Vanavond

Wekenlang was ik verslaafd aan het programma dat 'Op zoek naar Joseph' heette (of kortweg: OZNJ) In dit programma streden twaalf mannen om de hoofdrol in Joseph and the amazing technicolour dream coat (of kortweg: JATATDC) Vanaf het begin was heel nederland verliefd op één deelnemer. Freek Bartels. Ik maakte nieuwe vriendinnen op het forum van de AVRO, en samen hoopten we met heel ons hart dat hij zou winnen. We stuurden brieven naar de redactie of Freek alsjeblieft nog één keer dat prachtige nummer mocht zingen in de finale: Gethsemane uit Jesus Christ Superstar. We maakten zelfs een Freekwoordenboek, een boek vol spreekwoorden (Freekwoorden) gewone woorden als 'Freekelijk' 'FreekFreaks' 'Freek-cake' en ga zo maar door. Het boek is aan Freek overhandigd door een van de 'Freekchicks' want zo heette ons groepje. Als ik het nu terug lees, schaam ik me dood. Freek heeft zich vast helemaal doodgelachen om al onze rare creaties.
Na twaalf weken was het moment dan eindelijk daar: De finale. Even was iedereen bang dat John, zijn concurrent, tóch zou winnen. Gelukkig werd onze droom werkelijkheid: Freek is nu Joseph.
Freek speelde al in Les Miserables, dus daar moest ik natuurlijk ook naartoe. Helaas... Freek had die dag vrij. Nu heb ik Freek dus nog steeds nooit in het echt gezien, en mijn verslaving is inmiddels weer een beetje over, maar nu word ik toch lichtelijk zenuwachtig. Vanavond zie ik hem (hopelijk) voor het eerst in het echt. Ik ga met twee vriendinnen uit mijn klas, en heb het hele kaartje van mijn zakgeld gekocht. Na afloop ga ik naar de artiestenuitgang, en ik hoop zo dat ik dan Freek zie! Ik ben waarschijnlijk veel te bang om op hem af te stappen en samen op de foto te gaan (als hij al speelt) maar fantaseren kan altijd toch? In mijn dromen herkent hij mij, mijn foto staat achterin het Freekwoordenboek. (als hij het überhaupt ooit gelezen heeft)

Vanavond ga ik eindelijk naar Joseph! (en daarmee dus hopelijk naar Freek!)

Open dag

De informatiedag van het United World College was zo ontzettend leuk! Ik was helemaal hyper en enthousiast toen ik weer buiten stond. Eerst kregen we in de aula van het Baarnsch Lyceum uitleg van Lousewies van der Laan, die zelf op het UWC in Amerika heeft gezeten. Daarna kregen we van het hoofd van het Selectiecommité uitleg over de hele selectieprocedure (Want die is nogal zwaar en ingewikkeld) en tot slot vertelde een jongen die net afgestudeerd was in Canada hoe het leven er op zo'n school nou uitziet. Toen was het pauze, en in zes lokalen was een markt over de verschillende scholen, elk 'kraampje' werd bemand door (oud)leerlingen, die konden allemaal zulke leuke verhalen vertellen! Er waren ook een aantal huidige leerlingen, die zouden gisteravond weer terugvliegen naar hun land want morgen moeten ze ook gewoon weer naar school.
Op het plaatje hierboven zie je de campus van het United World College of the Adriatic, in Italië. Het college ligt op de grens met Slovenië en dat betekend dat je op anderhalf uur van Lubjana en Verona afzit. Ik weet nog niet precies waar ik heen wil, maar op dit moment staan Hong Kong, Italië, Wales en Noorwegen hoog op mijn lijstje. Gelukkig heb ik nog een jaartje om na te denken, want alle vierdeklassers die gister op de infodag waren moeten binnen veertien dagen alle formulieren opgestuurd hebben! En dat is nogal wat, want twee leraren die jou goed kennen moeten een stukje over je schrijven, je moet zelf een heel opstel schrijven over wie jij bent, waarom je dit wil, en wat je voor de maatschappij wil betekenen in ruil voor je beurs, zegmaar. Want iedereen die geselecteerd wordt, krijgt een beurs. De ouders moeten dan meebetalen wat ze zich kunnen veroorloven. Maar alles wordt geregeld door sponsors, en als hun geld op is dan stoppen ze met uitzenden. Het streven ligt altijd rond de twintig leerlingen uit Nederland en de Nederlandse Antillen, maar door de crisis worden het er dit jaar (hopen ze) zestien. Ik hoop dat ze me dan óf heel goed vinden en dat ik dan zowiezo mag, óf dat het volgend jaar beter gaat met de economie.
Er zit trouwens wel een grooot pluspunt aan, als ik ga moet mijn beugel er voor die tijd uit zijn! Want ik ga écht niet in Hong Kong naar een ortho die mijn beugel niet kent en er dan aan gaat prutsen... Het supergeweldige aan deze scholen zijn de zogenaamde 'services'. Dat is een verplicht onderdeel van het IB (International Baccalaureate). Je werkt bijvoorbeeld in een weeshuis, revalidatiecentrum, of je werkt met gehandicapten, of op een basisschool, echt van alles! En dat wil ik echt heel graag, andere mensen helpen!

