Hier word ik nou echt vrolijk van: Kijk zelf!

Utrecht

Afgelopen vrijdag was ik naar de open dag van de Universiteit Utrecht, samen met mijn moeder. Eerst had ik om 10.00 studiekeuze workshop, maar ik besloot dat ik dat eigenlijk helemaal niet nodig had, en mijn schema zat zo vol dat ik liever nog ergens anders ging kijken. Daarna gingen we dus met de bus naar het grootste gebouw waar de meeste studies zitten: de Uithof. Daar zit ook een enorme bibliotheek en alles is heel mooi en groot, ik was erg onder de indruk! Na even rondgelopen te hebben weer met de bus terug naar het centrum, want in het gebouw op de Drift, faculteit geesteswetenschappen, moest ik zijn.

We waren op tijd, en konden dus nog even over de informatiemarkt lopen. Een jongen stond naar mij te zwaaien met een foldertje. Ik liep daar dus - ik wrong me daar dus - door de menigte naartoe. Hij bleek echt, in mijn ogen, de meest nutteloze studie op aarde te doen, Keltische taal en cultuur. Hij was helemaal enthousiast en ging mij in het oud Iers een verhaaltje over ee luie kat voorlezen. Ik vroeg hoeveel mensen dat studeerden, hij zei dat hij in het 4e jaar welgeteld één medestudent had. Ik vroeg wat je er dan mee kon worden, hij vertelde dat hij graag het academische wereldje in wilde. Maar verder eigenlijk niets. Hij was wel cool, die jongen. Ik besloot dus het foldertje mee te nemen. Bij theaterwetenschappen hadden ze een heel boekwerk om de inschrijvingen voor meeloopdagen bij te houden, dat blijkt dus een enorm grote levendige studie te zijn, waarschijnlij musicalfanaten met gebrek aan talent, net als ik. Toch trok het me niet zo heel erg. Want ja, ook hier geldt, wat kun je er dan mee? Door alle mensen eindelijk aan het einde van de gang gekomen, bij Godgeleerdheid, zoals het nu nog heet. Er stonden drie hele enthousiaste leuke meisjes waarmee ik me best kon identificeren. Op hun tafel lag één blaadje voor meeloopdagen, met één inschrijving. We kletsten wat over de studie en de disputen, en hoe leuk ze het wel niet vonden, daarna begon de algemene presentatie. We kregen een minicollege Religiewetenschap van een overenthousiaste man, maar hij vertelde het zo grappig dat het automatisch interessant was. Toen kwam de studieadviseur nog aan het woord, en was het al weer voorbij. Na een kwartiertje pauze begon ronde twee, de verdiepende presentatie. Een studente vertelde over de vakken, de indeling van de drie jaren, de mogelijkheden tot keuzevakken (TE VEEL. Ik kan nooit kiezen, je moet mij dus vooral niet te veel aanbieden want dan wil ik alles. Ik had al wel berekend dat ik Grieks doe en dat dus niet hoef te volgen, dus meer plek heb voor keuzevakken!), en ze liet ook nog een filmpje zien over 'een dag uit het leven van een student theologie'. Er was ook nog een filmpje met visies van 'buitenstaanders' over de studie theologie en godsdienst in het algemeen. Daarna gingen we alweer naar huis.

Ik weet het bijna helemaal zeker: ik ga dit studeren! Nou nog in Amsterdam kijken. (Sorry meneer Blaakmeer, Groningen vind ik toch echt te ver. Daar ga ik mijn master wel doen!)

Filosofie

Vandaag had ik het prachtige vak filosofie. Maarliefst twee uur achter elkaar. Weliswaar niet zo lang als anders door het verkortte rooster, maar twee keer vijftige minuten is ook wel erg lang. Deze twee keer veertig minuten waren echt uitermate interessant. God bestaat namelijk.

Zo, nu wel weer genoeg stoffig taalgebruik, maar echt, God bestaat. Dat is bewezen. En ik houd dat vol totdat het tegendeel is bewezen. En in de afgelopen 1000 jaar aan filosofie is het nog niemand gelukt. Ik ga de prachtige theorie ook even hier delen. Mijn schrift ligt in mijn locker, de manier van formuleren die meneer Blaakmeer gebruikte was natuurlijk veel leuker. Het had iets van Roald Dahl, de gvr werd bij ons het wezen gdngkw (groter dan niet gedacht kan worden) oid. Mijn formulering van wat zo mooi het 'ontologisch godsbewijs' heet komt dus van wikipedia:

1. God is, per definitie, het volmaaktste wezen dat denkbaar is. God is 'iets, groter dan hetwelk niets gedacht kan worden' en God is 'datgene, groter dan hetwelk niets gedacht kan worden'
2. Het is beter te bestaan dan niet te bestaan, dus iets wat niet bestaat kan nooit volmaakt zijn.
3. Een niet bestaande God is minder volmaakt dan een bestaande.
4. Dus moet God bestaan.

BANG. En dan zegt Kant leuk: ja, maar wacht eens even, iets dat niet bestaat kan niet volmaakt zijn. (Nou, niet letterlijk. Dit is wat wiki zegt: De opvatting over het Godsbewijs is als een rode draad in de kritieken van Kant aanwezig. In zijn kritieken betoogt Kant dat een Godsbewijs volgens de zuivere rede onmogelijk is. Ondanks dat bleef hij echter voluit theïst. Al kan de rede het bestaan van God niet bewijzen door de transcendentale theologie, de moraaltheologie kan in deze leemte voorzien. Als de moraaltheologie het bewijs levert van het bestaan van God, blijkt het begrip van God in de rede onmisbaar: "zij [de zuivere rede] bepaalt namelijk het begrip van de moraaltheologie.) Ha! Kant was dus zelf ook gewoon overtuigd van het bestaan van God, alleen hij vind dat het niet bewezen kan/mag worden. Tja. Dat kan natuurlijk ook.

Dan droeg meneer Blaakmeer ons ook nog op om over het volgende na te denken: 'Perfectie kan niet niet bestaan.' Oef. Dat is een lastige. Perfectie bestaat dus. Maar is het ook denkbaar dat niets perfect is? Blijkbaar niet. Waarom niet? Als perfectie niet bestond had de mens ook niet iets om echt naar te streven, mensen streven toch altijd naar het perfecte. Ik ben een perfectionist. Maar ik bereik het nooit. Ik ben uiteindelijk tevreden, maar perfect is het niet. Toch bestaat perfectie wel. Maar wát is er dan perfect? Wordt vervolgd...

PS. Ik moet een gedichtenworkshop gaan geven met de Sport en Cultuurdagen. Help! Ik vind het wel heel leuk maar ik heb echt geen idee wat ik dan zou moeten doen. Als er überhaupt iemand voor kiest..

Gedicht

Dromen

Het scheuren van de nacht bij een
nieuwe dag en dan je ogen dicht doen
want alles is nog zo heerlijk donker.

Kreukels van de nacht,
resten van gister en alles
wat er toen nog was.

Je neus verborgen in een warm kussen,
met je ogen dicht wordt het buiten nooit meer licht.

Laat de sterren maar naar beneden
komen, je hebt meer wensen dan je ooit
had kunnen dromen. Maar bovenal - ... -

En nog even spreek je het niet uit - klampt je
vast aan de laatsten flarden droom, je bent nog
ver weg en je lichaam is nog niet wakker.

Jongeren Voor Armenie inloopavond

Allemaal komen als je tijd hebt! Zeker de moeite waard. Op z'n minst moet iedereen het filmpje kijken. Ik krijg er weer helemaal het Armenië gevoel van! Dit liedje hebben wij daar grijs gedraaid. Ik wil terug! xxx

Herfst

Ik ben echt heel erg trots op deze twee foto's!

Slapen in een kerk

Vanacht heb ik in de paleiskerk geslapen, dat kwam namelijk zo.

Het is nu in Den Haag Kamermuziekfestival. Met kunstvak hadden we een workshop over kamermuziek gekregen van Eva Stegeman, de artistiek leidster van het hele festival. Daarom kregen we allemaal een vrijkaartje voor iets uit het programma, en samen met Godelieve en Zjuul besloot ik dat een sleepover concert echt wel leuk klonk.

