Profiel gekozen

Ik wist ongeveer al sinds groep zes dat ik Cultuur en Maatschappij ging doen. Ik had een hekel aan natuur-, schei-, en wiskunde, ook al had ik daar nog nooit les in gehad. Wiskunde bleek best mee te vallen, maar toch vond ik de bètavakken wel moeilijk. Nu is het dan eindelijk zo ver: ik mag het rondje aankruisen op het profiekeuzeformulier. Heerlijk om al die moeilijke, ingewikkelde en saaie dingen te laten vallen! Ik ga lekker wiskunde A doen, want kansberekenen is best wel leuk, en dat is gewoon mijn niveau.

Maar: Alle andere vakken wilde ik min of meer wel houden, dus toen moest ik gaan kiezen. Ik heb heel lang getwijfeld tussen Grieks en Latijn, in de eerste en de tweede was ik er heilig van overtuigd dat nijntje vertalen echt geweldig was en dat ik dat natuurlijk ging kiezen. Maar toen kwam ik in de derde, en mijn cijfers kelderden. Balen! En eigenlijk bleek Grieks toch ook wel erg leuk te zijn (maar het ligt eraan welke leraar je hebt...) en ik was er nog best goed in ook! Nou, keuze ook weer gemaakt.

Frans volledig, Duits beperkt. Dat stond al aan het begin vast. Toen moest ik nog een profielvak en een maatschappijvak. Na mijn eerste les aardrijskunde op de basisschool had ik al besloten dat er niks aan was en dat ik het dan ook zeker ging laten vallen zodra het kon en mocht. Maar die leraar van mij heeft me zo gek gekregen om het toch wél te kiezen. Hij maakt het hele vak ineens een stuk leuker, en mijn cijfers zijn gewoon heel redelijk en nu is het ineens toch best leuk. Maar: aan economie heb je meer. Dus dat doe ik dan óók maar.

Van de profielvakken had ik het liefst alles aangekruisd. (behalve Latijn, dan) Uiteindelijk is het filosofie geworden, en heb ik beide kunstvakken als extra vak opgeschreven. (drama als eerste keus, tekenen als tweede, voor als drama niet kan)

Na nog even geoefend te hebben op mijn handtekening, heb ik het hele blaadje maandag netjes ingeleverd. En nu maar afwachten of het allemaal in mijn rooster kan!

Één ding is zeker: Ik ben een echte alfa!

Proefwerk met de antwoorden erbij

Jaja, het is alle derdeklassers vandaag overkomen. Tijdens het proefwerk Nederlands begonnen een aantal leerlingen verontwaardigd te kijken. Ze zeiden tegen de surveillant: 'Mevrouw, de antwoorden staan er gewoon bij!' De meeste mensen waren nog niet bij 'Bladzijde Twee' en gingen dus snel kijken of het waar was. En het was waar. Naast twee oefeningen stonden keurig netjes de antwoorden naast de zinnen getypt. En iedereen schreef het gewoon over.

Halverwege het proefwerk kwam mevrouw van der Horst, lerares Nederlands, binnen. 'De derde klassers hier hebben het zeker ook al ontdekt?' Wij begonnen te giechelen en zeiden ja. 'Nou, wel een heel makkelijk proefwerk dan deze keer. Maak wat je wel normaal maken kunt, sla over wat overbodig is, na de vakantie kijken we hoe jullie dit in kunnen halen.'

Ja, hallo! Omdat de sectie Nederlands de fout niet gezien heeft en verkeerd gekopiëerd heeft, moeten wij nu na de vakantie ineens nog een deel van een proefwerk over gaan maken? Dat vind ik dus echt niet kunnen.

Maar ja, wie ben ik?

Oja, en er staan nu vast heel veel spelfouten en taalfouten en weet ik veel wat allemaal in, maar dat kan me even niks schelen! Heb ik voor niks al die trema's en streepjes en hoofdletters en tussen ennen zitten leren... Nouja, dat ook weer niet, want andere opdrachten kon ik wel maken. Maar nou ga ik écht ophouden, want nu ga ik uit mijn nek kletsen.

