Het gaat beginnen...

Na ongeveer 2,5 jaar te hebben gewacht, mag ik eindelijk beginnen met aanmelden voor het UWC! Op internet stond dat de formulieren eind oktober online zouden komen, maar dat waren ze niet. Ik heb elke dag hoopvol op de site gekeken, maar steeds was er nog niets. Totdat ik eergisteren, zonder heel veel hoop, weer op de site keek. Aan de rechterzijkant stond een rood balkje met 'application online'. Ik ging helemaal uit mijn dak! Ook al was ik ziek, ik wilde meteen beginnen. Eerst heb ik mijn standaard gegevens ingevuld, daarna de formulieren gedownload. Mijn ouders moeten iets invullen, een leraar die mij goed kent en mijn mentor of decaan. En ikzelf natuurlijk.

Toen kwam stuitte ik op een probleempje. ALLES, met uitzondering van het essay over mijzelf van 500 woorden, moet in het Engels worden ingevuld! Dat gaat nog lastig worden, maar mijn lerares wil vast wel even checken op ernstige fouten. Zou mevrouw Hagoort, als mijn coördinator, ook als mentor/decaan tellen? Zij wilde het namelijk graag voor me invullen, en ik vind het ook leuk als zij het voor me invult, maar ik weet niet zeker of het mag. Als andere lerares heb ik mevrouw Visser van godsdienst gekozen. Zij kan volgensmij heel leuk schrijven en is de enige lerares die mij nu al vier jaar in de klas heeft.

Maar alle leraren kunnen zo leuk schrijven! En er zijn er wel meer die mij goed kennen. Eigenlijk mag ik het zelf helemaal niet lezen, maar straks staat er iets in waardoor ik niet door ga. En ik geloof dat iedereen die zich aanmeld heel nieuwsgierig is wat de leraren van hem/haar vinden. Dus ik twijfel nog steeds, maar ik denk dat ik wel de goede heb gekozen. Mijn vriendin zei voor de grap een keer: 'Dan laat je toch gewoon alle leraren die je aardig vind schrijven? Dan kies je de twee beste uit!' Dat is wel heel slim! Maar ook niet echt eerlijk. Dus ik laat het hier gewoon maar bij. Het zijn wel hele moeilijke vragen hoor, maar dat komt vast goed, want ik wil het zo ontzettend graag!

Zo, en nu eerst mijn huiswerk maken.

Keuzes maken

Ik ben heel slecht in kiezen, want ik vind alles leuk. En ik wil ook alles doen, maar dat kan natuurlijk niet. Gisteren werd ik daarmee geconfronteerd, omdat ik met alles in mijn hoofd zat. Ik was bang dat alles tegelijk zou vallen en als ik niet uitgekozen word heb ik niks. Die kans bestaat helaas...

Ik heb me net afgemeld voor de jongerenreis. Het is superleuk, maar dat komt nog wel een ander jaar. De organisatie verloopt erg moeizaam naar mijn idee, en ik heb geen zin om nu af te wachten op een vaag project als ik nog andere dingen zou kunnen doen.

Dan was er de mogelijkheid om met school naar Kenia te gaan. Toen ik het hoorde dacht ik: 'Wow... Gaaf!' En dat is ook zo. Maar het valt tegelijk met de selectiedagen voor het UWC, en de kans dat ik uitgekozen word is niet groot.

Als laatste blijft dan het UWC over, daar ga ik met de volle 100% voor! Dat is hetgene wat ik het allerallerliefste wil, en ik hoop erg dat dat me lukt want de kans is nog steeds klein. Maar veel mensen hebben vertrouwen in me en daar heb ik best veel steun aan. Bedankt allemaal! Inmiddels heb ik gehoord dat nog 4 meisjes van mijn school dat willen, het is vreemd om concurrentie te hebben van mensen die je kent, als ze anoniem zijn en je dus ook niet weet hoe goed ze zouden zijn is het toch anders. Maar ik gun het iedereen, en het selectiecommittee is supergoed getraind dus ik heb vertrouwen in hun oordeel. De aanmeldingsformulieren komen pas eind deze maand online! Helaas.. Maar ik heb geduld.

