My little moments of fame

Ok, vooral de bovenste dan. Ik ben natuurlijk de deftige mademoiselle in het grijs met de HUGE parelketting (Dankjewel Caroline! [mijn buurvrouw van wie dat geweldige ding is]). Vanzelfsprekend zijn deze foto's gemaakt tijdens het schooltoneelstuk. Zie voor een uitleg mijn vorige blog. En nu ga ik weer fijn, leuk en gezellig stijlfiguurtjes en beeldspraken in mijn hoofd stampen. (En ja, dat was een understatement, of ironie, dat kan ook.) Ik ken het al best goed! Nou dan kan het ook wel tot morgen wachten. Nu lekker van mijn avond genieten.

Schooltoneelstuk

Bijna schooltoneelstuk! Bij deze wil ik dus even reclame maken en iedereen vragen om te komen kijken naar onze gewéldige voorstelling. Ik speel de barones, mijn man is Hugo (uit de 6e, kop kleiner dan ik, you might know him.) Hij heeft geld, ik heb een titel, dat is ook de enige reden waarom we bij elkaar zijn. Het is zo grappig! Het stuk gaat kortgezegd over roulette. Het 'verhaal' speelt zich af in Rusland, rond 1860. Het is allemaal vreselijk chaotisch, maar dat is typisch Dostojevsky. De kostuums alleen al zijn een reden om te komen kijken, ik ben heel erg benieuwd hoe het als een geheel wordt. Dus allemaal komen kijken! We spelen op woensdag 24, donderdag 25, vrijdag 26 en zaterdag 27 maart om 20.15 in de aula van de school. Kaartjes kosten vijf euro en kunnen in de grote pauze op school gekocht worden, of voor andere mensen besteld worden via de administratie van de school. Ik hoop zo veel mogelijk mensen te zien!

Ik heb er in ieder geval al heeeeeeeeeeeeeeeeel veel zin in.

Droomjas

Gisteren, op 26.02.2010, heb ik mijn droomjas gekocht. En ook mijn droomjurk, van mijn droommerk. Ik zeg al maandenlang dat ik nu echt ga sparen voor iets uit die winkel, maakt niet uit wat, want het is zoooo mooi allemaal en zoooo duur. Het merk:We waren in de V&D, bij de afdeling van die winkel. Er was een rek met zwaar afgeprijsde artikelen, en tussen die artikelen hing een jurk. Maat XS, want dat past natuurlijk niemand (en ik wel, hoera!) Ik zal geen prijzen noemen, maar om een idee te geven, ik kocht hem voor minder dan de helft. (En prijzen variëren meestal van 70 tot 100 euro voor een jurkje.) Dus ik was echt dolgelukkig. We gingen daarna ook nog even in de échte winkel kijken, waar ze natuurlijk veel meer hebben. Mijn moeder was zwaar onder de indruk, ze vond het echt een heel leuk merk, en ze vond ook dat het mij heel leuk stond. Gelukkig maar. We liepen tegen de zomerjassen aan, en keken even naar de prijs. Laat ik het erop houden dat het bijna drie keer mijn maandsalaris was. Toch was er één jas die ik niet meer uit mijn hoofd kreeg. Allemaal verschillende lapjes groene stof, het zag eruit alsof ik een jas van een chinese keizer aan had. Allemaal verschillende knopen, echt ongelofelijk mooi... Ik ging hem passen. Mijn moeder vond hem geweldig. Ze wilde best meebetalen. Dus toen was het voor mij nog maar een keer mijn maandsalaris! Dat scheelt. En hij is prachtig, echt niet normaal. En dit is hem:

Mooi hè?

