We hadden twee poezen, Lootje en Minou. Een zwarte en een witte pers. De ene werd 17 en is twee jaar geleden overleden. De andere is bijna 20 geworden, en is pas een paar maanden dood. Mijn moeder is een echt kattenmens, en van mijn vader hoeft het allemaal niet zo. Hij vindt het stiekem wel leuk, hoor, maar hij vindt het te veel gedoe. (zegt hij) Mijn moeder, broertje, zusje en ik hebben hem toch over weten te halen, en na veel ondemocratisch overleggen hebben we besloten dat er twee Birmaantjes moeten komen. Mijn moeder was stiekem al weken aan het zoeken naar een goede cattery in de buurt, dus het was zo geregeld. Mijn moeder ging in haar eentje kijken, want wij moesten naar school, en ze was meteen verliefd. Gisteren zijn mijn broertje, zusje en ik ook mee geweest om te kijken, mijn vader wilde niet. Hij ging hardlopen. Bij de mensen thuis hadden ze 20 katten! Acht volwassenen en nu twaalf kleintjes, waarvan vier al wat ouder waren (negen weken). Van één poesje is het zeker dat we haar krijgen, ze gaat Julia heten en is heel schattig. Voor het jongetje hebben we nog keuze uit vier, maar eerst moeten nog wat andere mensen die voorrang hebben kiezen. Tot de mogelijkheden behoort 'de Chocoprins' (zie foto), want zo noemen ze hem daar. Wij gaan hem *surprise* Romeo noemen. Aan het eind van de kerstvakantie mogen we nog een keertje komen kijken, en eind januari mogen ze dan eindelijk komen!
0 reacties:
Een reactie posten