Zaterdagochtend stond ik om negen uur op mijn werk, om vier uur werd ik opgehaald want we gingen naar een etentje in Leiden, mijn opa en oma waren 45 jaar getrouwd! Het buffet was heel lekker en het was leuk om iedereen weer te zien. Om kwart over acht reed ik doodmoe en snipverkouden naar Den Haag, en tot overmaat van ramp had Godelieve mijn voicemail ingesproken met de mededeling dat ze het heel druk had, nu een etentje in Utrecht had en een nacht goed moest slapen: kortom, ze ging niet. Ik dus huilend teruggebeld, omdat ik er even helemaal doorheen zat, en ze zei dat ik dan ook maar niet moest gaan, en dat ik echt nog wel kon afzeggen, maar ik vond van niet. Ik had Zjuul namelijk beloofd dat ik ook ging, en er waren al kaartjes geregeld. Eenmaal in Den Haag zag je overal mensen met matjes en slaapzakken lopen, erg grappig. Mevrouw Wamsteeker was er ook, maar die bleef niet slapen omdat ze erg ziek was. Zjuul bleek er al een uur te zijn omdat hij de tijd verkeerd onthouden had. De rest van de groep kwam niet opdagen, wat betekende dat ik alleen met Zjuul overbleef.

Om half tien begon het concert, in het midden van de kerk stonden een aantal muziekstandaards in een circel, en daarom heen lagen vier perzische tapijten met kussens. Aan de zijkanten stonden ook nog twee rijen met stoelen, maar wij gingen natuurlijk lekker op de kussens liggen. Het was echt hele mooie muziek, een aantal dingen herkenden we van de workshop. Rond kwart over elf was het afgelopen, en gingen de normale concertmensen naar huis. De slaapmensen gingen matjes neerleggen en luchtbedden oppompen, een supergrappig gezicht. Toen iedereen in zijn bedje lag, rond kwart voor twaalf, begonnen de musici weer te spelen. Er waren acht stukken gespeeld, maar ik geloof dat ik na de vierde of vijfde in slaap gevallen ben (er was een zingende zaag, weetje hoe cool!). 's Ochtends werden we wakker van heel zacht gitaarspel, en kregen we nog een ochtendconcert. Ik ben nog nooit zo lekker wakkergeworden. Alles bij elkaar, de instrumenten, de lichtshow met supermooie kleuren, de zang en afbeeldingen die op de muur geprojecteerd werden, maakten het onvergetelijk. Het ontbijt was ook heel lekker! Er hing echt een geweldige sfeer. Om tien uur stond ik doodmoe voor de deur van mijn huis.

Als het volgend jaar weer is, ga ik zeker weer. Ik ben zó blij dat ik gegaan ben! Nu hopen dat ik niet ziek word.

Vreemde dag

Vandaag is een vreemde dag. Vanochtend had ik de eerste twee uur gewoon normaal les. Daarna twee tussenuren, want economie viel uit. Daarna had ik geschiedenis. Ik dus braaf met al mijn spullen naar de les, en ik vertelde meneer Verhoeven dat ik er vorige week niet was en dat ik waarschijnlijk een aantal stencils en opdrachten gemist heb.

Wat er toen gebeurde was raar, ik mocht niet de les in want ik had een stuk film gemist. De film was te mooi en gedetailleerd om af te kijken zonder het middenstuk gezien te hebben, dus gaat hij de film kopiëren zodat ik en nog twee anderen hem thuis kunnen kijken. Ook niet erg natuurlijk, maar toen had ik dus nóg een tussenuur. En nu dus alweer, 4 tussenuren achter elkaar, een nieuw record!

Nu heb ik dus al lang al mijn huiswerk af, mijn leesboek voor Nederlands ben ik zat, en zometeen heb ik gym. We gaan rugbyen op het strand (hoe schrijf je dat?!) en ik geloof niet dat ik daar erg goed in ben. Maar het wordt vast wel leuk, het is goed weer gelukkig. Vanavond eindelijk even rust.

En morgen... Niet naar school, maar naar Utrecht met Gwendolyn, mevrouw Rodenburg en misschien ook nog meneer Rookmaaker voor de landelijke gymnasiumdag! Geen idee wat we precies gaan doen maar het lijkt me erg leuk.

Ciao!

Heel Alleen

Huisgenootjes

Spike

Julia

Zara

Mary Poppins

Alles kan als jij het laat gebeuren, maar je moet de hemel wel zelf open scheuren, handen uit de mouwen, voeten op de grond, of je geeft jezelf gewoon een schop onder je kont.

Alles kan 't is feitelijk bewezen, ookal staat het in geen enkel boek te lezen, is je vlieger weg gevlogen, kijk hem na met droge ogen, mooie dromen laat je nooit besmeuren, alles kan als jij het laat gebeuren.

Als jij kijkt naar een ster, reik dan net even verder en klim langs de manenstraal, recht omhoog naar de hemel, en pluk ze allemaal!


Wanneer men zich wil uiten maar het juiste woord is zoek, en 't is ook niet te vinden in geen enkel woordenboek. Zet dan maar eens spontaan de conversatie op z'n kop, het woord dat je moet hebben komt vanzef wel in je op.

Supercalifragilisticexpialidasties, 't is een combinatie van bescheiden en bombastisch, drie maal daags gebruiken en je voelt je echt fantastisch, supercalifragilisticexpialidasties!


Ik heb een kaart gemaakt voor Noortje (ze heeft hem op beide foto's in haar hand) en ze vond hem heel mooi en lief, en ze zei ook dat ze hem in haar kleedkamer ging ophangen! Happy, happy, happy! Het is een ontzettend gave musical, ik ben er nu twee keer geweest en ik wil nog een keer! Het is zo gaaf om de spelers na afloop dan ook te ontmoeten! Ik hoop echt met heel mijn hart dat ik de kans krijg om zoiets later ook te doen, dat is mijn grote droom. En alles kan als ik het laat gebeuren!

Met Liszt de file in

Eergisteren was er een geniaal programma op tv. Het heet 'de tiende van Tijl'. Dat was dus een hip programma van Tijl Beckand over klassieke muziek, en hoe leuk dat wel niet kan zijn. Het begon al meteen goed, toen ze lieten horen dat het liedje van Take That, could it be magic, eigenlijk al heeeeel lang bestond. Eerder werd het al door Donna Summer gedaan, nóg eerder al door Barry Manilow en het begon allemaal bij: jawel, prélude no 20 in c klein van Chopin. Wie had dat ooit gedacht? Maar het is toch echt zo.

Vervolgens reden we met een vleugel de file in, er was helemaal een speciale aanhanger voor gemaakt, en Iris Hond speelde non stop stukken van Frans Liszt. (Het is natuurlijk heel grappig als Tijl zegt: 'Nu kunt u vanavond zeggen dat u Frans Liszt hebt gehoord.' waarop de bestuurder van een auto antwoord: 'Heet ze zo?') Ach tja. Dat vond ik nou nog eens een leuk idee. Ze kregen alleen wel een fikse boete. (totaal 1660 euro, daarna kapten ze maar. oa geen helm voor de pianiste, en te langzaam rijden..)

Vervolgens werd er een date nagespeeld, met een willekeurige (zéér fout gekleedde) jongen en een meisje uit het publiek. Wat doe je vooral níet als ze binnenkomt, (Mendelssohn - Bruiloftsmars / Handel - Hallelujah) Saint-Saëns leek hem wel een goed idee, Aquarium ofzo. En wat is dan geen goed idee voor het eerste drankje (Prokofjev - 3e pianoconcert: krijg je haast van.) Air van Bach paste wel. Lekker rustig. Zo ging het nog even door, voor tijdens het hoofdgerecht, voor als je een meisje de slaapkamer in wil krijgen (Boléro, Ravel). En het allerleukste: hoe je dat meisje de volgende ochtend weer weg kreeg als het niet beviel (Jan Smit, als de morgen is gekomen).

