Om vier uur ‘s ochtends op school zijn, dat was weer eens iets nieuws. Vermoeide maar enthousiaste blikken over het schoolplein, en dan snel de bus in richting Rotterdam – The Hague Airport. Eindelijk gingen we dan écht naar Rome, na vier jaar lang wachten.
Meteen toen we uit het vliegtuig stapten lachte het zonnetje ons tegemoet; dit werd dus een week van elke dag bij 25 graden in een t-shirtje rondlopen, heerlijk! Na wat problemen met kamerindelingen bij het hotel, konden we allemaal onze spullen wegzetten. Maar al snel moesten we weer op de been, want een weekje is voor Rome natuurlijk veel te kort, en dus hadden we een vol programma. Mijn groepje begon meteen goed: in een overvolle metro naar Circus Maximus. Als je ergens niet door komt in het openbaar vervoer, moet je heel hard ‘permesso’ zeggen, dan gaan ze wel op zij. Ik denk dat alle Italianen die ons tegen zijn gekomen in het openbaar vervoer, nog lang lachen om ons Haagse ‘permesseuw’. Of zelfs: ‘Permesso, ik wil een espresso!’ Later hoorden we dat andere groepen wedstrijdjes hadden gerend, maar na vijf uur reizen hadden wij daar nog niet zo veel zin in. We liepen door naar ons eerste kerkje, en een prachtig uitzicht door een sleutelgat op de Aventijn. Ook bezochten we nog de Santa Maria in Cosmedin en we liepen langs het theater van Marcellus. Die eerste grote wandeling hakte er goed in, we kwamen allemaal doodmoe aan in het hotel. Om kwart over zeven moesten we ons weer melden, dus gelukkig hadden onze benen even tijd om bij te komen. We liepen met vijftig man naar een pizzeria. De toetjes werden ongeveer tegelijk opgediend met de pizza’s, ze wilden ons duidelijk zo snel mogelijk weer weg hebben. ’s Avonds maakten we kennis met het Pantheon, mooi verlicht. Wat een geweldige sfeer hangt er toch in Rome!
Na een nachtje min of meer bijkomen mochten we ‘uitslapen’; het ontbijt was in plaats van om acht uur, om kwart voor negen. Het was prima, met broodjes, toast, yoghurt en een prettige koffieautomaat. Daarna snel weer op stap, vandaag stonden de Sint Jan van Lateranen, de Scala Santa, en het Colosseum op het programma, dat natuurlijk heel erg indrukwekkend was! Na er anderhalf rondje omheen gelopen te hebben (het was immers 1 april…) gingen we naar binnen. ’s Middags stonden het Forum Romanum en de Palatijn op het programma. Voor het Forum moet je nogal veel inlevingsvermogen hebben… Er is weinig van over. Gelukkig konden wij na een jaar KCV en gewapend met twee ervaren begeleiders wel redelijk bedenken wat waar had gestaan. We hebben vooral erg gelachen om de verspreking ‘ontmaagde hoofden’, in plaats van ‘onthoofde maagden’, bij het Vestatempeltje. Het was weer een vermoeiende dag geweest. ’s Avonds genoten van Piazza Navona, waar het erg gezellig was met schilders en muzikanten.
Zaterdag was een drukke dag. We bezochten het Piazza Navona bij daglicht, evenals Campo de’Fiori. We werden echt helemaal gek van alle mannen die ons aanspraken en achternazaten met zonnebrillen, sjaals en I love Roma shirts. Na nog wat meer kerken in de buurt bezocht te hebben, gingen we ’s middags naar de Capitolijnse Musea. Hier zijn een aantal hele beroemde standbeelden, zoals die van de doornentrekker, Romulus, Remus en de wolvin, en de stervende Gallier. Ook liepen we nog langs de Tiber, en was er veel tijd om foto’s te maken. Ik sta inmiddels bekend om mijn ‘springfoto’s’, foto’s van mensen waarbij het net lijkt of ze zweven. Hier waren een paar mooie locaties voor. ‘s Avonds gingen we in een overvolle bus naar de Spaanse Trappen, waar we ook de andere groepen tegenkwamen. Over het openbaar vervoer moet nog het een of ander gezegd. Een bus is in Nederland vol bij een man of zestig, in Rome passen er rustig negentig mensen in. Conclusie: heel erg goed op je tas passen en tussen groepsgenoten gaan staan als je niet door één of andere Italiaan aangeraakt wil worden, vooral de meisjes dus. Een van onze geliefde leraren opperde dat er nog veel meer mensen in een bus zouden passen ‘op z’n Grieks’, dus naakt met olie. Hmm… Liever niet. Na goed bijkletsen lagen we weer op tijd in onze bedden.
