Dancer in the dark

Goed. Ik ga dus niet veel bloggen, maar goed en leuk. Dus bij deze ga ik verder op de weg die ik aan het begin ingeslagen was.

Ik had een jeugdtrauma, van een film. Ik was misschien een negenjarig meisje dat niet kon slapen en even naar beneden ging, naar papa en mama. Die waren een film aan het kijken. Dancer in the dark. Bijna afgelopen. Degenen die hem al gezien hebben weten al waar ik dat trauma vandaan had. De hoofdrolspeelster werd opgehangen. Maar ik kende de context niet.

Ik fietste met mijn vader uit het dorp naar huis. 'Wat gaan we vanavond doen?' 'Geen idee... Film kijken?' 'Is goed. Zullen we die film van Björk kijken?' 'Die ene die ik zo eng vond?' 'Ja, kun je je jeugdtrauma verwerken.' Zo kwam het dus.

Selma spaart al jaren geld voor een operatie voor haar zoontje. Hij heeft dezelfde oogziekte als zij, en wil voorkomen dat hij ook blind wordt, net als zij dat aan het worden is. De buurman ontdekt waar het geld ligt. Ze wil de volgende dag haar nieuwe salaris erbij doen. Alles weg. Ik haatte de buurman op dat moment echt zo erg... Hij vraagt haar om hem te vermoorden. Hij liegt tegen zijn vrouw en laat het net lijken of Selma zijn geld steelt en hem bedreigt. Echt ziek... Ze schiet een paar keer mis, maar raakt dan.

In de rechtzaal liegt ze over de bestemming van het geld. Het is voor haar vader, zegt ze. Waarom, weet niemand. Ze beland in de gevangenis voor moord. En krijgt de doodstraf. De dag dat ze opgehangen wordt, is haar zoontje geopereerd. Ze is intens gelukkig, en nergens meer bang voor. Al zingend valt ze door het gat naar beneden, en het gordijn gaat dicht.

Of ik het nu verwerkt heb, weet ik niet. Ik ben nu kwaad, verdrietig, en van alles door elkaar. Ik weet het gewoon even niet. Ik ga maar gewoon slapen... Ben echt ontzettend onder de indruk.

PS. Mijn nieuwe fiets is geweldig! Maar daar schrijf ik wel weer over als ik vrolijk ben.