Ik huil niet zo snel

Als ik met mijn moeder een film kijk, zit ze aan het einde of bij een heel zielig stukje vaak met tranen in haar ogen. Ik niet. Ik weet niet waardoor het komt, maar ik huil alleen als ik pijn heb of heel kwaad ben, anders niet.

Gisteren was dat anders, ik ging met mijn moeder naar de musical Ciske de Rat, in het Circustheater. Ik vond het echt geweldig! As always, want ik ben een musicalfreak. Maar deze keer moest ik huilen. Nouja, niet echt huilen, maar ik had helemaal kippenvel en tranen in mijn ogen. Terwijl de leraar van Ciske en zijn vrouw aan het zingen waren over hoe gelukkig ze wel niet waren en hoe goed ze het hadden, ging het beste vriendje van Ciske, Dorus, aan de andere kant van het podium dood. Niet iedereen had het door omdat het aan die kant donkerder was dan waar ze aan het zingen waren, maar ik wel.. Dat vond ik echt zo erg! Daarna had ik het nog een keer. Ciske had een mes naar zijn moeder gegooid, en rende daarna naar buiten waar hij de vriendin van zijn vader tegenkwam. Hij riep: 'Heb je het gezien? Zeg dan wat! Zeg dan iets! Zeg alsjeblieft dat ze niet dood is!' Weer kippenvel en tranen...

De musical draait niet zo lang meer, maar als je de kans hebt: ga alsjeblieft! Wij hadden bijna niemand van de A-cast, maar allemaal understudy's. Normaal vind ik dat jammer, maar omdat ik deze mensen toch niet zo heel goed kende maakte het me niet uit. Ze waren goed. Echt heeeel erg goed. Vooral de kinderen! Ik heb echt respect voor kinderen van een jaar of 9 die zó ontzettend goed kunnen spelen.

Volgende musical op mijn programma: Mary Poppins (alleen dat duurt nog even.)