Lief

Mijn twee poezen, Julia en Zara, zijn dinsdag 'geholpen', zoals mijn gezinsleden zeggen. Steriliseren is blijkbaar een vrij moeilijk woord. Mijn zusje heeft mijn ouders regelmatig moordenaars, dierenbeulen en nog wat van dat soort dingen genoemd, want ze vond het zielig en wilde graag een nestje.Toen we haar er eindelijk van hadden overtuigd dat dat toch écht niet ging gebeuren en dat ze niet naar buiten mogen zo lang ze krols zijn en lopen te mekkeren, was ze nog steeds niet overtuigd.

Ik had per ongeluk een keer gezegd dat ze elkaar misschien niet meer aardig zouden vinden na de operatie, dus dat mijn moeder dat even moest uitzoeken. Dit bleek niet zo te zijn, maar mijn zusje zat er nog steeds over in. Toen zei mijn vader, er gaan ook wel eens poezen dood door de narcose, maar dat wil toch ook niet zeggen dat het altijd gebeurt? Dat had hij dus niet moeten doen, mijn zusje barstte in huilen uit en toen wilde ze het al helemáál niet meer.

Toch gingen ze dinsdag om half negen naar de dierenarts, samen in zo'n groot reishok. 's Middags om half drie mochten we ze weer ophalen, en ik ging mee. 'We komen Julia en Zara ophalen,' 'Zijn dat die twee witte donderstenen?' 'Ja, ik denk het wel.' En toen kwamen ze, in diezelfde reiskooi, helemaal suf en sloom. Ze keken zo zielig uit hun oogjes! Eenmaal thuis zetten we ze op hun eigen bank in de bijkeuken, maar ze wilden graag rondlopen. Dat ging alleen niet, ze liepen te zwalken en vielen steeds om, ze waren nog half dronken van de narcose. Dat was echt superschattig om te zien.

Nu zijn ze allebei weer helemaal opgeknapt. Ze eten weer en zijn ook nog steeds lief voor elkaar, dus mijn zusje vindt het wel best. Maargoed, een heel avontuur voor die meisjes dus!

(Grieks en Nederlands gingen goed, nu weer hard leren...)