MUNISH 2009: Harmonising Diversity

Gewapend met een parelketting, mijn badge en een MUNISH map, ging ik zondagochtend om kwart voor negen de deur uit voor de laatste dag. (Ik heb mijn hele outfit overigens van mijn buurvrouw geleend, omdat ik in een nette-kleding crisis zat..)

Voor de mensen die niet precies weten wat MUNISH is, zal ik het nog even kort uitleggen. Het staat voor Model United Nations of the International School of the Hague. Kortom: de verenigde naties nagespeeld door scholieren, georganiseerd door de internationale school van Den Haag. Van tevoren word je ingedeeld in committees, je hebt er een voor mensenrechten, politieke dingen, milieuproblemen en de algemene vergadering (General Assembley). Ik zat in de GA, onderdeel 3 dat ging over sociale, culturele en humanitaire problemen. Als voorbereiding moest je één van de vier onderwerpen waarover gedebatteerd zou worden uitkiezen, en daar een resolution over schrijven, dat is een oplossing in één zin met een heleboel sub-onderwerpjes. Mijn resolutie ging over de integratie van mensen met handicaps in de samenleving. Het was heel erg interessant!

Vrijdag na het derde uur ging ik met Caroline en Sofja met de bus naar kijkduin. Daar aangekomen moesten we nog even op de anderen wachten die met de fiets kwamen, daarna gingen we ons registreren. Doordat onze MUN director (Meneer van der Starre) er niet was, hadden we wat problemen met de formulieren die hij eigenlijk moest ondertekenen. Uiteindelijk mocht Sofja dat doen, en kregen we gewoon onze badge, map en lunchkaart voor het komende weekend. Omdat Annette en Sofja ook in de GA3 zaten, gingen we met z'n drieën kijken of er al mensen bij ons lokaal waren, toen dat niet zo bleek te zijn gingen we lunchen. De lunch was echt heel lekker! Ik hoorde dat sommige mensen alleen maar meedoen voor de lunch, dat begreep ik ergens wel. Na de lunch gingen we weer terug naar ons lokaal, waar inmiddels wel mensen waren. Na veel overleggen vonden we mensen waarmee we onze resoluties konden mergen (samenvoegen) tot een hele goede. We gingen naar de computerruimte om hem uit te typen, en daarna hadden we een korte discussie over wie de main submitter zou worden, die dus de verantwoordelijkheid ervoor neemt. Die middag vroeg de jongen die Duitsland vertegenwoordigde of wij die van ons nog met die van hem een een aantal anderen wilden samenvoegen. In eerste instantie zeiden we nee, omdat zij een paar rare punten hadden. Maar na onderhandeling tussen Japan, Maleisië (ik dus), Duitsland en Uruguay waren we er toch uitgekomen. Hij werd wél samengevoegd. Daar zijn we tot 5 uur mee bezig geweest en we waren best tevreden. Daarna kwam de openingsceremonie. Daar werden een paar interessante en leuke en een paar, laten we zeggen, minder interessante toespraken gehouden.

De volgende dag moesten we om 9 uur beginnen met de vergadering, na nog een uurtje tijd om de resoluties af te maken begon het eerste echte debat. Ik zal maar niet vertellen hoe dat allemaal gaat, want dat moet je echt ervaren om het te begrijpen. Het was in ieder geval heel interessant, en ik heb zelfs voor al die mensen een speech gehouden voor de resolutie van Annette! Dat vond ik best goed van mezelf. Ik had ook nog een paar vragen opgeschreven, maar als ik hem dan wilde stellen moest de floor alweer aan de chair gegeven worden. Dat was dus jammer. Omdat het in het theater erg heet was, kreeg ik al snel hoofdpijn. Daardoor ben ik 's avonds ook niet naar het feest gegaan. Echt heel jammer...

Op de laatste dag vergaderden we met de hele GA, dus 1, 3 en 4. Ik had veel lol met Aizo, en we verzonnen hele gemene vragen die we niet mochten stellen, maar één keer wel. Dus dat was erg leuk. De resolutie van Annette zou ook weer aan bod komen, dus ik schreef een hele speech zodat ik nog iets mocht zeggen voor de hele GA. Helaas, door gebrek aan tijd, kwam de hele resolutie niet meer aan bod... Maar Annette vond mijn speech wel goed!

Het was in ieder geval een superervaring waar ik veel van heb geleerd. Mijn voeten zitten nu wel onder de blaren door het op hoge hakken lopen, drie dagen lang, maar dat was het zeker waard!