik meedoen met het schooltoneelstuk, dus dat wordt weer oefenen en tekst stampen (voor zover ik dat krijg, geen idee welke rol).

Zo, mijn hoofd is weer iets rustiger.

En na een uitleg die sommige mensen misschien heel saai zullen vinden, hier een overzicht van de grappige dingen die gebeurd zijn op MUNISH afgelopen weekend.

1. Tijdens het debat kon je moties indienen, bijvoorbeeld 'Motion to move into voting procedures' als je vond dat het wel genoeg was geweest. Als iemand anders dan 'Second' zei, werd hij toegewezen. Wij vonden een nieuwe uit, op het moment dat we allemaal honger hadden. Namelijk: 'Motion to move into lunch!' En daarna riep iedereen 'SECOND!' Helaas kon hij niet toegewezen worden, want het was nog niet klaar voor ons..

2. Ik heb het niet meegemaakt, maar van tevoren werden we erop voorbereid dat er admins rondliepen met meetlatten. Je raad nooit waar die voor dienden... Om de lengte van de rokjes van de meisjes op te meten! Tien centimeter boven de knie was de max, anders leidde het te veel af en mocht je de rest van de dag niet meer spreken als ze erg gemeen waren.

3. Het werd een sport om briefjes te sturen. Elk land had notepaper, en als je iets te zeggen had aan een ander land schreef je dat op en dan werd het door de admins opgehaald en bezorgd. Meestal. De admins waren wel een beetje zielig hoor, ze bleven maar rondrennen... Als je een briefje in het Nederlands schreef, werd hij meteen verscheurd. Als je een briefje schreef dat volgens de admins niet zinnig genoeg was, werd hij ook gewoon niet bezorgd. Iemand kreeg zijn briefje een keer terug (ik weet niet meer wie) met een opmerking van de Admin dat ze liever hadden dat er iets serieus geschreven werd, om het debat te bevorderen.

4. Aizo (Die naast mij zat) had een vraag opgeschreven. Noord Korea was een resolutie aan het afkraken, en Aizo vond dat onzin. De vraag was: 'Is the delegate of the DPRK only against this resolution because the situation in it's own country is very bad?' Ik vond dat toch een beetje ongepast, maar iemand had hetzelfde idee als Aizo en vroeg dat dus wel. Daar werd de vertegenwoordiger van Korea toch wel een beetje geïrriteerd over, dus Aizo was blij dat hij hem niet gesteld had.

5. Ik heb eigenlijk een beetje valsgespeeld tijdens de quiz over de verenigde naties, maar als je honger hebt doe je rare dingen. Aizo had een iPhone bij zich (Lang leve die leuke dingen die ik niet mag!) en dus ook internet. We wisten al die vragen echt niet, maar ik vroeg hem of hij wilde opzoeken hoeveel landen er lid waren. Dat is zo'n standaard vraag waarvan ik dacht dat hij wel zou komen. En dat was ook zo! Alleen een beetje opvallend dat we niks wisten, en de énige waren die meteen 'ONE HUNDRED AND NINETY TWO' riepen toen we de beurt kregen.. Maar zo kregen we wel een punt!

Oja, en ik weet dat het een stomme foto is, maar dat bord is dus een placard die je op moest steken als je een vraag had, het woord wilde of je stem uit wilde brengen. En het vlaggetje was gewoon leuk, dus dat wilde ik toch even laten zien.

Ja, echt waar! Mijn moeder was jarig dus gingen we met het gezin iets leuks doen, mijn oma ging ook mee. We wilden al een tijd naar het 'museum' Corpus in Leiden, maar het kwam er steeds niet van. Tot nu! Na wat geklooi met de afritten van de snelweg stonden we dan toch echt in de parkeergarage van het indrukwekkende gebouw. Ooit gezien? Eenmaal binnen hoorden we dat er twee groepen en dus een kwartier eerder ook nog plek was, dus dat kwam mooi uit. Toen groep 36 omgeroepen werd, moesten we met 16 man verzamelen bij de roltrap. Daar kregen we een apparaatje om onze nek en een koptelefoon, daardoor zouden we het verhaal horen als we eenmaal binnen waren. Daarna kwam er nog wat praktische uitleg, maar toen mochten we eindelijk de roltrap op!