Ook door Tijl uitgevonden: So You Think You Can Sing? Waarin twee 'nog niet professionele' operazangeressen tegen elkaar liet strijden, en wel met de moeilijkste aria ooit: Die Holle Rache uit die Zaubefleute. (voor mij alleen bekend als dat extreem hoge liedje van de koningin van de nacht.) De hoogst haalbare noot voor mensen wordt daarin gezongen, namelijk de allerhoogste f. De ene zangeres haalde hem nét niet, maar de andere wel, en superzuiver! Echt diep respect.

Het is een experimenteel programma, dus ik zou zeggen: klik op de titel van mijn bericht om het te bekijken en oordeel zelf! Het is een superleuk en vlot en grappig programma, helemaal in het teken van wat natuurlijk de mooiste muziek bijft: Klassiek.

Marissa en Ellen in de tuin

Ongelofelijk

Ik ben weer thuis, en ik kan het nog steeds niet geloven. Mijn hoofd zit nog in Armenië, en ik baal dat ik nu hier zit. En tegelijkertijd ben ik blij dat ik hier überhaupt kan zijn, na alles wat ik daar gezien heb. Op speciaal verzoek van Rosa komt er nu dan toch een blog, die vast erg onsamenhangend wordt. Ik heb zoveel gezien, gedaan en meegemaakt, dat ik geen idee heb hoe ik dat kort ga zeggen. Dus ik begin maar bij het begin, en dan kun je stoppen met lezen als je het zat wordt.

Donderdag 22 juli om 4 uur verzamelden we bij de kerk en reden we naar Schiphol, na het inchecken en afscheid nemen gingen we nog even ergens wat eten, en toen wachten bij de gate. We vlogen met Czech Airlines (doe dat NOOIT.) en om half acht stegen we op. We hadden helaas een kwartier vertraging, dus moesten we echt keihard rennen om onze overstap in Praag te halen. We moesten wéér door de douane en dan pikken ze je er natuurlijk nét uit als je haast hebt, maargoed. Eenmaal bij de gate bleken we een uur vertraging te hebben. Argghh.. Dat werd dus kaarspellen spelen, dagboeken schrijven en lezen. Om drie uur 's nachts Armeense tijd kregen we een warme maaltijd, ik was echt net wakker en door dat eten al helemaal uit mijn ritme. Ondanks alle verhalen die ik over vliegtuigmaaltijden had gehoord vond ik het best lekker. Om lokale tijd vijf uur kwamen we aan, en toen was het een kwestie van visums regelen, geld wisselen en koffers halen. Toen begonnen de problemen al, er waren maarliefst 8 koffers achtergebleven in Praag. En guess what? Mijn natuurlijk ook. Na een hoop geregel zouden ze de volgende dag komen, maar moesten ze wel opgehaald worden. Handig, als je zes uur rijden van het vliegveld vandaan zit... Maargoed. Wij dus met een touringcar naar Vanadzor gereden, en in alle vroegte werden we door honderd kinderen ontvangen. Al die nieuwschierige koppies achter de ramen zal ik nooit vergeten. Daar gesetteld, geluncht en uitgerust.

In de dagen daarna hebben we hard gewerkt. We hebben de brandtrappen buiten allemaal van een leuk kleurtje voorzien, evenals de bankjes en het speeltuintje. Ook zijn alle deuren en posten binnen opnieuw geschilderd. Verder hebben we natuurlijk veel met de kinderen gespeeld. Af en toe gingen we 's avonds ook nog naar de stad om wat te drinken of uit eten te gaan. De directeur van het weeshuis had ook nog een bakkerij, een wodkabrouwerij en een restaurant. Hij werd zwaar gecontroleerd door de regering, alles moest tot op het aantal rollen wcpapier verantwoord worden. Echt ongelofelijk. Iemand die zoiets goeds doet, wordt zo in de weg gezeten. Tegen het einde van de tweede week kwam er een cameraploeg om ons te filmen, we waren 4x per dag op het Armeense journaal! Echt heel apart. We waren daar gewoon nationaal nieuws, zo bijzonder vonden ze het wat wij kwamen doen. Dat is gewoon niet te bevatten. Op de laatste avond deden wij een k3 liedje, de meisjes in hele foute kleding en de jongens met meisjeskleren aan. De kinderen kwamen niet meer bij! Daarna overhandigden we een cheque om nieuwe tafels en stoelen in de eetzaal te kunnen plaatsen, en voor elk kind nieuwe schoenen en ook nog dekbedovertrekken en kussenslopen. De directeur, het personeel en vooral de kinderen waren ons ontzettend dankbaar. Toen het dan tijd was voor het afscheid kwam dat wel heel hard aan, tranen met tuiten, vooral bij de kinderen. Wij waren daar weer zo door ontroerd, dat zij ons zo zouden missen, dat we het ook niet droog konden houden. De volgende ochtend, toen we écht weggingen, hadden we dus gelukkig het echte afscheid al gehad en zwaaiden zij ons, maar wij hén ook, dankbaar uit.

Het tweede tehuis was niet echt een weeshuis, meer een dumpplaats. Naar ons idee woonde de gehele gehandicapte bevolking van Armenië daar, op het deel na dat in kelders werd gestopt of zelfs vermoord. Je hebt dus geluk als je daar überhaupt terechtkomt. Ik heb daar echt hele heftige dingen gezien. Hele spastische kinderen, veel mensen in een rolstoel, halve armen en benen, en zelfs waterhoofden. We hadden hier gewoon veel minder contact met de bewonders dan in het vorige weeshuis, en het was overdag wel 55 graden in de zon, dus iedereen begon een beetje af te tellen. Gelukkig gingen we nog drie dagen weg om het land te verkennen, we zijn bij de grens van Turkije, Azerbijdjan, Iran en Georgie geweest, ik heb op het hoogste punt gestaan, in een bergmeer gezwommen, kloosters en kerken bezocht, in een stoeltjeslift gezeten alsof het Oostenrijk was, en bij een waterval gezeten. Het is zo'n divers land, van alles vind je er wat. Soms was het net Frankrijk, dan weer Afghanistan. Maar op alle manieren mooi.

Het tehuis was nog vrij nieuw en dus konden we niet heel veel aan klussen doen, we zouden een kamer opknappen maar dat lukte door verkeerde informatie en gebrek aan materialen uiteindelijk niet, en we hebben ook nog de balkonhekken buiten geschilderd. Dat is wel heel mooi geworden. We laten echter veel meer dan dat achter, we hebben ook hier weer een cheque aangeboden, nu voor een nieuw busje waar ook rolstoelen in kunnen, de renovatie van de voorraadkamer, inclusief lift en dekbedden voor 2 seizoenen. Helaas was dat allemaal in bestelling en maakten wij de overhandiging dus niet meer mee. Maar de vrouw uit Pijnacker die daar al 10 jaar woont houdt het allemaal voor ons in de gaten. De laatste dag kregen we een zang en dansvoorstelling, dat was echt heel leuk om te zien. De directeur vertelde dat het maanden duurt om ze zoiets aan te leren maar dat ze er onwijs veel plezier in hebben.

Afgelopen donderdagnacht moesten we om kwart voor twee opstaan, en om kwart over twee zaten we in de bus naar Zvartnots, het vliegveld van Yerevan. Hier ging alles vrij snel, om vijf uur vlogen we naar Praag en ik heb bijna de hele vlucht geslapen. In Praag konden we ook zo doorlopen, dus kwamen we op tijd (half negen NL tijd) op Schiphol aan. Bij de bagagebanden konden we door het glas al alle mensen met spandoeken, ballonnen en rozen voor ons zien, echt supergaaf! Wij lieten echter nog 1.5 uur op ons wachten omdat er 16 koffers kwijt waren... (Mijne niet deze keer!) Ze bleken in de kelder van Schiphol te zijn beland, en ééntje was er echt kwijt. Die werd echter dezelfde dag nog thuisbezorgd, zo hoort het! Toen konden we eindelijk naar onze famillie, ik was helemaal kapot. Heb thuis lekker uitgepakt en uitgerust, want ik moest de volgende dag alweer werken! Heb bij een retour zo ongeveer alles fout gedaan wat maar fout kán gaan, maar ik heb het volgehouden. Daarna stortte ik echt in, maar vanochtend lekker lang uitgeslapen en nu mijn foto's aan het uitzoeken. Die komen straks op picasa, nu staan er al een aantal foto's van anderen. Dit is de link: http://picasaweb.google.nl/marleen.dobbe?fgl=true&pli=1 Ik ben benieuwd naar jullie reacties! Voor de meesten: tot volgende week op school!