Gelukkig nieuwjaar!

Schaatsers

Vandaag was ik in Biddinghuizen, op een schaatsbaan die FlevOnice heet. Één rondje is vijf kilomter lang, door een afsnijweggetje drie kilometer en ook een rondje van vierhonderd meter. Ik heb vandaag 30,2 kilometer geschaatst, en ik heb twee enorme blaren en spierpijn. Maar dat hoort. Als je je schaatsen uittrekt en weer in de auto zit geniet je. Schaatsen is gewoon afzien, maar wel lekker afzien en doorbijten.
Er is mij iets opgevallen aan schaatsers. Je kunt zien waar ze vandaan komen door óf een tekst op hun muts, óf een tekst op hun gekleurde schaatsersjasje, óf door een tekst op hun meestal veel te strakke schaatsbroek. Of alledrie. Schaatsers schaatsen altijd in rijtjes. Dat is irritant. Ben je net lekker aan het schaatsen, een beetje op dreef, komt er zo'n rijtje langs. Die vinden jou dan allemaal sloom, omdat zij zo opschepperig hard rijden, en gaan je dan pesten. Ze schaatsen vlák langs je, om vervolgens vlak voor je neus weer in te voegen. En dat meestal een keer of 14, want zo lang zijn de rijtjes soms. Dan heb je nog de wannabe rijtjes. Dat is dan een echt rijtje, te herkennen aan dezelfde muts, jas en broek (nouja, panty? legging?) met erachter nog wat nepperds. Zonder professionele kleding. Je kunt rijtjes trouwens al van meters afstand horen aankomen, want ze hebben allemaal klapschaatsen aan. Dus als je 'klik, klik, klik, klik' hoort, en het komt steeds dichterbij, dan weet je: afremmen. Want anders schaatsen ze je omver.
Rijtjes zijn ook heel associaal en egoïstisch. Er viel een jongetje, voor mij schaatste een rijtje van welgeteld 10 mensen. Het jongetje viel hard op zijn achterhoofd en er was geen ouder te bekennen. Hoeveel mensen van het rijtje stoppen er om hem te helpen? Nul, geen enkele. Samen met een gezellige amateurschaatser net als ik heb ik het jongetje overeindgeholpen en naar de EHBO gebracht. Hij had een gat in zijn hoofd, en een hersenschudding.
Nog iets dat opvalt aan rijtjes, ze zijn niet gezellig. Het is voor hen bittere ernst, dat rondjes rijden, zo hard mogelijk in het zelfde ritme en zoveel mogelijk andere mensen inhalen op de hierboven beschreven manier. Geen woord zeggen ze tegen elkaar. Mensen die schaatsen leuk vinden doen het voor de lol, maken er een leuk dagje van. Daar hoort natuurlijk koek&zopie bij. Maar hoeveel rijtjes gaan er even gezellig langs de koek&zopie? Nul, geen enkele. Overigens is de gemiddelde leeftijd van rijtjes tussen de 30 en 60 jaar oud, (Ja, er zijn ook bejaarden op antieke Friese doorlopers) dus ik maak in ieder geval nog geen deel uit van de mogelijke rijtjesmensen.
Als er iets minder rijtjes waren geweest, en als de rijtjes die er wel waren niet zo irritant hadden gedaan, was het nóg leuker geweest dan het nu was.