Het was al meteen heel vreemd. Een mannelijke verteller nam ons mee op reis door verschillende delen van het lichaam, beginnend in de knie. We stonden dus echt IN de knie zelf! Dat was heel vreemd. We liepen steeds naar andere ruimtes, soms kregen we een film te zien met 3D brillen, dan zaten we in bewegende stoelen, daarna stonden we plotseling op een tong. Het leukste was het rode bloedlichaampje. We volgden er één, tussen alle duizenden die voorbij zoefden. Eerst gingen we in het hart, samen met een hoop anderen, we zaten toen vol met koolstof. Daarna werden we door de hartkamer naar de longen gepompt, waar we onze koolstof inwisselden voor zuurstof. Nog een keer in het hart, en toen gingen we door de lichaamsslagader naar een willekeurige plek in het lichaam. Dit alles met 3D brillen op, en onze stoelen gingen op en neer, heen en weer, als een soort achtbaan. Dat was zo echt! Ik voelde me bijna een echt rood bloedlichaampje.

Toen we boven uit de hersenen kwamen, moesten we onze audioapparatuur inleveren en begon de interactieve tocht naar beneden, beginnende bij het restaurant. Want na een uur in vrij donkere ruimtes hadden we toch wel behoefte aan iets te drinken! Op elke verdieping waren spelletjes, tests en informatieborden. Er was een gezondheidstest, een spel waarbij je balletjes tegen de virussen op een groot scherm moest gooien om ze te doden, een quiz over bloed, een zenuwenspel over je nieren en nog veel meer. Het was echt superleuk! En ook nog eens leerzaam.

Hoera! Ik heb ooit een blog geschreven over dat ik het oneerlijk vond dat iedereen veel harder ging dan ik, maar nu is het legendarische moment toch eindelijk gekomen.... Marissa schrijft haar vijftigste blog! Ik heb dit natuurlijk een week geleden ontdekt, maar ik wilde zo'n mooi getal natuurlijk niet vullen met toetsweekgezeur. Welk onderwerp heeft dan wel de eer gekregen? De openingstitels van Monty Python and the Holy Grail.

Het zit namelijk zo, ik ging die film kijken, met mijn vader natuurlijk, maar ik heb nog nooit zulke krankzinnige openingstitels gezien! Ik zal ze allemaal in het Engels overtypen, want dan is het het leukste.

Monty Python and the Holy Grail
(Monty Python ik den holie grailen)

Written and performed by
(Roten nik akten di)

With...
(Wik)

Also appearing
(Also wik)

Also also appearing
(Also also wik)

Dan gaat het gewoon even verder met namen, maar de ondertiteling gaat door.

Wi not trei a holiday in Sweden this yër?
See the loveli lakes
The wondërful telephöne system
And mäny interesting furry animals

Dan staat er: 'With special extra thanks to' en een heleboel namen, 'Signed Richard M. Nixon'
De ondertiteling gaat weer verder

Including the majestik moose
A moose once bit my sister...
No realli! She was Karving her initials in the moose with the sharpened end of an interspace toothbrush given her by Svenge - her brother-in-law - an Oslo dentist and star of many Norwegian movies: 'The hot hands of an Oslo dentist', 'Fillings with passion', 'The huge molars of Horst Nordfink,'....

We apologise for the fault in the subtitles. Those responsible have been sacked.
(Mind you, moose bites can be pretti nasti...)

We apologise again for the fault in the subtitles. Those responsible for sacking the people who have just been sacked, have been sacked.

De namen van mensen die hebben meegeholpen gaan rustig verder, maar dan wordt het pas echt grappig. Bijna niemand heeft dit door, omdat het gewoon tussen alle andere namen staat.

Moose trained by
Special moose effects
Moose costumes
Moose choreographed by
Miss Taylor's Mooses by
Moose trained to mix concrete and sign complicated insurance forms by
Mooses noses wiped by
Large moose on the left hand side of the screen in the third scene from the end, given a thorough grounding in Latin, French and 'O' level geography by
Suggestive poses for the moose suggested by

The directors of the firm hired to continue the credits after the other people have been sacked, wish it to be known that they have just been sacked.

The credits have been completed in an entirely different style at great expense and at the last minute.

Eerst dacht ik dat het toen afgelopen was, omdat er een irritant geel/oranje knipperend scherm kwam met weer namen. Maar het is eigenlijk nóg veel grappiger, kom ik nu net achter!

Executive producer
John Goldstone & 'Ralph' the wonder Llama

Producer
Mark Forstater

Assisted by
Earl J. Llama
Milt Q. Llama lll
Sy Llama
Merle Z. Llama DC

Directed by
40 specially trained ecuadorian mountain llamas
6 venezuelan red llamas
142 mexican whooping llamas
14 north chilean guanacos (closely related to the llama)
Reg llama of brixton
76000 battery llamas from 'llama-fresh' farms ltd. near paraguay

and Terry Gilliam and Terry Jones

En dán begint de film pas.

Weet je wat nou eigenlijk écht het allergrappigste is?
In de hele film komt geen lama of eland voor.
Dus zoals we gewend zijn van Monty Python: Het slaat hélemaal nergens op!