[4/8] Dagje thuis

Hoewel eigenlijk niemand het had verwacht: ik ben niet door de eerste ronde voor het UWC. En ja, dat voelt echt heel raar. Ik heb er gewoon twee jaar naartoe geleefd, en dan is het in een klap over. Dus ik viel even in een zwart gat, omdat ik echt het gevoel had dat ik wel door de eerste ronde zou komen. Op papier afgewezen worden is echt een naar gevoel, je hebt jezelf nauwelijks kunnen presenteren. Maar ik had het ook niet beter kunnen doen. Ik denk nu niet: 'als ik dat maar wel/niet geschreven had...' En dat is ook niet goed. Ik heb de hele middag gehuild, en met mijn liefste vriendinnen gesmst. 's Avonds belde mevrouw Hagoort, dat ze het van Caroline had gehoord en dat ik nu zeker niet meer kon leren. Nee, inderdaad. KCV had ik wel al af, maar aan eco was ik nog niet echt begonnen en daar had ik ook echt geen zin meer in. Dus zei ze: 'Ga lekker kappen met leren, lekker eten, douchen en rustig aan doen. Van mij mag je morgen wel een dagje thuis blijven, hoor!' Echt zo ontzettend superlief! Dus dat doe ik maar. Ik heb een lijstje gemaakt met leuke dingen die ik nu in Nederland kan doen (balletvoorstelling, Romereis, bij mijn familie en vrienden blijven, rijlessen, universiteiten kijken...) en dat helpt. Daardoor voel ik me nu niet zo vervelend meer. Het heeft zo moeten zijn, en daar kan ik niets meer aan doen. Officieel kan ik het volgend jaar nog een keer proberen, maar ik weet niet of ik dat ga doen. Dan doe ik wel een jaar langer over de middelbare school, dus dat is best een stap. Je bent dan ook iets ouder dan de meesten. Ik kende zes meisjes van hyves, waarvan er maar eentje door is. Dus dat is heel weinig, want statistisch gezien zouden er minstens twee of drie door moeten zijn. Maar we bekijken het maar zo: beter allemaal niet door en één hele goede wel, dan allemaal wel door en één ook hele goede niet. Ik kom er wel weer overheen, en ik ga nu maar weer proberen te leren voor morgen.

KCV en economie haal ik na de vakantie wel weer in.

[4/10] Geschiedenis en ANW

Over het algemeen heb ik een behoorlijke hekel aan de vragen van meneer Petrie. Ze zijn vaak ingewikkeld en lang, en je moet eerst zes bronnen lezen voordat je überhaupt kan beginnen. (Terwijl de klassen van meneer Verhoeven altijd meerkeuze hebben en deze periode een werkstuk mogen maken. Grom...)
Maar deze keer was het anders. Zuid-Afrika was wel een makkelijk onderwerp, maar India niet. Ik dacht echt dat ik het niet goed genoeg geleerd had voor Petrie-vragen, want ik wist echt bijna geen enkel jaartal. Guess what: Er werden geen jaartallen gevraagd! Ik wist praktisch ALLES dus ik hoop nu eens echt een hoog cijfer te halen. Hij had al gezegd: 'Ik zal het nu niet zo lang maken als vorige keer.' Wij dachten: 5 pagina's in plaats van 7. Maar het viel echt serieus mee! Er waren maar zeven bronnen en ze waren niet eens zo heel lang. En elk antwoord dat hoogstens a, b, c en d. En de bonus was een eitje. Kan niet beter!

Dan ANW. Dat is echt een geval apart. In de les doen we niks, ja soms kijken we een documentaire en zit de helft te slapen en de andere helft te tekenen, en soms doen we een soort van discussie die uitloopt in een gestresste meneer van der Velde omdat we niet actief meedoen. Arme man... Maar ik vind het persoonlijk best wel een leuk vak hoor, ik had voor de verandering maar eens opgelet in de les en dat scheelt enorm! Verbeterpunt voor volgende periode: mijn boeken eerder open doen dan de dag voor het proefwerk. Maargoed. De meerkeuzevragen zijn altijd echt een ramp. Dan denk ik: 'Geen idee, dan maar die.' Vorige keer dacht ik dat ik het zwaar verpest had (en dat was ook zo) Had ik een 7.6! Dus nu zal het ook wel weer loslopen. De open vragen gingen erg goed, en aan de bonus is geloof ik niemand toegekomen.