Gemeen

We hadden vorige week de laatste les aardrijkskunde, en gingen daarbij even een wereldreis maken. Met Google Earth. Na afloop van de les bleven er nog een paar leerlingen plakken, waaronder ik, om hun huis op te zoeken. Een aantal jongens ging in scheveningen dure huizen bekijken om vervolgens te zeggen dat zij daar woonden, en dat dat zwembad en dat park ook bij hun huis hoorden. Toen waren de jongetjes klaar, en mocht ik mijn huis opzoeken. Helemaal in Pijnacker, toen ze zagen wat een afstand er tussen Pijnacker en Den Haag ligt, verklaarden ze me voor gek. Nou, ik vind deze school toevallig gewoon de leukste hoor!

Maargoed. Ik probeerde wat herkenningspunten te vinden, om vervolgens de plek te bepalen waar mijn huis zou moeten zijn. Maar mijn huis was er niet... In ieder geval: Dat L-vormige blok huizen dat je links in de foto ziet, een daarvan is mijn huis. Maar kom op zeg... In mei wonen we er vijf jaar, en is onze hele wijk dus al vijf jaar af, en er is net een nieuwe versie van Google Earth uit, staat alles nog in de steigers, of er staat nog niks! Wat een slechte update zeg...

Hopen dat ze snel weer een nieuwe versie maken. Ik zal een verzoek indienen of mijn huis er ook op mag!

Artiesten Uitgang

Het doek ging omhoog, en de vertelster begon te zingen. Na een aantal minuten kwam er iemand een trap af lopen op het podium, en ik herkende de krulletjes meteen. We zaten best ver weg, maar toch wist ik meteen dat het Freek was. Toen hij begon te zingen wist ik het helemaal zeker, en Caroline fluisterde: 'En, is het Freek?' Ik knikte met een megaglimlach.
De voorstelling was echt helemaal geweldig, iedereen kon ontzettend goed zingen en dansen, en er zaten hele leuke grapjes in. Toen de broers van Joseph aan hun vader Jacob gingen vertellen dat Joseph dood was, zong een van de broers: 'Hij is nu bij Jezus' waarop de vertelster vroeg: 'Bij wie?' De broer antwoordde 'Bij Jezus' en de vertelster zei: 'Ja, hallo. Dit is het oude testament hoor!' Ook werden er regelmatig dingen gezegd als 'Je had het kunnen lezen in het Heilige Schrift' of 'We kennen allemaal het boek, en uiteindelijk win je het wel'
Na afloop wilden we graag naar de artiesten uitgang, voor ons alledrie de eerste keer. Ik had op hyves gelezen waar de AU van dit theater was, en dus liepen we rechts om het gebouw heen, waar we al snel een bus zagen staan. Alleen toen er na vijf minuten allemaal bejaarden instapten bedachten we dat het toch niet helemaal de goede bus was. Na verder doorgelopen te zijn kwamen we in een steeg waar ook een grote bus stond, met een van de spelers ernaast. Ik durfde er niet eens naartoe te lopen, want ik was bang dat dat niet mocht. Pas toen ik nog wat andere mensen zag staan liepen we door, en maakten we een praatje met Matthijs. (Een van de deelnemers uit het in mijn vorige blog genoemde programma OZNJ) Na nog eens vijf minuten kwam Robin naar buiten, en na al mijn moed verzameld te hebben zijn we met hem op de foto geweest. Toen het hoogtepunt voor mij: Freek kwam naar buiten! Hij liep achter de bus langs en wilde zo snel mogelijk instappen, want hij vertelde dat hij de hele dag gestaan had en erg moe was. Toch is het gelukt: Mijn doel is bereikt. Ik sta op de foto met Robin en Freek!

En het mooiste is: In juli ga ik nog een keer!

