Klaashaast

De nieuwe vorm van kerststress: de klaashaast. (Overgenomen van Fokke & Sukke, stond gisteren op de scheurkalender.) Leuk woord toch? Maar goed, daar heb ik dus een béétje last van.

Gisteren moest ik werken, er was een extra koopavond. Het leuke (of niet leuke) aan koopavonden die extra zijn, is dat bijna niemand ervan weet omdat in onze plaatselijke krant meer reclame dan nieuws te vinden is. Daarom was het extreem rustig, het eerste uur dacht ik dat er helemaal niemand meer zou komen, maar dat viel gelukkig wel weer mee. Ik had tot het achtste uur les, dus ook maar een kwartier de tijd om te eten, toen moest ik al weer weg. En als je dan moe thuis komt, ga je ook geen huiswerk meer maken.

Zo kwam het dus dat ik vanochtend doodmoe weer opstond, en om kwart over zeven alweer de deur uit moest. Over de eerste twee uur gym wil ik het volgende zeggen: het zou verboden moeten worden. De laatste twee uur is veel fijner! Kun je daarna lekker naar huis. En ik word niet erg gemotiveerd als ik een 6.5 krijg terwijl ik er altijd ben en ook zo veel mogelijk mijn best doe. Ik ben gewoon niet zo goed in hockey en voetbal, so what? Maarja, beetje sneu als je voor alle vakken hoger dan een zeven staat en dan zo'n zwak 6.5je voor gym. Veel mensen zeggen dan: 'Het is maar gym!' maar dan nog!

En nu zit ik in de studieruimte voor een nutteloos tussenuur, omdat Sinterklaas als het goed is elk moment kan komen. Ik hoop niet dat de goedheiligman pas tijdens het zesde uur komt, want dat betekent dat ik nog naar wiskunde moet. En daar heb ik, zoals iedereen al dacht, dus geen zin in. Wat een zeurblog wordt dit!

Vanmiddag, als de Sint van school weer voorbij is, moet ik mijn surprise afmaken. Dat wil zeggen: helemaal verven. Groen. Ga maar raden wat het is! Ik heb in dit tussenuur precies één couplet voor mijn gedicht gemaakt, dus dat wil nog niet erg vlotten. En vanavond moet ik weer werken, dus weer laat thuis! En zaterdag moet ik weer werken, gelukkig voor de laatste keer om acht uur beginnen, daarna weer om negen uur. Maar ik ben wel altijd gesloopt als ik thuis kom, de hele dag staan is nogal wennen.

En 's avonds dus sinterklaas vieren met de famillie, zondag heel veel huiswerk en boekverslagen maken, de hele week nog even doorbijten en dan: Toetsweek 2.

En over twee weken is het KERSTVAKANTIE
En dan ben ik JARIG
En dan wordt ik ZESTIEN
En dat vind ik heel COOL
En..En..En...
Sinterklaas is er.

Het gaat beginnen...

Na ongeveer 2,5 jaar te hebben gewacht, mag ik eindelijk beginnen met aanmelden voor het UWC! Op internet stond dat de formulieren eind oktober online zouden komen, maar dat waren ze niet. Ik heb elke dag hoopvol op de site gekeken, maar steeds was er nog niets. Totdat ik eergisteren, zonder heel veel hoop, weer op de site keek. Aan de rechterzijkant stond een rood balkje met 'application online'. Ik ging helemaal uit mijn dak! Ook al was ik ziek, ik wilde meteen beginnen. Eerst heb ik mijn standaard gegevens ingevuld, daarna de formulieren gedownload. Mijn ouders moeten iets invullen, een leraar die mij goed kent en mijn mentor of decaan. En ikzelf natuurlijk.

Toen kwam stuitte ik op een probleempje. ALLES, met uitzondering van het essay over mijzelf van 500 woorden, moet in het Engels worden ingevuld! Dat gaat nog lastig worden, maar mijn lerares wil vast wel even checken op ernstige fouten. Zou mevrouw Hagoort, als mijn coördinator, ook als mentor/decaan tellen? Zij wilde het namelijk graag voor me invullen, en ik vind het ook leuk als zij het voor me invult, maar ik weet niet zeker of het mag. Als andere lerares heb ik mevrouw Visser van godsdienst gekozen. Zij kan volgensmij heel leuk schrijven en is de enige lerares die mij nu al vier jaar in de klas heeft.

