Lieve allemaal. Jullie weten vast niet hoe moeilijk het is om op papier zo geweldig goed leuk gezellig en spontaan over te komen als ik in het echt ben. Nee, okee, dat is een grapje, maar hoe verwoord je in hemelsnaam je eigen karakter? En iedereen die mij een beetje kent weet hoe hyper ik ben over het UWC, maar zet maar eens in een motivatiebrief waaróm je dat dan wil. Dat is dus heel moeilijk.
Goed, ik had als deadline met mezelf vandaag, maar over de vraag 'Hoe ga je na die twee jaar op een UWC de idealen in de praktijk brengen?' moet ik toch nog maar een nachtje slapen. Gisteren voor de tweede keer naar de open dag geweest, maar nu mag ik me ook daadwerkelijk gaan inschrijven, vorig jaar nog niet. Dus nu was de grote vraag: welk college komt er op nummer één? Ik twijfel zo erg! Uiteindelijk maakt dat nou juist het minste uit, omdat zij toch voor je kiezen, maar toch... De strijd gaat tussen Noorwegen, Italië, Wales en Canada, ze zijn allemaal leuk maar allemaal op een andere manier. Door de blogs van huidige leerlingen krijg je toch weer een ander beeld van hoe het in zijn werk gaat op een college, dus daar moet ik even kritisch naar kijken.
De enveloppen van mevrouw Hagoort en mevrouw Visser zitten netjes dichtgeplakt in De Grote Envelop. Nu moet ik die van mijn ouders nog even op spelling doorlezen, en kijken of het niet al te perfect en ideaal is, dan kan die er ook bij. En dan ik nog... Gelukkig ben ik al bijna helemaal klaar, alleen nog die ene vraag, mijn motivatie afmaken en de voorkeuren invullen. Je mag trouwens ook zeggen waar je niét heen wil, dat is niet zo moeilijk. (Maastricht!)
Woensdagavond moet alles af en geprint zijn, want donderdag stuurt mijn moeder het via haar werk op. (Dan weet ik zeker dat het goed en snel aankomt.) 27 januari is de grote dag, dan moet alles binnen zijn en begint het wachten op de eerste uitslag... die krijg ik al begin februari gelukkig, dus dat wordt heel spannend!
Oja, ik moet ook nog even naar school tussendoor, zou ik toch bijna vergeten.
zondag 17 januari 2010
zondag 10 januari 2010
woensdag 6 januari 2010
Haar naam was Sarah
Lieve allemaal, allereerst een heel gelukkig nieuw jaar gewenst! Ik hoop dat jullie dromen en wensen in ieder geval gedeeltelijk uit mogen komen, en ik hoop stiekem nog een tikkeltje harder dat mijn eigen wens uitkomt: geselecteerd worden voor het UWC!
Het eerste boek van dit jaar is alweer uit, zo spannend en meeslepend dat ik het nier meer weg kon leggen, en tja... dan gaat het hard. Omdat ik mocht lezen op de kerstwijding kreeg ik een boekenbon van school, daar heb ik natuurlijk meteen het boek van gekocht dat ik graag wilde hebben: 'Haar naam was Sarah', geschreven door Tatiana de Rosnay.
Het loopt eerst door elkaar, het ene hoofdstuk gaat over een tienjarig meisje dat tijdens de grote razzia in juli 1942 in Parijs wordt opgepakt door de Franse politie, het andere hoofdstuk gaat over een 45 jarige Amerikaanse journaliste die al 25 jaar in Parijs woont, en een artikel moet schrijven over die razzia. Ze komt verschrikkelijke dingen te weten, over alle kinderen die zijn omgebracht. Ook komt ze erachter dat de familie die destijds in haar appartement woonde, de familie van Sarah is. Op een gegeven moment komen de twee verhalen samen, met een grote ontknoping aan het einde waardoor alles op zijn plaats valt. Maar het is zo verschrikkelijk ontroerend! Ik heb een paar keer echt vol ongeloof mijn tranen weggeslikt in bed, of in de trein. Dat mensen in staat zijn geweest om zulke afschuwelijke dingen te doen... Ik zal het nooit kunnen begrijpen. Alsof het geen mensen waren, maar machines, zonder hart en eigen gezin. Ik kan me daar heel kwaad om maken. Ik denk trouwens niet dat dit boek op mijn lijst mag, want het is van een Franse schrijfster. Maargoed. Een aanrader dus.
Morgen ga ik met een groep inburgeraars en andere vrijwilligers van school naar een percussievoorstelling, om die mensen te leren hoe het er in Nederland in een theater aan toe gaat. Mijn eerste keer in de Koninklijke Schouwburg! Ik heb er heel veel zin in, en het lijkt me leuk om ze te helpen een beetje Nederlands te leren. Ookal beteken ik in die zin vast vrij weinig, heb ik toch weer iets goeds gedaan.
Ik beloof dat ik weer iets vaker zal gaan schrijven, zeker nu de selectie voor het UWC zo dichtbij komt... Spannend!
Het eerste boek van dit jaar is alweer uit, zo spannend en meeslepend dat ik het nier meer weg kon leggen, en tja... dan gaat het hard. Omdat ik mocht lezen op de kerstwijding kreeg ik een boekenbon van school, daar heb ik natuurlijk meteen het boek van gekocht dat ik graag wilde hebben: 'Haar naam was Sarah', geschreven door Tatiana de Rosnay.
Het loopt eerst door elkaar, het ene hoofdstuk gaat over een tienjarig meisje dat tijdens de grote razzia in juli 1942 in Parijs wordt opgepakt door de Franse politie, het andere hoofdstuk gaat over een 45 jarige Amerikaanse journaliste die al 25 jaar in Parijs woont, en een artikel moet schrijven over die razzia. Ze komt verschrikkelijke dingen te weten, over alle kinderen die zijn omgebracht. Ook komt ze erachter dat de familie die destijds in haar appartement woonde, de familie van Sarah is. Op een gegeven moment komen de twee verhalen samen, met een grote ontknoping aan het einde waardoor alles op zijn plaats valt. Maar het is zo verschrikkelijk ontroerend! Ik heb een paar keer echt vol ongeloof mijn tranen weggeslikt in bed, of in de trein. Dat mensen in staat zijn geweest om zulke afschuwelijke dingen te doen... Ik zal het nooit kunnen begrijpen. Alsof het geen mensen waren, maar machines, zonder hart en eigen gezin. Ik kan me daar heel kwaad om maken. Ik denk trouwens niet dat dit boek op mijn lijst mag, want het is van een Franse schrijfster. Maargoed. Een aanrader dus.
Morgen ga ik met een groep inburgeraars en andere vrijwilligers van school naar een percussievoorstelling, om die mensen te leren hoe het er in Nederland in een theater aan toe gaat. Mijn eerste keer in de Koninklijke Schouwburg! Ik heb er heel veel zin in, en het lijkt me leuk om ze te helpen een beetje Nederlands te leren. Ookal beteken ik in die zin vast vrij weinig, heb ik toch weer iets goeds gedaan.
Ik beloof dat ik weer iets vaker zal gaan schrijven, zeker nu de selectie voor het UWC zo dichtbij komt... Spannend!