Zenuwen

Goed. Morgen om 20.00 officiële afscheidsdienst in de kerk. Overmorgen om 16.00 verzamelen bij de kerk, vliegen om 19.00 en aankomst om 05.10. Dan nog zes uur met de bus, en dan ben ik helemaal echt in het weeshuis in Armenië. Het is zo dichtbij, en zo gaaf, en zo spannend, maar ik kan het nog nauwelijks geloven allemaal! Mijn koffer is zondag al grotendeels ingepakt, waarbij we tot de schokkende conclusie kwamen dat de koffer zelf al 6 kilo is. En de aanvraag of we allemaal meer mee mochten nemen omdat het voor een goed doel is, is helaas afgewezen. Gelukkig mag ik wel 12 kilo handbagage, dus daar moeten de zware dingen dan maar in. Van allerlei mensen om me heen nog gelpennen, stiften, potloden, kleurboeken, bellenblaas, ballonnen, dominosteentjes, plakband en noem maar op gekregen. Dat is dus verdeeld over de groep, want dat past nooit in mijn koffer! Vandaag de laatste boodschappen gedaan, dan kan het morgen helemaal afgemaakt worden.

Waar deze blog eigenlijk om draait is een andere blog. De enige echte van onze groep. Er gaan Dongels mee (lang leve kpn!) zodat we daar in ieder geval internet hebben, en ook een laptop, dus al onze belevenissen zullen te volgen zijn via de volgende site

JONGERENVOORARMENIE.WAARBENJIJ.NU

Nu staat daar ook al vanalles op, dus ga eens kijken! Ik ben één van de drie fotografen, mijn nieuwe camera gaat mee, dus hopelijk kunnen er ook vast wat foto's op die blog. Nou, dit is dus mijn laatste blog voordat ik weg ga, anders wordt het een zooitje want ik moet nog best veel doen! Dus heel veel liefs, ik hoop dat jullie me/ons gaan volgen en tot over drie weken!

Xxx

Vreemd...

Mijn ouders, broertje en zusje zitten nu in een villa met eigen zwembad in Frankrijk. Ik niet. En dat voelt best wel heel vreemd. Ik mis ze nog niet echt, ik hoop dat dat ook niet gaat gebeuren want ik moet nog drie weken in Armenië, als ik door de komende twee weken bij mijn oma heen ben.

Ik logeer nu dus bij mijn oma, maar ga elke ochtend en avond nog even naar huis om voor alle beesten te zorgen. De hamster, de poezen, en niet te vergeten de baardagaam. Mijn broertje was ontzettend bezorgd dat ik het niet goed zou doen, dus geef ik hem extra veel aandacht. De poezen vinden het waarschijnlijk gek dat het huis de hele dag stil is, zoals wanneer wij op vakantie zijn, maar ik kom ze wel twee keer per dag aaien en eten geven. Ik ben voor het eerst niet met mijn ouders mee op vakantie, voor het eerst twee weken zonder ze, en dat voelt best wel raar.

Ik heb een hele planning voor de komende twee weken, om mezelf zo min mogelijk tijd te geven ze te missen. Vandaag ben ik naar de film en uit eten geweest met mijn oma, morgen ga ik met mijn tante, nichtje en neefje naar een speeltuin, zondag ga ik met Godelieve naar Mary Poppins (Hoop dat ik de finale van het WK als Nederland speelt niet hoef te missen... Zal wel weer.) en ik moet nog een paar dagen werken. Al met al: het komt helemaal goed.

En over drie weken....

A R M E N I Ë ! ! !

Ik kan niet wachten...

Een nieuwe huisgenoot

Dit is ons nieuwe huisgenootje, hij heet Spike. Om precies te zijn is het een baardagaam, maar niemand kent dat. Dus houd ik het in gesprekken meestal op een hagedisbeest. Hij lijkt best eng hè? Dat is hij dus totaal niet. Hij is ongeveer vijftien centimeter, inclusief staart. En hij doet niks. Hij ligt en loopt de hele dag lui door zijn prachtige terrarium, en dat was het. Dat is trouwens wel leuk om te zien. Officieel is hij trouwens van mijn broertje, maar ik sponsor een deel van het eten dus ben ik mede-eigenaar. In de vakantie moet ik hem voeren, dat vind ik dus wel heel eng. Want hij eet namelijk levende krekes, maden en sprinkhanen. Ik dacht: ik doe hem gewoon op een vegetarisch dieet, maar dat mag niet van mijn broertje. Dus heeft hij nu een tangetje waar ik die beesten mee kan oppakken en in de kooi gooien. Zijn eten is dus nog enger dan Spike zelf. Zijn terrarium is trouwens supermooi, mijn broertje heeft hem in een winkel helemaal zelf ontworpen. De planten zijn mijn verjaardagscadeautje. (nep, trouwens) Dus vanaf nu woont er een baardagaam in ons huis! Cool toch?

First results: Nikon P100

I'm So In Love!

R.I.P Nikon Coolpix S520

Dat was het dan. Het einde van mijn lieve roze fototoestel. Ik had hem pas twee jaar, gekocht voordat ik op zeilkamp ging... Ik zal hem missen.

Na de uitwisseling kwam ik doodmoe thuis, maar op zondag wilde ik mijn foto's aan mijn familie laten zien. Maar wacht... Ik had er meer dan 300 gemaakt en er stonden er nog 180 op. Ra ra hoe kan dat? Ik deed mijn kaartje in mijn computer, sloeg mijn foto's op, net als anders, en opende de map. Tot mijn grote schrik stonden er allemaal mappen met chinese tekens tussen. Hier was iets goed fout. Ik wilde mijn geheugenkaartje weer in mijn fototoestel stoppen, maar dat wilde hij niet. Mijn lieve roze fototoestel was blijkbaar misselijk ofzo, want hij spuugde mijn geheugenkaart tot wel dertig keer toe gewoon uit. Toen gaf ik het op.

Probleem: de winkel waar ik hem gekocht had was failliet. Oplossing, mijn neef, die toen in die winkel werkte, werkt nu in een ander fotowinkel in Den Haag. Conclusie: we brengen mijn fototoestel gewoon even naar mijn neef.

Zaterdag jl. kwam hij bij ons langs. Met mijn fototoestel. En een cd'tje. Goede nieuws: al mijn foto's waren hersteld, en stonden nu op de cd. Slechte nieuws: het repareren van mijn fototoestel zou tussen de 120 en 150 euro kosten, en dat raadde hij ons niet aan. Want voor datzelfde geld kun je tegenwoordig een betere nieuwe kopen. En mijn geheugenkaart was ook dood, want ze kregen de chinese tekens er niet meer af. Mijn fototoestel is gestorven aan een zeer zeldzame aandoening, die bijna niet voorkomt en ze wisten ook niet hoe ik dat gedaan zou kunnen hebben. (En nee, ik heb hem niet laten vallen.) Het veertje dat mijn geheugenkaart zou moeten vasthouden, was om onduidelijke redenen lam geworden. Dat verklaarde de chinese tekens nog niet, maar ik was al lang blij dat mijn foto's van de uitwisseling gered waren.

Donderdag ga ik, in de winkel waar mijn neef werkt, een nieuwe camera kopen. Ik ben altijd jaloers op de Jiska-en-Rosa-foto's, dus misschien neem ik ook wel zo'n mooie grote spiegelreflex... Ik heb toch alweer best veel gespaard na mijn laptop, en voor Armenië lijkt dat me wel zo gaaf. Iemand tips of aanraders?