Maar alle leraren kunnen zo leuk schrijven! En er zijn er wel meer die mij goed kennen. Eigenlijk mag ik het zelf helemaal niet lezen, maar straks staat er iets in waardoor ik niet door ga. En ik geloof dat iedereen die zich aanmeld heel nieuwsgierig is wat de leraren van hem/haar vinden. Dus ik twijfel nog steeds, maar ik denk dat ik wel de goede heb gekozen. Mijn vriendin zei voor de grap een keer: 'Dan laat je toch gewoon alle leraren die je aardig vind schrijven? Dan kies je de twee beste uit!' Dat is wel heel slim! Maar ook niet echt eerlijk. Dus ik laat het hier gewoon maar bij. Het zijn wel hele moeilijke vragen hoor, maar dat komt vast goed, want ik wil het zo ontzettend graag!

Zo, en nu eerst mijn huiswerk maken.

Keuzes maken

Ik ben heel slecht in kiezen, want ik vind alles leuk. En ik wil ook alles doen, maar dat kan natuurlijk niet. Gisteren werd ik daarmee geconfronteerd, omdat ik met alles in mijn hoofd zat. Ik was bang dat alles tegelijk zou vallen en als ik niet uitgekozen word heb ik niks. Die kans bestaat helaas...

Ik heb me net afgemeld voor de jongerenreis. Het is superleuk, maar dat komt nog wel een ander jaar. De organisatie verloopt erg moeizaam naar mijn idee, en ik heb geen zin om nu af te wachten op een vaag project als ik nog andere dingen zou kunnen doen.

Dan was er de mogelijkheid om met school naar Kenia te gaan. Toen ik het hoorde dacht ik: 'Wow... Gaaf!' En dat is ook zo. Maar het valt tegelijk met de selectiedagen voor het UWC, en de kans dat ik uitgekozen word is niet groot.

Als laatste blijft dan het UWC over, daar ga ik met de volle 100% voor! Dat is hetgene wat ik het allerallerliefste wil, en ik hoop erg dat dat me lukt want de kans is nog steeds klein. Maar veel mensen hebben vertrouwen in me en daar heb ik best veel steun aan. Bedankt allemaal! Inmiddels heb ik gehoord dat nog 4 meisjes van mijn school dat willen, het is vreemd om concurrentie te hebben van mensen die je kent, als ze anoniem zijn en je dus ook niet weet hoe goed ze zouden zijn is het toch anders. Maar ik gun het iedereen, en het selectiecommittee is supergoed getraind dus ik heb vertrouwen in hun oordeel. De aanmeldingsformulieren komen pas eind deze maand online! Helaas.. Maar ik heb geduld.

Ook ga ik meedoen met THIMUN in januari, waar we Ghana zullen vertegenwoordigen. Vandaag wordt de indeling gemaakt. Ook ga ik meedoen met het schooltoneelstuk, dus dat wordt weer oefenen en tekst stampen (voor zover ik dat krijg, geen idee welke rol).

Zo, mijn hoofd is weer iets rustiger.

Motion to move into lunch!

En na een uitleg die sommige mensen misschien heel saai zullen vinden, hier een overzicht van de grappige dingen die gebeurd zijn op MUNISH afgelopen weekend.

1. Tijdens het debat kon je moties indienen, bijvoorbeeld 'Motion to move into voting procedures' als je vond dat het wel genoeg was geweest. Als iemand anders dan 'Second' zei, werd hij toegewezen. Wij vonden een nieuwe uit, op het moment dat we allemaal honger hadden. Namelijk: 'Motion to move into lunch!' En daarna riep iedereen 'SECOND!' Helaas kon hij niet toegewezen worden, want het was nog niet klaar voor ons..

2. Ik heb het niet meegemaakt, maar van tevoren werden we erop voorbereid dat er admins rondliepen met meetlatten. Je raad nooit waar die voor dienden... Om de lengte van de rokjes van de meisjes op te meten! Tien centimeter boven de knie was de max, anders leidde het te veel af en mocht je de rest van de dag niet meer spreken als ze erg gemeen waren.

