Al een week lang liep ik te stressen over 16 september, de dag dat het tourteam bij ons op school kwam. Moeten wij techniek regelen? Wie verzorgt de lunch? Wanneer mogen we de school versieren? Kan het ook op de schoolsite komen?
Deze vragen hielden mij en de rest van het OT bezig. Donderdag hebben we hard gewerkt om alle versiering af te krijgen, en vrijdag waren we al om half acht op school om het op te hangen.
Veel leerlingen waren er nogal sceptisch over, met name de bovenbouw. Want ja, die gingen toch echt niet meedoen. En als ik een tussenuur heb ga ik gewoon weg hoor! Nou, mooi niet. We zijn erin geslaagd om iedereen de aula in te krijgen, geheel gekleed in het rood en wit. Ik stond van bovenaf te kijken, naar al die klappende handen, dat was echt geweldig. Het gevoel dat de bovenbouw daar stond, dat ze ook écht meededen.
De show zelf was heel erg indrukwekkend. Ik wist natuurlijk al een beetje hoe het eruit zou zien door de OT-dag, maar iedereen was stil door de verhalen. Vooral dat van Alfred raakte ons allemaal. Toen hij klaar was met vertellen, volgde een oorverdovend applaus.
Veel leerlingen waren er nogal sceptisch over, met name de bovenbouw. Want ja, die gingen toch echt niet meedoen. En als ik een tussenuur heb ga ik gewoon weg hoor! Nou, mooi niet. We zijn erin geslaagd om iedereen de aula in te krijgen, geheel gekleed in het rood en wit. Ik stond van bovenaf te kijken, naar al die klappende handen, dat was echt geweldig. Het gevoel dat de bovenbouw daar stond, dat ze ook écht meededen.
De show zelf was heel erg indrukwekkend. Ik wist natuurlijk al een beetje hoe het eruit zou zien door de OT-dag, maar iedereen was stil door de verhalen. Vooral dat van Alfred raakte ons allemaal. Toen hij klaar was met vertellen, volgde een oorverdovend applaus.
Toen gebeurde er iets dat ik heel bijzonder vond. In het midden stond iemand op. Het leek wel een minuut te duren, dat hij daar in zijn eentje stond. Iedereen keek naar hem. Geleidelijk stond iedereen op, zo'n 300 mensen. Alfred kreeg van ons een staande ovatie. Dit ontroerde niet alleen ons, maar ook het tourteam. Dit hadden ze nog nooit meegemaakt.
Na de lunch volgde nog de onderbouw, natuurlijk is het een beetje gek voor 13-jarige kindjes om ineens zo vaak in twee uur het woord seks te horen, of condoom. Ik zat tussen een aantal meisjes in die elke keer dan ook erg vies keken. Daar waren zij echt nog lang niet mee bezig. Maar dat is nou juist het geweldige van Dance4Life. Deze kinderen krijgen de kans om het meteen goed te doen. Om het later te herinneren. Weet je nog? In 2011? Ik ben zo blij dat ik dat toen allemaal geleerd heb. Ik hoop echt dat ze dat denken. Want deze generatie is wel degene die nieuwe besmettingen moet voorkomen.
Onze hele school was de rest van de dag onder de induk. Ik hoorde na afloop dat een aantal meisjes steeds in de lessen hadden gezeten met het idee dat er mensen doodgingen. Ik vind het echt goed dat het tourteam het zo dichtbij heeft gebracht.
HIV/aids is niet alleen iets van Afrika, het is overal. Daarom moeten we overal proberen het te stoppen. Ik ben ontzettend dankbaar dat de schoolleiding open stond voor dit bijzondere project.
Nu gaan we er met de hele school keihard tegenaan om zoveel mogelijk geld bij elkaar te krijgen! Nederland, en vooral Den Haag: jullie gaan nog veel horen van Gymnasium Sorghvliet...