Menselijk onmogelijk

http://player.omroep.nl/?aflID=11093072
(Ik krijg hem niet hier, dus dan maar een link)

Gisteravond keek ik met mijn vader naar het laatste stukje van het Hofvijverconcert. De finalisten van Kruimeltje waren net klaar, toen het residentie Bach orkest de Boléro van Ravel ging uitvoeren. Daar zat ook een danser bij, en wat hij deed, was naar ons idee menselijk gewoon onmogelijk. Ik heb het zelf nog uitgeprobeerd, hoe lang ik het volhoud, maar dat was maar kort. Wat hij deed? De hele Boléro lang, (dus zo'n TIEN minuten lang!) rondjes draaien. Dezelfde kant op. Zonder te spotten. Hoe kan dat? U kunt het zelf bekijken, vanaf 45.23. Tijl Beckand doet de presentatie. (Wat hij nu met klassieke muziek te maken had, kon ik zo snel niet bedenken...)

Vanavond zingt mijn vader op datzelfde podium, met datzelfde voltallige orkest, een selectie uit de opera Porgy and Bess. Ik ben echt trots op hem

Lief

Mijn twee poezen, Julia en Zara, zijn dinsdag 'geholpen', zoals mijn gezinsleden zeggen. Steriliseren is blijkbaar een vrij moeilijk woord. Mijn zusje heeft mijn ouders regelmatig moordenaars, dierenbeulen en nog wat van dat soort dingen genoemd, want ze vond het zielig en wilde graag een nestje.Toen we haar er eindelijk van hadden overtuigd dat dat toch écht niet ging gebeuren en dat ze niet naar buiten mogen zo lang ze krols zijn en lopen te mekkeren, was ze nog steeds niet overtuigd.

Ik had per ongeluk een keer gezegd dat ze elkaar misschien niet meer aardig zouden vinden na de operatie, dus dat mijn moeder dat even moest uitzoeken. Dit bleek niet zo te zijn, maar mijn zusje zat er nog steeds over in. Toen zei mijn vader, er gaan ook wel eens poezen dood door de narcose, maar dat wil toch ook niet zeggen dat het altijd gebeurt? Dat had hij dus niet moeten doen, mijn zusje barstte in huilen uit en toen wilde ze het al helemáál niet meer.

Toch gingen ze dinsdag om half negen naar de dierenarts, samen in zo'n groot reishok. 's Middags om half drie mochten we ze weer ophalen, en ik ging mee. 'We komen Julia en Zara ophalen,' 'Zijn dat die twee witte donderstenen?' 'Ja, ik denk het wel.' En toen kwamen ze, in diezelfde reiskooi, helemaal suf en sloom. Ze keken zo zielig uit hun oogjes! Eenmaal thuis zetten we ze op hun eigen bank in de bijkeuken, maar ze wilden graag rondlopen. Dat ging alleen niet, ze liepen te zwalken en vielen steeds om, ze waren nog half dronken van de narcose. Dat was echt superschattig om te zien.

Nu zijn ze allebei weer helemaal opgeknapt. Ze eten weer en zijn ook nog steeds lief voor elkaar, dus mijn zusje vindt het wel best. Maargoed, een heel avontuur voor die meisjes dus!

(Grieks en Nederlands gingen goed, nu weer hard leren...)

Het begin van het einde

Hoera! De toetsweek is weer begonnen!

Okee, niet hoera dus. Maar wel fijn aan één kant, want dit betekent dat de vakantie in zicht komt en Armenië dus ook! Er zit nu dus nog maar één obstakel voor...

Economie ging niet lekker. Het was erg moeilijk, maar als ik alles wat ik dacht te weten goed heb, dan moet het toch wel net een voldoende zijn. Eigenlijk maakt het me weinig meer uit, slecht hè? Ik moet nog wel even gewoon mijn best doen, maar er hangt gelukkig niets van af. Nu heb ik Nederlands geleerd, het is eigenlijk gewoon geschiedenis met een andere naam. Echt, dat feodale stelsel hebben we deze periode bij geschiedenis ook! Dus ik snap het nut niet helemaal, maar opzich vind ik die middeleeuwse verhalen best wel leuk. Vooral van den vos Reynaerde. Die is nog best grappig. Maar het is dus klaar, ik ga er niets meer aan doen.

Dan Grieks... Dat wordt drama. Het zijn 79 regels, vol met moeilijke constructies en ingewikkelde werkwoorden, en ik ben nog niet begonnen. Het is nu 19.20 en om 21.30 moet ik echt stoppen van mezelf. Dan ga ik lekker douchen en slapen. Maar het fijne is, na morgen heb ik de grootste proefwerken wel gehad. Zelfs geschiedenis is deze keer niet zo heel veel, en ook niet erg moeilijk. Dus al met al: het komt wel goed.

Oranjegekte

Vanochtend stond ik voor de spiegel, en wel als volgt. Ik had een oranje honig-shirt aan, van het vorige WK, met mijn naam erop. Ik had een oranje groote beesie om mijn nek. Ik had rood-wit-blauwe nagels (alleen links, want rechts kon ik het niet zelf). Ik had witte all-stars, met blauwe veters, en een rood elastiekje in mijn haar. Toen dacht ik bij mezelf: ik ben toch helemaal niet zo'n voetbalgek? Ik vind het normaal toch irritant? Maarja, tijdens het WK vind (bijna...) iedereen voetbal ineens geweldig. Het is niet ajax tegen feijenoord met strenge beveiliging en hooligans, maar Nederland tegen Denemarken met allemaal o-zo-gezellige vuvuzela toeters. (Nee echt, die dingen zijn ontzettend irritant, maar de rest vind ik heel leuk.)

Dus het honig-shirt ging weer de kast in, en maakte plaats voor een rood t-shirt met een wit vestje. Ik ben echter zo aan mijn groote beesie gehecht geraakt dat die toch echt mee moest. Maar dan wel in mijn tas, niet in de trein. Toen ik echter op het station stond zag ik zakenmannen met oranje stropdassen, glimpjes van oranje shirtjes, goed verborgen onder nette jasjes, en in de trein van kwart voor één 's middags was het opvallend druk. Mijn moeder belde: 'Ik blijf wat langer, want ik kan nu lekker doorwerken. Ik zit hier in mijn eentje, alle andere collega's hebben vrij genomen om het wk te kijken.' Dat vond ik erg grappig, ze is de enige vrouw, zou dat er iets mee te maken hebben? Op mijn werk (intertoys) hebben we zaterdag een tv met kpn draadloos geïntstalleerd, in het zicht van de kassa. Het duurde even, maar nu kan iedereen dus ook in de winkel de wedstrijden volgen!

We hebben met 2-0 gewonnen, beter kun je haast niet beginnen toch?

Veel nieuws!

Omdat ik belachelijk lang niets van me heb laten horen, zal ik alle belangrijke dingen van de afgelopen drie weken even kort toelichten, want dat was nogal wat!

Allereerst zijn we op uitwisseling naar Frankrijk geweest, wat ontzettend gaaf was. De school stond in Rennes, waar mijn corres ook woonde, verder hebben we nog Saint Malo, Dinan en de Mont-Saint-Michel bezocht. Ik heb heel veel foto's gemaakt, maar helaas is mijn camera nu gesneuveld en ben ik de helft (waaronder alle foto's van het huis van mijn corres, haar moeder, haar hond, en alles tot en met Dinan) kwijt ben. Mijn geweldige neef die bij een fotozaak werkt, probeert hem nog te reanimeren. Dus ik wacht gespannen af.

Verder heb ik me aangemeld om hulpmentor van de brugklas te worden, dit lijkt me ontzettend leuk! Het was of survival, of brugklas, en dit leek me toch meer iets voor mij. Geen idee wanneer ze het bekend gaan maken, dus ik wacht rustig af.

Ook ben ik geselecteerd voor een soort Amerika-project, zonder dat ik wist dat ik me had opgegeven. Dat bleken mijn lieve klasgenoten gedaan te hebben, omdat ze wisten dat ik dat leuk zou vinden. En dat klopt! Het houd in dat je aan een student in Amerika gekoppelt wordt, en daar dan mee moet gaan mailen, skypen, schrijven etc. Ze komen ook naar Nederland, en heeel misschien (IK HOOP HET!) gaan wij ook daar naartoe.