3. Het werd een sport om briefjes te sturen. Elk land had notepaper, en als je iets te zeggen had aan een ander land schreef je dat op en dan werd het door de admins opgehaald en bezorgd. Meestal. De admins waren wel een beetje zielig hoor, ze bleven maar rondrennen... Als je een briefje in het Nederlands schreef, werd hij meteen verscheurd. Als je een briefje schreef dat volgens de admins niet zinnig genoeg was, werd hij ook gewoon niet bezorgd. Iemand kreeg zijn briefje een keer terug (ik weet niet meer wie) met een opmerking van de Admin dat ze liever hadden dat er iets serieus geschreven werd, om het debat te bevorderen.

4. Aizo (Die naast mij zat) had een vraag opgeschreven. Noord Korea was een resolutie aan het afkraken, en Aizo vond dat onzin. De vraag was: 'Is the delegate of the DPRK only against this resolution because the situation in it's own country is very bad?' Ik vond dat toch een beetje ongepast, maar iemand had hetzelfde idee als Aizo en vroeg dat dus wel. Daar werd de vertegenwoordiger van Korea toch wel een beetje geïrriteerd over, dus Aizo was blij dat hij hem niet gesteld had.

5. Ik heb eigenlijk een beetje valsgespeeld tijdens de quiz over de verenigde naties, maar als je honger hebt doe je rare dingen. Aizo had een iPhone bij zich (Lang leve die leuke dingen die ik niet mag!) en dus ook internet. We wisten al die vragen echt niet, maar ik vroeg hem of hij wilde opzoeken hoeveel landen er lid waren. Dat is zo'n standaard vraag waarvan ik dacht dat hij wel zou komen. En dat was ook zo! Alleen een beetje opvallend dat we niks wisten, en de énige waren die meteen 'ONE HUNDRED AND NINETY TWO' riepen toen we de beurt kregen.. Maar zo kregen we wel een punt!

Oja, en ik weet dat het een stomme foto is, maar dat bord is dus een placard die je op moest steken als je een vraag had, het woord wilde of je stem uit wilde brengen. En het vlaggetje was gewoon leuk, dus dat wilde ik toch even laten zien.

MUNISH 2009: Harmonising Diversity

Gewapend met een parelketting, mijn badge en een MUNISH map, ging ik zondagochtend om kwart voor negen de deur uit voor de laatste dag. (Ik heb mijn hele outfit overigens van mijn buurvrouw geleend, omdat ik in een nette-kleding crisis zat..)

Voor de mensen die niet precies weten wat MUNISH is, zal ik het nog even kort uitleggen. Het staat voor Model United Nations of the International School of the Hague. Kortom: de verenigde naties nagespeeld door scholieren, georganiseerd door de internationale school van Den Haag. Van tevoren word je ingedeeld in committees, je hebt er een voor mensenrechten, politieke dingen, milieuproblemen en de algemene vergadering (General Assembley). Ik zat in de GA, onderdeel 3 dat ging over sociale, culturele en humanitaire problemen. Als voorbereiding moest je één van de vier onderwerpen waarover gedebatteerd zou worden uitkiezen, en daar een resolution over schrijven, dat is een oplossing in één zin met een heleboel sub-onderwerpjes. Mijn resolutie ging over de integratie van mensen met handicaps in de samenleving. Het was heel erg interessant!

Vrijdag na het derde uur ging ik met Caroline en Sofja met de bus naar kijkduin. Daar aangekomen moesten we nog even op de anderen wachten die met de fiets kwamen, daarna gingen we ons registreren. Doordat onze MUN director (Meneer van der Starre) er niet was, hadden we wat problemen met de formulieren die hij eigenlijk moest ondertekenen. Uiteindelijk mocht Sofja dat doen, en kregen we gewoon onze badge, map en lunchkaart voor het komende weekend. Omdat Annette en Sofja ook in de GA3 zaten, gingen we met z'n drieën kijken of er al mensen bij ons lokaal waren, toen dat niet zo bleek te zijn gingen we lunchen. De lunch was echt heel lekker! Ik hoorde dat sommige mensen alleen maar meedoen voor de lunch, dat begreep ik ergens wel. Na de lunch gingen we weer terug naar ons lokaal, waar inmiddels wel mensen waren. Na veel overleggen vonden we mensen waarmee we onze resoluties konden mergen (samenvoegen) tot een hele goede. We gingen naar de computerruimte om hem uit te typen, en daarna hadden we een korte discussie over wie de main submitter zou worden, die dus de verantwoordelijkheid ervoor neemt. Die middag vroeg de jongen die Duitsland vertegenwoordigde of wij die van ons nog met die van hem een een aantal anderen wilden samenvoegen. In eerste instantie zeiden we nee, omdat zij een paar rare punten hadden. Maar na onderhandeling tussen Japan, Maleisië (ik dus), Duitsland en Uruguay waren we er toch uitgekomen. Hij werd wél samengevoegd. Daar zijn we tot 5 uur mee bezig geweest en we waren best tevreden. Daarna kwam de openingsceremonie. Daar werden een paar interessante en leuke en een paar, laten we zeggen, minder interessante toespraken gehouden.