Zondag stond natuurlijk in het teken van het Vaticaan. We gingen al vroeg op pad om eerst naar de Engelenburcht te gaan, een mausoleum voor keizer Hadrianus. Toen we na de rondleiding boven waren mochten we op het dak liggen, het was erg lekker weer. Lang bleef de kreet ‘You sei in my soleil!’ herhaald binnen onze groep. Na nog meer frustratie werd het ‘You sei nog steeds in my soleil!’ Dat begrepen de Italianen vast. Ook hier weer springfoto’s gemaakt, nu kan ik zelfs de leraren aan mijn collectie toevoegen! Rond half twaalf moesten we op het Vaticaan zijn, we kregen kort de tijd om te lunchen en daarna kwam dan eindelijk het grote moment. De paus zegende ons in meerdere talen, ergens ver weg in een groot raam met een rood kleed. Hierna gingen we naar binnen. Zelf was ik na een uurtje wel uitgekeken, maar we hadden tot half drie de tijd. Ik haalde twee andere mensen over, en toen begon het grote avontuur; de koepel op! En nee, niet met de lift, gewoon die-hard met de trap. Natuurlijk maakten we om de 50 treden een foto. Na een opstopping in de binnenste koepel omdat er iemand onwel was geworden, begonnen we aan de laatste klim via inderdaad heel erg smalle trappen. Niet zo vreemd dat hier af en toe mensen onwel worden, je kon je haast niet omdraaien. Het uitzicht was echt schitterend, en zeker de moeite waard! Om precies half drie stonden we weer beneden, we hadden er ruim vijf kwartier over gedaan. We liepen door naar nog wat kerken, en zagen het Tempietto van Bramante. (Helaas alleen van buiten, hij was toevallig dicht…) ’s Avonds gingen we door naar Piazza Navona, waar ook de andere groepen waren.
Inmiddels was het alweer maandag, we gingen eerst naar het Pantheon (gelukkig was het droog) en de Santa Maria Sopra Minerva, waar ook het olifantje van Bernini te zien was. De middag besteedden we in de Vaticaanse Musea. We gingen expres wat later, omdat de rijen anders nogal lang zijn. Eenmaal binnen begon meneer van der Starre aan een rondleiding, maar verreweg de meesten besloten op eigen houtje richting de Sixtijnse Kapel te gaan. Ik was al snel de rest van de groep kwijt, en belandde toen in een doolhof van gangen en zalen vol met kunst waar ik eigenlijk niets van wist. Zonde! Via de bordjes kwam ik bij de stanza van Rafaël terecht, en af en toe herkende ik wat van KCV. De Atheense school kon ik natuurlijk meteen aanwijzen, heel gaaf om die in het echt te zien! Daarna kwam ik nog wat verloren Sorghvlieters tegen, en achter de massa aan schuifelden we de Sixtijnse Kapel binnen. Wat is dat mooi zeg… Het eerste wat ik deed was natuurlijk naar Adam en God zoeken op het plafond, vele foto’s maken en alles in me op proberen te nemen. Het laatste oordeel van Michelangelo op de achterwand vond ik ook erg bijzonder. Jammer alleen dat het niet stil was, dat haalt toch een deel van de magie weg. Daarna was het eigenlijk wel weer afgelopen, en voegden we ons buiten bij de overige groepen. We hadden even de tijd om op te frissen in het hotel, en daarna weer naar het leuke restaurant. ’s Avonds gingen we dan eindelijk naar de Trevifontein! Gelukkig niemand beroofd, en veel muntjes gegooid. Ik las dat ze daar zo’n 3000 euro per dag aan verdienen… Het is er ook zo druk! Daarna liepen we door naar het Pantheon, waar echt een geweldige clown was. We kregen hem zelfs zo ver om meneer Blaakmeer te gaan irriteren, voor ons natuurlijk een hilarisch gezicht.