United World College

Het lijkt me zooo gaaf om naar een United World College te gaan, maar aan de andere kant weet ik het nog niet zeker. Als je naar een UWC gaat, doe je de vijfde en de zesde van het VWO in een ander land. Er zijn er nu 12 over de hele wereld, en 10 januari ga ik met mijn ouders naar een informatiedag. Op het UWC krijg je les in het Engels, je volgt zes vakken en een keuzevak, je doet vrijwilligerswerk voor kinderen of volwassenen in het buitenland, bijvoorbeeld in een weeshuis of bij een milieuvereniging. Ik roep al sinds mijn zesde dat ik arme mensen in Afrika wil helpen, en misschien gaat het nu nog gebeuren ook! (Misschien niet in Afrika, maargoed) Gelukkig heb ik nog een jaar om er over na te denken...

Onze nieuwe poesjes

We hadden twee poezen, Lootje en Minou. Een zwarte en een witte pers. De ene werd 17 en is twee jaar geleden overleden. De andere is bijna 20 geworden, en is pas een paar maanden dood. Mijn moeder is een echt kattenmens, en van mijn vader hoeft het allemaal niet zo. Hij vindt het stiekem wel leuk, hoor, maar hij vindt het te veel gedoe. (zegt hij) Mijn moeder, broertje, zusje en ik hebben hem toch over weten te halen, en na veel ondemocratisch overleggen hebben we besloten dat er twee Birmaantjes moeten komen. Mijn moeder was stiekem al weken aan het zoeken naar een goede cattery in de buurt, dus het was zo geregeld. Mijn moeder ging in haar eentje kijken, want wij moesten naar school, en ze was meteen verliefd. Gisteren zijn mijn broertje, zusje en ik ook mee geweest om te kijken, mijn vader wilde niet. Hij ging hardlopen. Bij de mensen thuis hadden ze 20 katten! Acht volwassenen en nu twaalf kleintjes, waarvan vier al wat ouder waren (negen weken). Van één poesje is het zeker dat we haar krijgen, ze gaat Julia heten en is heel schattig. Voor het jongetje hebben we nog keuze uit vier, maar eerst moeten nog wat andere mensen die voorrang hebben kiezen. Tot de mogelijkheden behoort 'de Chocoprins' (zie foto), want zo noemen ze hem daar. Wij gaan hem *surprise* Romeo noemen. Aan het eind van de kerstvakantie mogen we nog een keertje komen kijken, en eind januari mogen ze dan eindelijk komen!

Messiah

Gisteravond ben ik naar Händels Messiah geweest, in de kloosterkerk opgevoerd door het Residentie Kamerkoor. Mijn vader en de conrector van onze school zingen in dit koor, dat was eigenlijk de reden dat ik ging. (Eigenlijk had ik het te druk met leren.) Omdat ik vanavond moet oppassen, kon ik niet met de rest van mijn famillie mee, die vanavond gaat. Ik zat daar dus een beetje in mijn eentje. Toen ik aan kwam lopen stond mijn tekenlerares buiten leerlingen op te wachten. Een stukje verder naar binnen liep ik langs mijn lerares Duits, en toen ik op mijn plaats zat en achterom keek, zaten daar mijn leraar Nederlands en mijn vorige leraar Wiskunde. Even later kwam er een andere leraar Duits met mijn lerares godsdienst langsgelopen. Later zag ik ook nog de rector en een andere lerares Nederlands. Ongeveer het halve docententeam was er! Dus was ik toch niet zo alleen meer.
Toen begon het. Het is altijd leuk om naar solisten en orkestleden te kijken. De bassist was zo ongeveer vergroeid met zijn instrument, hij keek niet een keer op en bleef maar naar zijn papier staren. De trompettist had bijna niks te doen, en ging dus ook maar meezingen. Evenals de solisten, die vooral tegen het eind gewoon maar mee begonnen te zingen. Sommige aria's waren wel héél erg langdradig, en later hoorde ik dat er nog in was geknipt ook! Ben ik even blij dat ik nooit de héle versie heb gehoord, die moet echt uren duren dan... Ondanks alles vond ik het toch heel mooi, vooral het hallelujah gedeelte vond ik erg leuk. Ik had het de afgelopen weken al honderden keren thuis gehoord, omdat mijn vader ging oefenen met de cd, maar als je het dan in het echt hoort is het toch weer anders.
En straks met kerst mag ik zelf gaan zingen in de kerk! Spannend...