De volgende dag moesten we om 9 uur beginnen met de vergadering, na nog een uurtje tijd om de resoluties af te maken begon het eerste echte debat. Ik zal maar niet vertellen hoe dat allemaal gaat, want dat moet je echt ervaren om het te begrijpen. Het was in ieder geval heel interessant, en ik heb zelfs voor al die mensen een speech gehouden voor de resolutie van Annette! Dat vond ik best goed van mezelf. Ik had ook nog een paar vragen opgeschreven, maar als ik hem dan wilde stellen moest de floor alweer aan de chair gegeven worden. Dat was dus jammer. Omdat het in het theater erg heet was, kreeg ik al snel hoofdpijn. Daardoor ben ik 's avonds ook niet naar het feest gegaan. Echt heel jammer...

Op de laatste dag vergaderden we met de hele GA, dus 1, 3 en 4. Ik had veel lol met Aizo, en we verzonnen hele gemene vragen die we niet mochten stellen, maar één keer wel. Dus dat was erg leuk. De resolutie van Annette zou ook weer aan bod komen, dus ik schreef een hele speech zodat ik nog iets mocht zeggen voor de hele GA. Helaas, door gebrek aan tijd, kwam de hele resolutie niet meer aan bod... Maar Annette vond mijn speech wel goed!

Het was in ieder geval een superervaring waar ik veel van heb geleerd. Mijn voeten zitten nu wel onder de blaren door het op hoge hakken lopen, drie dagen lang, maar dat was het zeker waard!

Gisteren was ik een rood bloedlichaampje

Ja, echt waar! Mijn moeder was jarig dus gingen we met het gezin iets leuks doen, mijn oma ging ook mee. We wilden al een tijd naar het 'museum' Corpus in Leiden, maar het kwam er steeds niet van. Tot nu! Na wat geklooi met de afritten van de snelweg stonden we dan toch echt in de parkeergarage van het indrukwekkende gebouw. Ooit gezien? Eenmaal binnen hoorden we dat er twee groepen en dus een kwartier eerder ook nog plek was, dus dat kwam mooi uit. Toen groep 36 omgeroepen werd, moesten we met 16 man verzamelen bij de roltrap. Daar kregen we een apparaatje om onze nek en een koptelefoon, daardoor zouden we het verhaal horen als we eenmaal binnen waren. Daarna kwam er nog wat praktische uitleg, maar toen mochten we eindelijk de roltrap op!

Het was al meteen heel vreemd. Een mannelijke verteller nam ons mee op reis door verschillende delen van het lichaam, beginnend in de knie. We stonden dus echt IN de knie zelf! Dat was heel vreemd. We liepen steeds naar andere ruimtes, soms kregen we een film te zien met 3D brillen, dan zaten we in bewegende stoelen, daarna stonden we plotseling op een tong. Het leukste was het rode bloedlichaampje. We volgden er één, tussen alle duizenden die voorbij zoefden. Eerst gingen we in het hart, samen met een hoop anderen, we zaten toen vol met koolstof. Daarna werden we door de hartkamer naar de longen gepompt, waar we onze koolstof inwisselden voor zuurstof. Nog een keer in het hart, en toen gingen we door de lichaamsslagader naar een willekeurige plek in het lichaam. Dit alles met 3D brillen op, en onze stoelen gingen op en neer, heen en weer, als een soort achtbaan. Dat was zo echt! Ik voelde me bijna een echt rood bloedlichaampje.