(De link naar het youtube filmpje van deze credits:http://www.youtube.com/watch?v=NvIKL_pTZFE)

Tamara: 'Waar ga jij heen?'
Ik: 'Naar mijn werk.'
Tamara: 'Dat heb je helemaal niet.
Ik: 'Echt wel. Bij de Intertoys.'

Zo begon mijn ochtend. Ik was best wel zenuwachtig, want ik wist bij voorbaad al dat iedereen zich aan me zou ergeren omdat ik honderdduizend dingen vroeg en alles meteen weer zou vergeten. Maar gelukkig viel het mee. Ik kwam om vijf voor negen aanfietsen, precies tegelijk met twee andere meisjes. Iedereen deed zijn spullen in een locker en liep de winkel in. De mevrouw waar ik ook sollicitatiegesprek mee had gehad, Iris, was er natuurlijk ook. Ze zei aan het begin: 'Hoi Marissa, leuk dat je er bent. Jij mag vandaag de hele dag bij de kassa staan.' Wow, wacht even. Kassa? Dat mag toch pas vanaf zestien jaar? Maar dat zei ik natuurlijk niet. Ik zei alleen maar dat ik dat heel leuk vond, want ik had het echt niet verwacht. Eerst een beetje de kat uit de boom gekeken, de rest van de dag stond ik er zelfs af en toe alleen. En ik kon het gewoon! En alle meiden (4) waren heel aardig dus het was ook niet erg als ik ze af en toe iets moest vragen. Natuurlijk, zal iedereen nu wel denken, maar als je me kent weet je dat ik altijd zo denk. In de pauze kwam Iris aanlopen met een formulier, dat ik moest invullen. 'Zo, Marissa, bevalt het een beetje?' Ik zei dat ik het echt heel leuk vond, en dat ik nog nooit van mijn leven op één dag zoveel cadeautjes had ingepakt! Toen zei ze dat ik vanaf nu elke zaterdag moest komen en voorlopig nog niet op vrijdagavond, omdat ik ter vervanging ben van een meisje maar die is nog niet weg. Dus zij doet het nog, de komende weken. Toen ik thuis kwam was ik echt gesloopt van het staan de hele dag, maar daar zal je ook wel aan wennen. Aan het einde van de middag mocht ik mijn eigen wachtwoord voor de kassa verzinnen, zodat jij als gebruiker ingelogd wordt. Dat betekent dus dat op alle bonnetjes van klanten die ik help, vanaf volgende week zaterdag mijn naam staat!

Ik werk officieel bij de Intertoys! Hoera!

Maandagmiddag: U heeft 1 gemiste oproep. Van: Intertoys. Denkdenkdenk... Ik kon niets anders verzinnen dan dat ik toch aangenomen was. Rustig blijven tot ik thuis was. Toen meteen teruggebeld. Er is weer plek, heb je nog interesse, wil je zaterdag komen proefwerken? Ja! Maar. Wacht. Is het dan ook voor vrijdagavond? Ja, twee keer per maand. Nooo! Dan heb ik ballet! Ok, denk nog maar even na en bel morgen terug.

Vandaag: Ik terugbellen. Ik heb nagedacht, kan ik misschien op alle vrijdagen tot kwart voor acht komen? Nee. Oh. Okee. Ik wil echt heel graag... Sorry, maar je moet twee vrijdagen komen. Oke. Wat jammer... Ja, ik vind het ook jammer voor je. Bedankt in ieder geval. Daag! Opgehangen.

Toen was ik heel teleurgesteld, omdat de Intertoys zo veel leuker is dan de albert heijn ofzo! Maar mijn balletlerares heeft al moeite gedaan om me in die groep te krijgen, dus nu kan ik er niet zomaar weg. Dilemma... Toch maar weer teruggebeld. Na een half uur.

Heeft u inmiddels iemand anders gebeld? Nee, zo snel ben ik niet. Ok. Ik vind het eigenlijk toch wel echt heel erg leuk, en ik heb vanavond ballet dus ik ga proberen te regelen dat ik twee keer op een andere dag kan. Hoeveel vrijdagen is dat dan? Twee, je doet het samen met iemand anders en dan kan je het goed verdelen samen. Ok. Mag ik u dan morgen terugbellen? Ja, dat is goed. Fijn! Bedankt!

Lieve, lieve juf Wil, mocht je dit eventueel lezen... Ik wil er zoooo graag werken! Ik hoop dat ik niet te veel een zeur ben dat ik nu weer iets wil regelen, maar alles komt nu gewoon slecht uit omdat alles tegelijk is. Ik hoop dat er een oplossing gevonden kan worden, want dan ben ik aangenomen!

Hoera!