Haar naam was Sarah

Lieve allemaal, allereerst een heel gelukkig nieuw jaar gewenst! Ik hoop dat jullie dromen en wensen in ieder geval gedeeltelijk uit mogen komen, en ik hoop stiekem nog een tikkeltje harder dat mijn eigen wens uitkomt: geselecteerd worden voor het UWC!

Het eerste boek van dit jaar is alweer uit, zo spannend en meeslepend dat ik het nier meer weg kon leggen, en tja... dan gaat het hard. Omdat ik mocht lezen op de kerstwijding kreeg ik een boekenbon van school, daar heb ik natuurlijk meteen het boek van gekocht dat ik graag wilde hebben: 'Haar naam was Sarah', geschreven door Tatiana de Rosnay.

Het loopt eerst door elkaar, het ene hoofdstuk gaat over een tienjarig meisje dat tijdens de grote razzia in juli 1942 in Parijs wordt opgepakt door de Franse politie, het andere hoofdstuk gaat over een 45 jarige Amerikaanse journaliste die al 25 jaar in Parijs woont, en een artikel moet schrijven over die razzia. Ze komt verschrikkelijke dingen te weten, over alle kinderen die zijn omgebracht. Ook komt ze erachter dat de familie die destijds in haar appartement woonde, de familie van Sarah is. Op een gegeven moment komen de twee verhalen samen, met een grote ontknoping aan het einde waardoor alles op zijn plaats valt. Maar het is zo verschrikkelijk ontroerend! Ik heb een paar keer echt vol ongeloof mijn tranen weggeslikt in bed, of in de trein. Dat mensen in staat zijn geweest om zulke afschuwelijke dingen te doen... Ik zal het nooit kunnen begrijpen. Alsof het geen mensen waren, maar machines, zonder hart en eigen gezin. Ik kan me daar heel kwaad om maken. Ik denk trouwens niet dat dit boek op mijn lijst mag, want het is van een Franse schrijfster. Maargoed. Een aanrader dus.

Morgen ga ik met een groep inburgeraars en andere vrijwilligers van school naar een percussievoorstelling, om die mensen te leren hoe het er in Nederland in een theater aan toe gaat. Mijn eerste keer in de Koninklijke Schouwburg! Ik heb er heel veel zin in, en het lijkt me leuk om ze te helpen een beetje Nederlands te leren. Ookal beteken ik in die zin vast vrij weinig, heb ik toch weer iets goeds gedaan.

Ik beloof dat ik weer iets vaker zal gaan schrijven, zeker nu de selectie voor het UWC zo dichtbij komt... Spannend!