Toen we boven uit de hersenen kwamen, moesten we onze audioapparatuur inleveren en begon de interactieve tocht naar beneden, beginnende bij het restaurant. Want na een uur in vrij donkere ruimtes hadden we toch wel behoefte aan iets te drinken! Op elke verdieping waren spelletjes, tests en informatieborden. Er was een gezondheidstest, een spel waarbij je balletjes tegen de virussen op een groot scherm moest gooien om ze te doden, een quiz over bloed, een zenuwenspel over je nieren en nog veel meer. Het was echt superleuk! En ook nog eens leerzaam.

50e blog!

Hoera! Ik heb ooit een blog geschreven over dat ik het oneerlijk vond dat iedereen veel harder ging dan ik, maar nu is het legendarische moment toch eindelijk gekomen.... Marissa schrijft haar vijftigste blog! Ik heb dit natuurlijk een week geleden ontdekt, maar ik wilde zo'n mooi getal natuurlijk niet vullen met toetsweekgezeur. Welk onderwerp heeft dan wel de eer gekregen? De openingstitels van Monty Python and the Holy Grail.

Het zit namelijk zo, ik ging die film kijken, met mijn vader natuurlijk, maar ik heb nog nooit zulke krankzinnige openingstitels gezien! Ik zal ze allemaal in het Engels overtypen, want dan is het het leukste.

Monty Python and the Holy Grail
(Monty Python ik den holie grailen)

Written and performed by
(Roten nik akten di)

With...
(Wik)

Also appearing
(Also wik)

Also also appearing
(Also also wik)

Dan gaat het gewoon even verder met namen, maar de ondertiteling gaat door.

Wi not trei a holiday in Sweden this yër?
See the loveli lakes
The wondërful telephöne system
And mäny interesting furry animals

Dan staat er: 'With special extra thanks to' en een heleboel namen, 'Signed Richard M. Nixon'
De ondertiteling gaat weer verder

Including the majestik moose
A moose once bit my sister...
No realli! She was Karving her initials in the moose with the sharpened end of an interspace toothbrush given her by Svenge - her brother-in-law - an Oslo dentist and star of many Norwegian movies: 'The hot hands of an Oslo dentist', 'Fillings with passion', 'The huge molars of Horst Nordfink,'....

We apologise for the fault in the subtitles. Those responsible have been sacked.
(Mind you, moose bites can be pretti nasti...)

We apologise again for the fault in the subtitles. Those responsible for sacking the people who have just been sacked, have been sacked.

De namen van mensen die hebben meegeholpen gaan rustig verder, maar dan wordt het pas echt grappig. Bijna niemand heeft dit door, omdat het gewoon tussen alle andere namen staat.

Moose trained by
Special moose effects
Moose costumes
Moose choreographed by
Miss Taylor's Mooses by
Moose trained to mix concrete and sign complicated insurance forms by
Mooses noses wiped by
Large moose on the left hand side of the screen in the third scene from the end, given a thorough grounding in Latin, French and 'O' level geography by
Suggestive poses for the moose suggested by

The directors of the firm hired to continue the credits after the other people have been sacked, wish it to be known that they have just been sacked.

The credits have been completed in an entirely different style at great expense and at the last minute.

Eerst dacht ik dat het toen afgelopen was, omdat er een irritant geel/oranje knipperend scherm kwam met weer namen. Maar het is eigenlijk nóg veel grappiger, kom ik nu net achter!

Executive producer
John Goldstone & 'Ralph' the wonder Llama

Producer
Mark Forstater

Assisted by
Earl J. Llama
Milt Q. Llama lll
Sy Llama
Merle Z. Llama DC

Directed by
40 specially trained ecuadorian mountain llamas
6 venezuelan red llamas
142 mexican whooping llamas
14 north chilean guanacos (closely related to the llama)
Reg llama of brixton
76000 battery llamas from 'llama-fresh' farms ltd. near paraguay

and Terry Gilliam and Terry Jones

En dán begint de film pas.

Weet je wat nou eigenlijk écht het allergrappigste is?
In de hele film komt geen lama of eland voor.
Dus zoals we gewend zijn van Monty Python: Het slaat hélemaal nergens op!

(De link naar het youtube filmpje van deze credits:http://www.youtube.com/watch?v=NvIKL_pTZFE)