Ik heb ook wat knopen doorgehakt, ik ga één keer van ballet af, ga geen pre-university doen, ik ga lekker op een koor, want zingen wil ik al heel lang. Ik doe het gewoon iets rustiger aan volgend jaar. Dat voelt echt goed!

Woensdag en gisteren had ik DELF examens van Frans. Woensdag ging erg goed voor mijn gevoel, alleen luisteren was een beetje lastig. Het geluid stond veel te hard, waardoor de stemmen niet duidelijk te verstaan waren. Zaterdag was mondeling, dat was doodeng! Ik was heel zenuwachtig, maar uiteindelijk viel het best mee en ging dat ook wel goed. Nu maar de uitslag afwachten.

Vanochtend in de kerk heb ik afscheid genomen van Different Sunday, ons jongerengroepje. Het gaat namelijk maar tot de 4e klas, maar volgend jaar ga ik vrolijk verder als leiding van de brugklassertjes. Ook werden we officieel uitgezwaaid met de zegen omdat we over vijf weken al naar Armenië gaan! Gisteren was trouwens onze afsluitende actie, met auto's wassen (DRIEHONDERD = 1500 euro!) een markt met groenten, fruit en planten, koffie, thee, taart cake, soep, broodjes gezond en broodjes hamburger, een dienstenveiling en een barbecue. Het heeft in totaal wel 3850 euro opgebracht! In totaal staan we nu op 50.412 euro! Echt zo enorm geweldig, echt meer dan we ooit hadden kunnen hopen. Ik kan echt niet meer wachten, ik heb zoveel zin om te gaan!

Nou, dit was weer een hele lange blog, maar ik heb iedereen weer even bijgepraat. Ik zal jullie voortaan iets regelmatiger op de hoogte houden van de avonturen in Marissaland, want er gaat nog behoorlijk wat gebeuren.

Jongeren voor Armenië

Armenië

Hier is dan eindelijk de langverwachte blog over Armenië, ik had het zo druk dat het er even bij ingeschoten was. Maargoed. Ik ga dus zoals veel mensen inmiddels weten naar Armenië deze zomer. Maar wat moet je in hemelsnaam doen in Armenië? Ik ga niet zomaar leuk op vakantie, ik ga met ongeveer veertien jongeren van 16 tot 20 jaar en een aantal begeleiders van de kerk twee weeshuizen opknappen. Ik ga dus voor het eerst niet met mijn ouders mee! Sterker nog, ik zie ze bijna de hele vakantie niet, want we gaan precies na elkaar weg. Spannend dus!

Allereerst even de topo opfrissen, omdat eigenlijk maar weinig mensen weten waar Armenië ligt. Het is ook heel klein, dus ik neem het niemand kwalijk (ik wist het zelf eerst ook niet). Het ligt ten oosten van Turkije, boven Iran en ten westen van Azerbeidjan. De eerste keer dat ik buiten Europa kom. Heb ook helemaal zelf een paspoort geregeld, voelt echt stoer!

We zitten de eerste week in de buurt van Yerevan, in een kindertehuis dat Vanadzor heet. Er wonen daar ongeveer honderd kinderen van 0 tot 18 jaar. Er zijn daar twee projecten die we uit hopen te gaan voeren. Alleereerst laten we door een plaatselijke aannemer een waterleiding aanleggen, het schone water moet nu met tanks worden gebracht en het kindertehuis heeft zelf geen geld om zo'n project op te zetten. Wij zorgen dus voor de financiële ondersteuning. Het tweede project is de babyafdeling opknappen. Dit gaan wij zelf doen, met hulp van vrijwilligers die in Armenië werken voor een vrouw uit Pijnacker, zij heeft al heel veel projecten opgezet in Armenië, en woont daar ook al best lang. We gaan bijvoorbeeld, verven, tegelen, en opnieuw inrichten. Ook hopen we een ruimte te maken waar famillie en kinderen elkaar kunnen ontmoeten.

Het tweede kindertehuis staat in Kharbed, en in dit tehuis wonen 265 kinderen met een verstandelijke of lichamelijke beperking. Hier gaan we vooral meedraaien in de dagelijkse begeleiding, en het helpen bij sport en spelmiddagen, meegaan op zomerkamp (bewegingstherapie), en verder helpen bij de dagelijkse werkzaamheden in de keuken en de gebouwen.

Alle spullen die we daar kunnen kopen worden natuurlijk daar gekocht, om de ondernemers economisch te ondersteunen en omdat vervoer vanuit Nederland erg duur is. We hebben nu als doel om 40.000 euro op te halen, (en we zijn al over de helft!) dus organiseren we allerlei acties om geld in te zamelen en meer bekendheid te krijgen.

Dat is nogal wat, hè? Het voelt zo goed om niet twee weken in Frankrijk bij het zwembad te hangen maar om me echt in te zetten voor iets goeds. Als iemand verder nog vragen heeft, gewoon stellen! Ik vind het ontzettend leuk om erover te vertellen. Ik kan nu al niet wachten! We hebben ook als groep een blog die we bijhouden: http://jongerenvoorarmenie.waarbenjij.nu

Hoera! (Maar geen vakantie...)

Ik weet niet wie het verzonnen heeft, maar voor de eerste keer in mijn Sorghvliet-carrière heb ik geen vakantie na een toetsweek. Dat is jammer, maarja, het is niet anders. De zomervakantie valt extreem vroeg en de meivakantie blijft hetzelfde, dus het moest wel zo. Anders hadden we een hele korte vijfde periode gehad. Maar toch, ik denk niet dat we veel gaan uitvoeren, die anderhalve week voor de vakantie. Alles opgeteld hebben we nog maar vijf weken echt les, en dan is het alweer zomervakantie! Dat is dan wel weer een heerlijk vooruitzicht.
De toetsweek ging best goed, op Frans na. Ik weet niet wat me overkwam, want ik had gewoon normaal geleerd, maar ik wist echt bijna niets meer. Dat is wel erg vervelend. Wie weet valt het mee, ik hoop op een net-voldoende. Afwachten maar! Dat is met alle vakken zo.
Nog meer leuk nieuws: na vier periodes dekolonisatie gedaan te hebben met geschiedenis, doen we nu eindelijk iets anders: heksenvervolging en de middeleeuwen! Hoera! De andere klassen deden dat al in periode 1, en daarna deden ze leuke dingen als de Islam en een werkstuk maken over een onderwerp naar keuze, maar wij hadden alleen maar dekolonisatie. Sorry meneer Pe, maar ik vind het niet zo heel gek dat veel mensen liever naar het andere cluster willen. U geeft hartstikke leuk les, maar het is gewoon gemeen dat er twee clusters zijn die twee TOTAAL verschillende dingen doen, en ja, die andere dingen zijn nou eenmaal leuker dan dekolonisatie... Maargoed, als het maar nuttig is voor mijn eindexamen. Heksenvervolging is in ieder geval interessant.
Vandaag kwam ik op mijn werk (Ja, de Intertoys) mijn juf van groep vijf tegen. Ze is echt pas dertig ofzo, maar ze voelde zich heel oud, toen ze mij en het andere meisje dat daar werkt zag. (Die is twee jaar ouder dan ik en heeft ook les van haar gehad.) Kan ik me ergens wel voorstellen, maar het was wel grappig. Ze heeft twee hele lieve kindjes.
Nou, ik heb iedereen weer even geüpdate van de stand van zaken in mijn leven, ik zal snel weer wat schrijven want ik heb nog niks over Armenië verteld!!

My little moments of fame

Ok, vooral de bovenste dan. Ik ben natuurlijk de deftige mademoiselle in het grijs met de HUGE parelketting (Dankjewel Caroline! [mijn buurvrouw van wie dat geweldige ding is]). Vanzelfsprekend zijn deze foto's gemaakt tijdens het schooltoneelstuk. Zie voor een uitleg mijn vorige blog. En nu ga ik weer fijn, leuk en gezellig stijlfiguurtjes en beeldspraken in mijn hoofd stampen. (En ja, dat was een understatement, of ironie, dat kan ook.) Ik ken het al best goed! Nou dan kan het ook wel tot morgen wachten. Nu lekker van mijn avond genieten.

