Vakantie

Het heeft ongetwijfeld een hele leuke officiële naam, maar wij noemen het dus gewoon bomenklimmen. Maar dan wel voor gevorderden, haha! In Frankrijk vind je heel veel van dit soort parcours door de bomen, en omdat we daar ongeveer altijd heengingen op vakantie heb ik het al vaak gedaan. Het is heel hoog, maar zo ontzettend gaaf! Vooral lange kabelbanen naar beneden geven je een kick. Ik ben nu eenmaal een eekhoorn, mijn broertje en mijn zusje ook. Zelfs mijn moeder doet vrolijk mee, alleen mijn vader blijft met hoogtevrees op de grond staan. Ach, iemand die op de spullen let is ook handig. In ieder geval, als je de kans krijgt moet je dit echt proberen! 

Canyoning

Onze familie is eigenlijk heel sportief, zelfs op vakantie. Ik heb nu op vakanties denk ik al vier of vijf keer gecanyoningt. Dat is ongetwijfeld geen woord, maar doe het toch maar even zo. Wat is het eigenlijk? Het kan maar in een aantal landen, want je moet een rivier hebben die vrij hoog start. In een wetsuit spring, zwem en glijd je dan van het startpunt omlaag. Dat kan behoorlijk hard gaan, er zijn wel eens stroomversnellingen en de hoogste sprong die ik heb gedaan was vanaf 18 meter. Eigenlijk is het heel eng, en vooral heel erg koud, maar het geeft echt een kick. Ik hoop het dit jaar in Spanje weer te doen! Deze foto komt uit 2009 toen we in de buurt van Flachau, Oostenrijk waren.

a

Time flies

Deze foto is gemaakt in 2008, geloof jij het? We lijken al zo oud, en toch herken ik mezelf nauwelijks. Voordat we naar de derde gingen sprak ik met Rosa af om een gezellig middagje te houden bij haar thuis. Het werd uiteindelijk oefenen op 'smokey-eyes' en heel, heel veel foto's maken. Ik herinner het me nog goed, die middag. Nu, bijna zomervakantie van 2011, ga ik naar de zesde klas. Mijn eindexamenjaar komt angstaanjagend snel dichterbij. Niet dat ik me ergens zorgen over hoef te maken, maar toch. Het voelt gek, zes jaar geleden wandelde ik Sorghvliet in als onzeker brugklasmeisje, nu weet ik wat ik wil en ga met opgeheven hoofd naar de universiteit. Ik kan echt niet wachten, heb er zo veel zin in! Dus laat die examens maar lekker komen.

P.S. Rosa: Sorry voor het plaatsen van deze foto. Ik hoop dat je het niet erg vindt.

Pijnacker

Eigenlijk hebben wij een prachtig land. Zelfs hier in Pijnacker, gaat achter alle kassen en bouwterreinen een mooie polder schuil. Ik kocht mijn vorige camera vlak voordat ik naar Armenië ging. Na al die nietszeggende compactcamera's moest ik heel erg wennen aan mijn digitale/spiegelreflexcamera, die toch een stuk groter en zwaarder was en wel érg ver kon inzoomen. Tijdens een avondwandeling met mijn ouders heb ik geoefend, dit vind ik een van de mooiste foto's uit die reeks. Ik ben echt gek op dit soort licht, alles lijkt bij het ondergaan van de zon zo veel specialer. Jammer dat ook dit plekje inmiddels schuilgaat onder een appartementencomplex. 

Oppassen

Oppassen is een van de leukste dingen om te doen. Dan bedoel ik niet bankhangen en voorraadkasten plunderen, maar doen alsof je een beetje mama bent. Dit zijn de twee liefste kindjes uit mijn buurt, waar ik nu twee keer heb opgepast. Echte donderstenen, en je moet ze ook wel behoorlijk bezig houden. Eerst gingen we Wii'en, toen patatjes halen (lang wachten!) en opeten (ik hoef niet meeer), daarna een ijsje eten (van mama mag ik er twee), televisie kijken, de jongste in bed gooien (waarom moet ik altijd als eerste? Je bent nu eenmaal de jongste, en je bent al lang opgebleven. Oh, okee), toen de oudste ophalen (ben ik nu lang opgebleven? Anders wil ik nog niet naar bed hoor. Ja, je bent al heeeeel lang opgebleven. Het is al negen uur!) En dan het moment waarop je naar beneden gaat en je beseft dat het klaar is, dat je niks meer hoeft te doen tot de ouders thuis komen. Ik ga altijd nog even kijken of ze slapen, want dat ziet er zo lief uit. Geweldig werk. =)