Ook ga ik meedoen met THIMUN in januari, waar we Ghana zullen vertegenwoordigen. Vandaag wordt de indeling gemaakt. Ook ga ik meedoen met het schooltoneelstuk, dus dat wordt weer oefenen en tekst stampen (voor zover ik dat krijg, geen idee welke rol).

Zo, mijn hoofd is weer iets rustiger.

Motion to move into lunch!

En na een uitleg die sommige mensen misschien heel saai zullen vinden, hier een overzicht van de grappige dingen die gebeurd zijn op MUNISH afgelopen weekend.

1. Tijdens het debat kon je moties indienen, bijvoorbeeld 'Motion to move into voting procedures' als je vond dat het wel genoeg was geweest. Als iemand anders dan 'Second' zei, werd hij toegewezen. Wij vonden een nieuwe uit, op het moment dat we allemaal honger hadden. Namelijk: 'Motion to move into lunch!' En daarna riep iedereen 'SECOND!' Helaas kon hij niet toegewezen worden, want het was nog niet klaar voor ons..

2. Ik heb het niet meegemaakt, maar van tevoren werden we erop voorbereid dat er admins rondliepen met meetlatten. Je raad nooit waar die voor dienden... Om de lengte van de rokjes van de meisjes op te meten! Tien centimeter boven de knie was de max, anders leidde het te veel af en mocht je de rest van de dag niet meer spreken als ze erg gemeen waren.

3. Het werd een sport om briefjes te sturen. Elk land had notepaper, en als je iets te zeggen had aan een ander land schreef je dat op en dan werd het door de admins opgehaald en bezorgd. Meestal. De admins waren wel een beetje zielig hoor, ze bleven maar rondrennen... Als je een briefje in het Nederlands schreef, werd hij meteen verscheurd. Als je een briefje schreef dat volgens de admins niet zinnig genoeg was, werd hij ook gewoon niet bezorgd. Iemand kreeg zijn briefje een keer terug (ik weet niet meer wie) met een opmerking van de Admin dat ze liever hadden dat er iets serieus geschreven werd, om het debat te bevorderen.

4. Aizo (Die naast mij zat) had een vraag opgeschreven. Noord Korea was een resolutie aan het afkraken, en Aizo vond dat onzin. De vraag was: 'Is the delegate of the DPRK only against this resolution because the situation in it's own country is very bad?' Ik vond dat toch een beetje ongepast, maar iemand had hetzelfde idee als Aizo en vroeg dat dus wel. Daar werd de vertegenwoordiger van Korea toch wel een beetje geïrriteerd over, dus Aizo was blij dat hij hem niet gesteld had.

5. Ik heb eigenlijk een beetje valsgespeeld tijdens de quiz over de verenigde naties, maar als je honger hebt doe je rare dingen. Aizo had een iPhone bij zich (Lang leve die leuke dingen die ik niet mag!) en dus ook internet. We wisten al die vragen echt niet, maar ik vroeg hem of hij wilde opzoeken hoeveel landen er lid waren. Dat is zo'n standaard vraag waarvan ik dacht dat hij wel zou komen. En dat was ook zo! Alleen een beetje opvallend dat we niks wisten, en de énige waren die meteen 'ONE HUNDRED AND NINETY TWO' riepen toen we de beurt kregen.. Maar zo kregen we wel een punt!

Oja, en ik weet dat het een stomme foto is, maar dat bord is dus een placard die je op moest steken als je een vraag had, het woord wilde of je stem uit wilde brengen. En het vlaggetje was gewoon leuk, dus dat wilde ik toch even laten zien.

MUNISH 2009: Harmonising Diversity

Gewapend met een parelketting, mijn badge en een MUNISH map, ging ik zondagochtend om kwart voor negen de deur uit voor de laatste dag. (Ik heb mijn hele outfit overigens van mijn buurvrouw geleend, omdat ik in een nette-kleding crisis zat..)