Schooltoneelstuk

Bijna schooltoneelstuk! Bij deze wil ik dus even reclame maken en iedereen vragen om te komen kijken naar onze gewéldige voorstelling. Ik speel de barones, mijn man is Hugo (uit de 6e, kop kleiner dan ik, you might know him.) Hij heeft geld, ik heb een titel, dat is ook de enige reden waarom we bij elkaar zijn. Het is zo grappig! Het stuk gaat kortgezegd over roulette. Het 'verhaal' speelt zich af in Rusland, rond 1860. Het is allemaal vreselijk chaotisch, maar dat is typisch Dostojevsky. De kostuums alleen al zijn een reden om te komen kijken, ik ben heel erg benieuwd hoe het als een geheel wordt. Dus allemaal komen kijken! We spelen op woensdag 24, donderdag 25, vrijdag 26 en zaterdag 27 maart om 20.15 in de aula van de school. Kaartjes kosten vijf euro en kunnen in de grote pauze op school gekocht worden, of voor andere mensen besteld worden via de administratie van de school. Ik hoop zo veel mogelijk mensen te zien!

Ik heb er in ieder geval al heeeeeeeeeeeeeeeeel veel zin in.

Droomjas

Gisteren, op 26.02.2010, heb ik mijn droomjas gekocht. En ook mijn droomjurk, van mijn droommerk. Ik zeg al maandenlang dat ik nu echt ga sparen voor iets uit die winkel, maakt niet uit wat, want het is zoooo mooi allemaal en zoooo duur. Het merk:We waren in de V&D, bij de afdeling van die winkel. Er was een rek met zwaar afgeprijsde artikelen, en tussen die artikelen hing een jurk. Maat XS, want dat past natuurlijk niemand (en ik wel, hoera!) Ik zal geen prijzen noemen, maar om een idee te geven, ik kocht hem voor minder dan de helft. (En prijzen variëren meestal van 70 tot 100 euro voor een jurkje.) Dus ik was echt dolgelukkig. We gingen daarna ook nog even in de échte winkel kijken, waar ze natuurlijk veel meer hebben. Mijn moeder was zwaar onder de indruk, ze vond het echt een heel leuk merk, en ze vond ook dat het mij heel leuk stond. Gelukkig maar. We liepen tegen de zomerjassen aan, en keken even naar de prijs. Laat ik het erop houden dat het bijna drie keer mijn maandsalaris was. Toch was er één jas die ik niet meer uit mijn hoofd kreeg. Allemaal verschillende lapjes groene stof, het zag eruit alsof ik een jas van een chinese keizer aan had. Allemaal verschillende knopen, echt ongelofelijk mooi... Ik ging hem passen. Mijn moeder vond hem geweldig. Ze wilde best meebetalen. Dus toen was het voor mij nog maar een keer mijn maandsalaris! Dat scheelt. En hij is prachtig, echt niet normaal. En dit is hem:

Mooi hè?

[4/8] Dagje thuis

Hoewel eigenlijk niemand het had verwacht: ik ben niet door de eerste ronde voor het UWC. En ja, dat voelt echt heel raar. Ik heb er gewoon twee jaar naartoe geleefd, en dan is het in een klap over. Dus ik viel even in een zwart gat, omdat ik echt het gevoel had dat ik wel door de eerste ronde zou komen. Op papier afgewezen worden is echt een naar gevoel, je hebt jezelf nauwelijks kunnen presenteren. Maar ik had het ook niet beter kunnen doen. Ik denk nu niet: 'als ik dat maar wel/niet geschreven had...' En dat is ook niet goed. Ik heb de hele middag gehuild, en met mijn liefste vriendinnen gesmst. 's Avonds belde mevrouw Hagoort, dat ze het van Caroline had gehoord en dat ik nu zeker niet meer kon leren. Nee, inderdaad. KCV had ik wel al af, maar aan eco was ik nog niet echt begonnen en daar had ik ook echt geen zin meer in. Dus zei ze: 'Ga lekker kappen met leren, lekker eten, douchen en rustig aan doen. Van mij mag je morgen wel een dagje thuis blijven, hoor!' Echt zo ontzettend superlief! Dus dat doe ik maar. Ik heb een lijstje gemaakt met leuke dingen die ik nu in Nederland kan doen (balletvoorstelling, Romereis, bij mijn familie en vrienden blijven, rijlessen, universiteiten kijken...) en dat helpt. Daardoor voel ik me nu niet zo vervelend meer. Het heeft zo moeten zijn, en daar kan ik niets meer aan doen. Officieel kan ik het volgend jaar nog een keer proberen, maar ik weet niet of ik dat ga doen. Dan doe ik wel een jaar langer over de middelbare school, dus dat is best een stap. Je bent dan ook iets ouder dan de meesten. Ik kende zes meisjes van hyves, waarvan er maar eentje door is. Dus dat is heel weinig, want statistisch gezien zouden er minstens twee of drie door moeten zijn. Maar we bekijken het maar zo: beter allemaal niet door en één hele goede wel, dan allemaal wel door en één ook hele goede niet. Ik kom er wel weer overheen, en ik ga nu maar weer proberen te leren voor morgen.

KCV en economie haal ik na de vakantie wel weer in.

[4/10] Geschiedenis en ANW

Over het algemeen heb ik een behoorlijke hekel aan de vragen van meneer Petrie. Ze zijn vaak ingewikkeld en lang, en je moet eerst zes bronnen lezen voordat je überhaupt kan beginnen. (Terwijl de klassen van meneer Verhoeven altijd meerkeuze hebben en deze periode een werkstuk mogen maken. Grom...)
Maar deze keer was het anders. Zuid-Afrika was wel een makkelijk onderwerp, maar India niet. Ik dacht echt dat ik het niet goed genoeg geleerd had voor Petrie-vragen, want ik wist echt bijna geen enkel jaartal. Guess what: Er werden geen jaartallen gevraagd! Ik wist praktisch ALLES dus ik hoop nu eens echt een hoog cijfer te halen. Hij had al gezegd: 'Ik zal het nu niet zo lang maken als vorige keer.' Wij dachten: 5 pagina's in plaats van 7. Maar het viel echt serieus mee! Er waren maar zeven bronnen en ze waren niet eens zo heel lang. En elk antwoord dat hoogstens a, b, c en d. En de bonus was een eitje. Kan niet beter!

Dan ANW. Dat is echt een geval apart. In de les doen we niks, ja soms kijken we een documentaire en zit de helft te slapen en de andere helft te tekenen, en soms doen we een soort van discussie die uitloopt in een gestresste meneer van der Velde omdat we niet actief meedoen. Arme man... Maar ik vind het persoonlijk best wel een leuk vak hoor, ik had voor de verandering maar eens opgelet in de les en dat scheelt enorm! Verbeterpunt voor volgende periode: mijn boeken eerder open doen dan de dag voor het proefwerk. Maargoed. De meerkeuzevragen zijn altijd echt een ramp. Dan denk ik: 'Geen idee, dan maar die.' Vorige keer dacht ik dat ik het zwaar verpest had (en dat was ook zo) Had ik een 7.6! Dus nu zal het ook wel weer loslopen. De open vragen gingen erg goed, en aan de bonus is geloof ik niemand toegekomen.

Morgen KCV en economie. (We mogen geen grafische rekenmachines meer gebruiken omdat men bang is dat wij het hele hoofdstuk daarin overtypen. Jammer... Maar wel slim. Heeeel slim.)

Nog steeds niks gehoord...

[2/10] Wiskunde en Frans

Permutaties, combinaties, wortels en standaardvormen, exacte oplossingen, lineaire vergelijkingen exponentiële groei.... Een greep uit de termen die op mijn wiskundeproefwerk werden rondgeslingerd. En wij werden geacht precies te weten wat we daarmee moesten.

Op zich was het een fijn proefwerk, goed geformuleerde vragen en niet heel erg te lang (Maar wel een beetje, meneer Blaakmeer...) Wiskunde A breinen werken nu eenmaal iets anders dan die van een wiskundeleraar. Het ging best goed, ik had het alleen niet af. Maar dat is lang niet de eerste keer.