Vliegtuig

Op zich natuurlijk een mooie foto, maar als ik nu één ding mocht kiezen zou ik niets liever willen dan in dat vliegtuig zitten. Deze foto is gemaakt vanuit het vliegtuig naar Chicago, een ander vliegtuig zou ons vervolgens naar Minneapolis brengen. De uitwisseling met Amerika was echt een geweldige ervaring, ik heb zo veel mensen leren kennen, en zelfs liefde gevonden. Over iets meer dan een maand zit een jongen uit Minnetonka in dit zelfde vliegtuig, maar dan naar mij. Ik kan al weken aan weinig anders denken, kan nu al niet meer wachten...

Armeens meisje

Afgelopen zomervakantie was ik in Armenië, toch lijkt het alweer zo veel langer geleden. Ik heb daar drie weken lang met een groep jongeren van mijn kerk vrijwilligerswerk gedaan. Het eerste weeshuis was voor kinderen van 0 tot 18 jaar, we hebben daar twee weken lang geschilderd en met de kinderen gespeeld. Het tweede weeshuis was bedoeld voor lichamelijk en verstandelijk gehandicapten, van alle leeftijden. Het is best heftig wat we daar allemaal hebben gezien, maar ik heb er ook heel veel van geleerd. Deze foto heb ik gemaakt op een feest ter ere van het 50 jarig bestaan van een dorp, en als dank dat wij er waren.

Rome

Toen ik een foto ging uitzoeken voor vandaag kwam ik mijn Rome map weer tegen. Ik heb in zes dagen wel 1500 foto's gemaakt, echt belachelijk. Ik was zo onder de indruk van deze stad! Onze groep was ook heel gezellig, iets wat echt heeft bijgedragen aan deze fantastische week. Ik wilde een foto die ik echt heel mooi vond, en dit was een van de weinigen die daarvoor in aanmerking kwam. Als ik nu naar de foto's kijk wil ik echt graag terug! Zeker nadat ik eergisteren de film Angels and Demons heb gezien, die speelt in Rome. En nu weer leren voor economie morgen...

Zusje

Dit is mijn zusje Tamara. Ze is inmiddels 12 jaar, en groeit als kool. Eerst was ze echt mijn kleine zusje, nu is ze nog maar tien centimeter kleiner dan ik. Dat voelt best wel raar. Ze kijkt geloof ik enorm tegen me op. Vroeger was het altijd mijn zusje, mijn broertje, en ik viel er een beetje buiten. Nu trekt ze steeds meer naar mij toe, ze 'leent' (=steelt) mijn kleding, vraagt me om advies, laat mij met haar haar prutsen... Ik voel me nu echt een grote zus. Nu zingen we samen een duet op zangles, dat is zo gaaf! Ik ben echt heel erg trots op haar. Tam, ik hou van je! En je blijft natuurlijk mijn KLEINE zusje, ook als je straks groter bent dan ik. (Dat hoop ik overigens niet, dat jij groter wordt. Dat hoort niet, hoor!)

Parijs

Vanaf nu ga ik het anders doen, deze blog verdient een tweede kans. Ik doop hem bij deze om tot fotoblog; of in de woorden van meneer Rookmaaker: een praatje bij een plaatje.
Vrijdag was ik in Parijs, voor één dagje maar. De Notre-Dame was onze verzamelplaats, dus ik heb dezelfde foto gemaakt met drie verschillende soorten licht. Deze foto vond ik het mooist. Verder hebben we mensen geïnterviewd, crêpes gegeten, belachelijk dure cola gedronken en een toneelstuk gezien van Eugène Ionesco in het kleinste theatertje waar ik ooit geweest ben. Al met al was het een hele leuke maar vermoeiende dag.