Morgen KCV en economie. (We mogen geen grafische rekenmachines meer gebruiken omdat men bang is dat wij het hele hoofdstuk daarin overtypen. Jammer... Maar wel slim. Heeeel slim.)

Nog steeds niks gehoord...

[2/10] Wiskunde en Frans

Permutaties, combinaties, wortels en standaardvormen, exacte oplossingen, lineaire vergelijkingen exponentiële groei.... Een greep uit de termen die op mijn wiskundeproefwerk werden rondgeslingerd. En wij werden geacht precies te weten wat we daarmee moesten.

Op zich was het een fijn proefwerk, goed geformuleerde vragen en niet heel erg te lang (Maar wel een beetje, meneer Blaakmeer...) Wiskunde A breinen werken nu eenmaal iets anders dan die van een wiskundeleraar. Het ging best goed, ik had het alleen niet af. Maar dat is lang niet de eerste keer.

Het stomme was alleen dat wiskunde D het ook over permutaties en combinaties had. Rosa kwam vanochtend naar Jiska toe: 'Weet je waar ze het met wiskunde A over hebben, permutaties en combinaties!' Jiska: 'Ja ik weet het, echt erg! Zou het hetzelfde zijn als wij hebben, ik vind dat echt supermoeilijk!' En ik stond er naast. Ja. Ik ook. Ik haal het steeds door elkaar. Hoeft Wiskunde A het niet omdat het bij wiskunde D ook uitgelegd wordt, of hoeft wiskunde D het niet omdat het bij wiskunde A hoort? Wie zal het zeggen....

Frans ging wel aardig, bij Ringnalda is het altijd maar afwachten wat voor cijfer ze eraan vastknoopt. Daar kun je zelf echt totaal niks over zeggen.

DEZE WEEK UITSLAG 1e RONDE UWC! Ik ben echt doodzenuwachtig...

Mijn ijzerwinkel is eindelijk failliet!

HOERA, HOERA, HOERA!

Normaal juichen winkeliers niet als hun zaak failliet is gegaan, maar ik wel. (Zeker als je met 'ijzerwinkel' je beugel bedoelt.)

Groep zeven, ik was 11 jaar, toen kreeg ik mijn eerste beugel. En vandaag, na vijf jaar min één maand, is de laatste eruit gehaald. Telkens als er weer iets bij geknutseld werd zei ik 'Jongens, het assortiment van mijn ijzerwinkel is weer uitgebreid.' (Ok, misschien heb ik dat niet letterlijk zo gezegd, maargoed. Daar kwam het op neer.) IK BEN ZO BLIJ!!!!

Maargoed. Vanochtend om negen uur stond ik doodzenuwachtig in de wachtkamer van de ortho. Toen Karin (de assistente die mijn beugel er ook ingezet heeft) me kwam halen, werd het alleen maar erger. Ik ging liggen, ze deed klik, klik, klik, dus ik dacht, nu is mijn draad eruit. Maar ze begon aan de banden om mijn kiezen te sjorren, dus dat kon niet! Bleek die hele beugel er in een keer uit te komen! Had er niks van gemerkt, en het ging zo snel! Binnen vijf minuten lag alles netjes in een bakje. Daarna alles schoonmaken (dat ding ruikt naar vuurwerk) en toen naar de bakker. Tompoucen! En ook even koffiebroodjes gekocht voor de ortho, als bedankje. Om twaalf uur naar de kapper, en toen had ik ineens krullen! Die zaten al die tijd verstopt. Om twee uur naar de tandarts. Mijn hoektanden zijn te klein, en ze kregen de spleet daar niet meer weg. Dus werden er nepstukjes aan mijn hoektanden gemaakt, dat was vervelend! Deed best wel pijn. Daarna weer terug naar de ortho, voor het draadje achter mijn boventanden en afdrukken voor mijn nachtbeugel. Die moet ik volgende week halen.

Ik ben al de hele dag hyperactief, en ik lach naar iedereen. Ik ben al bij buren langs geweest om mijn nieuwe look te showen, DUS: Surprise, surprise, dit is mijn nieuwe tandpastaglimlach!

Tot morgen op school!