Voor de mensen die niet precies weten wat MUNISH is, zal ik het nog even kort uitleggen. Het staat voor Model United Nations of the International School of the Hague. Kortom: de verenigde naties nagespeeld door scholieren, georganiseerd door de internationale school van Den Haag. Van tevoren word je ingedeeld in committees, je hebt er een voor mensenrechten, politieke dingen, milieuproblemen en de algemene vergadering (General Assembley). Ik zat in de GA, onderdeel 3 dat ging over sociale, culturele en humanitaire problemen. Als voorbereiding moest je één van de vier onderwerpen waarover gedebatteerd zou worden uitkiezen, en daar een resolution over schrijven, dat is een oplossing in één zin met een heleboel sub-onderwerpjes. Mijn resolutie ging over de integratie van mensen met handicaps in de samenleving. Het was heel erg interessant!

Vrijdag na het derde uur ging ik met Caroline en Sofja met de bus naar kijkduin. Daar aangekomen moesten we nog even op de anderen wachten die met de fiets kwamen, daarna gingen we ons registreren. Doordat onze MUN director (Meneer van der Starre) er niet was, hadden we wat problemen met de formulieren die hij eigenlijk moest ondertekenen. Uiteindelijk mocht Sofja dat doen, en kregen we gewoon onze badge, map en lunchkaart voor het komende weekend. Omdat Annette en Sofja ook in de GA3 zaten, gingen we met z'n drieën kijken of er al mensen bij ons lokaal waren, toen dat niet zo bleek te zijn gingen we lunchen. De lunch was echt heel lekker! Ik hoorde dat sommige mensen alleen maar meedoen voor de lunch, dat begreep ik ergens wel. Na de lunch gingen we weer terug naar ons lokaal, waar inmiddels wel mensen waren. Na veel overleggen vonden we mensen waarmee we onze resoluties konden mergen (samenvoegen) tot een hele goede. We gingen naar de computerruimte om hem uit te typen, en daarna hadden we een korte discussie over wie de main submitter zou worden, die dus de verantwoordelijkheid ervoor neemt. Die middag vroeg de jongen die Duitsland vertegenwoordigde of wij die van ons nog met die van hem een een aantal anderen wilden samenvoegen. In eerste instantie zeiden we nee, omdat zij een paar rare punten hadden. Maar na onderhandeling tussen Japan, Maleisië (ik dus), Duitsland en Uruguay waren we er toch uitgekomen. Hij werd wél samengevoegd. Daar zijn we tot 5 uur mee bezig geweest en we waren best tevreden. Daarna kwam de openingsceremonie. Daar werden een paar interessante en leuke en een paar, laten we zeggen, minder interessante toespraken gehouden.

De volgende dag moesten we om 9 uur beginnen met de vergadering, na nog een uurtje tijd om de resoluties af te maken begon het eerste echte debat. Ik zal maar niet vertellen hoe dat allemaal gaat, want dat moet je echt ervaren om het te begrijpen. Het was in ieder geval heel interessant, en ik heb zelfs voor al die mensen een speech gehouden voor de resolutie van Annette! Dat vond ik best goed van mezelf. Ik had ook nog een paar vragen opgeschreven, maar als ik hem dan wilde stellen moest de floor alweer aan de chair gegeven worden. Dat was dus jammer. Omdat het in het theater erg heet was, kreeg ik al snel hoofdpijn. Daardoor ben ik 's avonds ook niet naar het feest gegaan. Echt heel jammer...

Op de laatste dag vergaderden we met de hele GA, dus 1, 3 en 4. Ik had veel lol met Aizo, en we verzonnen hele gemene vragen die we niet mochten stellen, maar één keer wel. Dus dat was erg leuk. De resolutie van Annette zou ook weer aan bod komen, dus ik schreef een hele speech zodat ik nog iets mocht zeggen voor de hele GA. Helaas, door gebrek aan tijd, kwam de hele resolutie niet meer aan bod... Maar Annette vond mijn speech wel goed!

Het was in ieder geval een superervaring waar ik veel van heb geleerd. Mijn voeten zitten nu wel onder de blaren door het op hoge hakken lopen, drie dagen lang, maar dat was het zeker waard!