Vanavond

Wekenlang was ik verslaafd aan het programma dat 'Op zoek naar Joseph' heette (of kortweg: OZNJ) In dit programma streden twaalf mannen om de hoofdrol in Joseph and the amazing technicolour dream coat (of kortweg: JATATDC) Vanaf het begin was heel nederland verliefd op één deelnemer. Freek Bartels. Ik maakte nieuwe vriendinnen op het forum van de AVRO, en samen hoopten we met heel ons hart dat hij zou winnen. We stuurden brieven naar de redactie of Freek alsjeblieft nog één keer dat prachtige nummer mocht zingen in de finale: Gethsemane uit Jesus Christ Superstar. We maakten zelfs een Freekwoordenboek, een boek vol spreekwoorden (Freekwoorden) gewone woorden als 'Freekelijk' 'FreekFreaks' 'Freek-cake' en ga zo maar door. Het boek is aan Freek overhandigd door een van de 'Freekchicks' want zo heette ons groepje. Als ik het nu terug lees, schaam ik me dood. Freek heeft zich vast helemaal doodgelachen om al onze rare creaties.
Na twaalf weken was het moment dan eindelijk daar: De finale. Even was iedereen bang dat John, zijn concurrent, tóch zou winnen. Gelukkig werd onze droom werkelijkheid: Freek is nu Joseph.
Freek speelde al in Les Miserables, dus daar moest ik natuurlijk ook naartoe. Helaas... Freek had die dag vrij. Nu heb ik Freek dus nog steeds nooit in het echt gezien, en mijn verslaving is inmiddels weer een beetje over, maar nu word ik toch lichtelijk zenuwachtig. Vanavond zie ik hem (hopelijk) voor het eerst in het echt. Ik ga met twee vriendinnen uit mijn klas, en heb het hele kaartje van mijn zakgeld gekocht. Na afloop ga ik naar de artiestenuitgang, en ik hoop zo dat ik dan Freek zie! Ik ben waarschijnlijk veel te bang om op hem af te stappen en samen op de foto te gaan (als hij al speelt) maar fantaseren kan altijd toch? In mijn dromen herkent hij mij, mijn foto staat achterin het Freekwoordenboek. (als hij het überhaupt ooit gelezen heeft)

Vanavond ga ik eindelijk naar Joseph! (en daarmee dus hopelijk naar Freek!)

Open dag

De informatiedag van het United World College was zo ontzettend leuk! Ik was helemaal hyper en enthousiast toen ik weer buiten stond. Eerst kregen we in de aula van het Baarnsch Lyceum uitleg van Lousewies van der Laan, die zelf op het UWC in Amerika heeft gezeten. Daarna kregen we van het hoofd van het Selectiecommité uitleg over de hele selectieprocedure (Want die is nogal zwaar en ingewikkeld) en tot slot vertelde een jongen die net afgestudeerd was in Canada hoe het leven er op zo'n school nou uitziet. Toen was het pauze, en in zes lokalen was een markt over de verschillende scholen, elk 'kraampje' werd bemand door (oud)leerlingen, die konden allemaal zulke leuke verhalen vertellen! Er waren ook een aantal huidige leerlingen, die zouden gisteravond weer terugvliegen naar hun land want morgen moeten ze ook gewoon weer naar school.
Op het plaatje hierboven zie je de campus van het United World College of the Adriatic, in Italië. Het college ligt op de grens met Slovenië en dat betekend dat je op anderhalf uur van Lubjana en Verona afzit. Ik weet nog niet precies waar ik heen wil, maar op dit moment staan Hong Kong, Italië, Wales en Noorwegen hoog op mijn lijstje. Gelukkig heb ik nog een jaartje om na te denken, want alle vierdeklassers die gister op de infodag waren moeten binnen veertien dagen alle formulieren opgestuurd hebben! En dat is nogal wat, want twee leraren die jou goed kennen moeten een stukje over je schrijven, je moet zelf een heel opstel schrijven over wie jij bent, waarom je dit wil, en wat je voor de maatschappij wil betekenen in ruil voor je beurs, zegmaar. Want iedereen die geselecteerd wordt, krijgt een beurs. De ouders moeten dan meebetalen wat ze zich kunnen veroorloven. Maar alles wordt geregeld door sponsors, en als hun geld op is dan stoppen ze met uitzenden. Het streven ligt altijd rond de twintig leerlingen uit Nederland en de Nederlandse Antillen, maar door de crisis worden het er dit jaar (hopen ze) zestien. Ik hoop dat ze me dan óf heel goed vinden en dat ik dan zowiezo mag, óf dat het volgend jaar beter gaat met de economie.
Er zit trouwens wel een grooot pluspunt aan, als ik ga moet mijn beugel er voor die tijd uit zijn! Want ik ga écht niet in Hong Kong naar een ortho die mijn beugel niet kent en er dan aan gaat prutsen... Het supergeweldige aan deze scholen zijn de zogenaamde 'services'. Dat is een verplicht onderdeel van het IB (International Baccalaureate). Je werkt bijvoorbeeld in een weeshuis, revalidatiecentrum, of je werkt met gehandicapten, of op een basisschool, echt van alles! En dat wil ik echt heel graag, andere mensen helpen!

Gelukkig nieuwjaar!