Het stomme was alleen dat wiskunde D het ook over permutaties en combinaties had. Rosa kwam vanochtend naar Jiska toe: 'Weet je waar ze het met wiskunde A over hebben, permutaties en combinaties!' Jiska: 'Ja ik weet het, echt erg! Zou het hetzelfde zijn als wij hebben, ik vind dat echt supermoeilijk!' En ik stond er naast. Ja. Ik ook. Ik haal het steeds door elkaar. Hoeft Wiskunde A het niet omdat het bij wiskunde D ook uitgelegd wordt, of hoeft wiskunde D het niet omdat het bij wiskunde A hoort? Wie zal het zeggen....

Frans ging wel aardig, bij Ringnalda is het altijd maar afwachten wat voor cijfer ze eraan vastknoopt. Daar kun je zelf echt totaal niks over zeggen.

DEZE WEEK UITSLAG 1e RONDE UWC! Ik ben echt doodzenuwachtig...

Mijn ijzerwinkel is eindelijk failliet!

HOERA, HOERA, HOERA!

Normaal juichen winkeliers niet als hun zaak failliet is gegaan, maar ik wel. (Zeker als je met 'ijzerwinkel' je beugel bedoelt.)

Groep zeven, ik was 11 jaar, toen kreeg ik mijn eerste beugel. En vandaag, na vijf jaar min één maand, is de laatste eruit gehaald. Telkens als er weer iets bij geknutseld werd zei ik 'Jongens, het assortiment van mijn ijzerwinkel is weer uitgebreid.' (Ok, misschien heb ik dat niet letterlijk zo gezegd, maargoed. Daar kwam het op neer.) IK BEN ZO BLIJ!!!!

Maargoed. Vanochtend om negen uur stond ik doodzenuwachtig in de wachtkamer van de ortho. Toen Karin (de assistente die mijn beugel er ook ingezet heeft) me kwam halen, werd het alleen maar erger. Ik ging liggen, ze deed klik, klik, klik, dus ik dacht, nu is mijn draad eruit. Maar ze begon aan de banden om mijn kiezen te sjorren, dus dat kon niet! Bleek die hele beugel er in een keer uit te komen! Had er niks van gemerkt, en het ging zo snel! Binnen vijf minuten lag alles netjes in een bakje. Daarna alles schoonmaken (dat ding ruikt naar vuurwerk) en toen naar de bakker. Tompoucen! En ook even koffiebroodjes gekocht voor de ortho, als bedankje. Om twaalf uur naar de kapper, en toen had ik ineens krullen! Die zaten al die tijd verstopt. Om twee uur naar de tandarts. Mijn hoektanden zijn te klein, en ze kregen de spleet daar niet meer weg. Dus werden er nepstukjes aan mijn hoektanden gemaakt, dat was vervelend! Deed best wel pijn. Daarna weer terug naar de ortho, voor het draadje achter mijn boventanden en afdrukken voor mijn nachtbeugel. Die moet ik volgende week halen.

Ik ben al de hele dag hyperactief, en ik lach naar iedereen. Ik ben al bij buren langs geweest om mijn nieuwe look te showen, DUS: Surprise, surprise, dit is mijn nieuwe tandpastaglimlach!

Tot morgen op school!

Dit is moeilijk

Lieve allemaal. Jullie weten vast niet hoe moeilijk het is om op papier zo geweldig goed leuk gezellig en spontaan over te komen als ik in het echt ben. Nee, okee, dat is een grapje, maar hoe verwoord je in hemelsnaam je eigen karakter? En iedereen die mij een beetje kent weet hoe hyper ik ben over het UWC, maar zet maar eens in een motivatiebrief waaróm je dat dan wil. Dat is dus heel moeilijk.

Goed, ik had als deadline met mezelf vandaag, maar over de vraag 'Hoe ga je na die twee jaar op een UWC de idealen in de praktijk brengen?' moet ik toch nog maar een nachtje slapen. Gisteren voor de tweede keer naar de open dag geweest, maar nu mag ik me ook daadwerkelijk gaan inschrijven, vorig jaar nog niet. Dus nu was de grote vraag: welk college komt er op nummer één? Ik twijfel zo erg! Uiteindelijk maakt dat nou juist het minste uit, omdat zij toch voor je kiezen, maar toch... De strijd gaat tussen Noorwegen, Italië, Wales en Canada, ze zijn allemaal leuk maar allemaal op een andere manier. Door de blogs van huidige leerlingen krijg je toch weer een ander beeld van hoe het in zijn werk gaat op een college, dus daar moet ik even kritisch naar kijken.

De enveloppen van mevrouw Hagoort en mevrouw Visser zitten netjes dichtgeplakt in De Grote Envelop. Nu moet ik die van mijn ouders nog even op spelling doorlezen, en kijken of het niet al te perfect en ideaal is, dan kan die er ook bij. En dan ik nog... Gelukkig ben ik al bijna helemaal klaar, alleen nog die ene vraag, mijn motivatie afmaken en de voorkeuren invullen. Je mag trouwens ook zeggen waar je niét heen wil, dat is niet zo moeilijk. (Maastricht!)

Woensdagavond moet alles af en geprint zijn, want donderdag stuurt mijn moeder het via haar werk op. (Dan weet ik zeker dat het goed en snel aankomt.) 27 januari is de grote dag, dan moet alles binnen zijn en begint het wachten op de eerste uitslag... die krijg ik al begin februari gelukkig, dus dat wordt heel spannend!

Oja, ik moet ook nog even naar school tussendoor, zou ik toch bijna vergeten.

The Pig of Happiness

Haar naam was Sarah

Lieve allemaal, allereerst een heel gelukkig nieuw jaar gewenst! Ik hoop dat jullie dromen en wensen in ieder geval gedeeltelijk uit mogen komen, en ik hoop stiekem nog een tikkeltje harder dat mijn eigen wens uitkomt: geselecteerd worden voor het UWC!

Het eerste boek van dit jaar is alweer uit, zo spannend en meeslepend dat ik het nier meer weg kon leggen, en tja... dan gaat het hard. Omdat ik mocht lezen op de kerstwijding kreeg ik een boekenbon van school, daar heb ik natuurlijk meteen het boek van gekocht dat ik graag wilde hebben: 'Haar naam was Sarah', geschreven door Tatiana de Rosnay.

Het loopt eerst door elkaar, het ene hoofdstuk gaat over een tienjarig meisje dat tijdens de grote razzia in juli 1942 in Parijs wordt opgepakt door de Franse politie, het andere hoofdstuk gaat over een 45 jarige Amerikaanse journaliste die al 25 jaar in Parijs woont, en een artikel moet schrijven over die razzia. Ze komt verschrikkelijke dingen te weten, over alle kinderen die zijn omgebracht. Ook komt ze erachter dat de familie die destijds in haar appartement woonde, de familie van Sarah is. Op een gegeven moment komen de twee verhalen samen, met een grote ontknoping aan het einde waardoor alles op zijn plaats valt. Maar het is zo verschrikkelijk ontroerend! Ik heb een paar keer echt vol ongeloof mijn tranen weggeslikt in bed, of in de trein. Dat mensen in staat zijn geweest om zulke afschuwelijke dingen te doen... Ik zal het nooit kunnen begrijpen. Alsof het geen mensen waren, maar machines, zonder hart en eigen gezin. Ik kan me daar heel kwaad om maken. Ik denk trouwens niet dat dit boek op mijn lijst mag, want het is van een Franse schrijfster. Maargoed. Een aanrader dus.

Morgen ga ik met een groep inburgeraars en andere vrijwilligers van school naar een percussievoorstelling, om die mensen te leren hoe het er in Nederland in een theater aan toe gaat. Mijn eerste keer in de Koninklijke Schouwburg! Ik heb er heel veel zin in, en het lijkt me leuk om ze te helpen een beetje Nederlands te leren. Ookal beteken ik in die zin vast vrij weinig, heb ik toch weer iets goeds gedaan.

Ik beloof dat ik weer iets vaker zal gaan schrijven, zeker nu de selectie voor het UWC zo dichtbij komt... Spannend!