Alweer de één na laatste dag! We gingen de Spaanse Trappen overdag bekijken, en liepen door naar Piazza Barberini, waar twee fonteinen staan. Ook gingen we naar de Santa Maria della Concenzione, beter bekend als ‘de Botjeskapel’. Ik had nog nooit zoiets vreemds gezien. Moest ik het nou kunst vinden of echt heel erg vies en raar? Van verschillende botten hebben ze de muren en de plafonds gedecoreerd, de achterwand is verdwenen achter bergen schedels. Ook waren er skeletten met monnikspijen aan, heel erg ‘creapy’ om het zo te zeggen. Tien minuten binnen was meer dan genoeg, maar niet voor de biologen onder ons. Die gingen heel gezellig elk botje aan de muur analyseren, wat leidde tot opmerkingen als ‘Meneer Weisscher, waar is die bloem daar van gemaakt?’ ‘Ja, leuk dat je dat vraagt, dat zijn dus bekkenbeenderen.’ Het is maar net waar je van houdt… Daarna hadden we even pauze. We zagen de Mozesfontein, en ook de Santa Maria Degli Angeli, waar zich de mediaan van Rome bevindt. Meneer Blaakmeer en meneer Weisscher konden ons daar natuurlijk alles over vertellen, en iedereen wilde zijn eigen sterrenbeeld dan wel even zien. We zagen het officieel middag worden en gingen daarna lunchen. ’s Middags was er keuzeprogramma, dat betekende dat je in groepen werd opgedeeld en dan iets relatiefs leuks ging doen. Zo stonden de dierentuin op het programma, de catacomben en Eur. Ik mocht niet kiezen, ik heb kunstvak op school dus ik moest naar Villa Borghese. Hier hangen veel beroemde kunstwerken, dus het was zeker geen straf! Na heel veel geklooi met een audiotour gaven onze leraressen het op, en gingen ze maar gewoon vertellen. Ik heb echte Caravaggio’s gezien, en beelden van Bernini die heel bijzonder waren, zoals Daphne en Apollo. ’s Avonds gingen we nog een keer naar het derde restaurant, waar we min of meer Hollands kip en patat aten. We mochten naar Campo de’Fiori, maar je mocht ook terug naar het hotel want we hadden er niet zo veel tijd. Ik bracht de avond al ‘weerwolvend’ door, een erg geliefd spel onder mijn kamergenoten.
Woensdag, de laatste dag alweer! Helaas voor een aantal mensen niet echt leuk. Er werden vijf mensen wakker die behoorlijk ziek waren, wat het was is nogal raadselachtig. Waarschijnlijk een virus. De rest van de groep ging naar de vroegere havenstad van Rome, Ostia, maar er kwamen er steeds meer ziek naar huis, waardoor we uiteindelijk met z’n negenen ziek op bed lagen. De één was er nog erger aan toe dan de ander, heel erg vervelend om zo te eindigen! De middag mocht iedereen vrij besteden, ik geloof dat de meesten zijn gaan winkelen, sommigen gingen naar de thermen van Caracalla. Om vier uur stond de bus klaar om ons weer naar Fiumicino te brengen, onze Romereis was alweer ten einde gekomen! Het is ontzettend snel gegaan, ik geloof dat niemand van ons ooit zó ondergedompeld is geweest in kunst en cultuur.
